Sections

De Oliveira Lindalva Justo

Lindalwa Justo de Oliveira SM
LindalwaJustoOliveira.jpg
Lindalwa Justo de Oliveira
data urodzenia 20 października 1953
data śmierci 9 kwietnia 1993
miejsce urodzenia Sitio Malhada da Areia, Rio Grande do Norte, Brzylia
beatyfikacja 2 grudnia 2007
kanonizacja
w liturgii 7 stycznia

Lindalwa Justo de Oliveira urodziła się 20 października 1953 r. w Sitio Malhada da Areia, w aglomeracji Açu, w ubogiej prowincji Rio Grande do Norte w Brazylii. Ojciec Lindalwy, João Justo da Fé był wdowcem i rolnikiem. Jego drugą żoną została Maria Lúcia de Oliveira. Lindalwa była szóstym z trzynaściorga dzieci. Została ochrzczona 7 stycznia 1954 r w kaplicy Olho d’Agua na terenie parafii Açu, przez ks. Julio Alves Bezerra, proboszcza od 40 lat.

Rodzina nie była majętna, ale ubogacona wiarą chrześcijańską. Pierwsze prawdy wiary przekazywała dzieciom matka. Ojciec regularnie czytał Pismo św, i prowadził dzieci na Mszę św. do pobliskiego kościoła. W 1961 r. João przeprowadził się z rodziną do Açu, aby jego dzieci mogły uczęszczać do szkoły. Po wielu ofiarach zdołał kupić dom, w którym jego rodzina nadal mieszka.

W wieku 12 lat, po ukończeniu szkoły podstawowej Lindalwa przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej. Pomijając wzór płynący od matki, Lindalwa okazywała wrodzoną skłonność do przebywania wśród ubogich dzieci i spędzała z nimi wiele czasu. W szkole dużo radości sprawiała jej pomoc nieszczęśliwym. Po latach, w 1979 r., kiedy mieszkała z bratem Djalma i jego rodziną otrzymała dyplom "Asystentki Administracyjnej" w szkole Helvécio Dahe w Natal. W latach 1978 - 1988 pracowała w różnych miejscach jako ekspedientka w sklepie, kasjerka na stacji benzynowej. Część poborów wysyłała matce, żeby pomóc rodzinie. Jednocześnie znajdowała siły, aby codziennie po pracy odwiedzać miejscowy dom starców prowadzony przez Szarytki.

Kiedy w 1982 r towarzyszyła ojcu z oddaniem w ostatnich miesiącach jego śmiertelnej choroby, poważnie rozmyślała nad swoim życiem decydując się na posługę ubogim. W efekcie zapisała się na kurs dla pielęgniarek nie rezygnując z zajęć właściwych dla dziewcząt w jej wieku: budowania przyjaźni, lekcji gitary i spotkań kulturalnych.

W 1986 wzięła udział udział w akcji powołaniowej Sióstr Miłosierdzia do której został zaproszona przez siostrę Dejanirę, Przełożoną domu w którym Lindalwa udzielała się, która u młodej dziewczyny widziała naturalną łatwość i chęć pracy wśród chorych, ubogich i dzieci. Po ukończeniu 33 roku życia złożyła podanie o przyjecie do Zgromadzenia.

28 listopada 1987 r. z rąk arcybiskupa Natalu, bp. Vivaldo Monte otrzymuje sakrament bierzmowania, a niedługo potem przychodzi pozytywna odpowiedź ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. W Święto NMP z Lourdes, 11 lutego, 1988 rozpoczyna Postulat w Domu Prowincjalnym w Recife wzbogacając towarzyszki swoją radością i wyjątkową troską o ubogich. 16 lipca 1989 rozpoczyna Nowicjat również w Domu Prowincjalnym, który kończy 29 stycznia 1991 r.

Jej charakter odznaczał sie nie tylko słodką otwartością, ale również prawdą. W liście do brata Antonio, alkoholika, pisała: "Pomyśl o tym, weź dla siebie naukę. Bardzo się za ciebie modlę i będę nadal się modlić, a jeżeli to potrzebne odprawię pokutę abyś tylko mógł spełnić się jako osoba. Naśladuj Jezusa, który aż do śmierci walczył o życie grzeszników i oddał swoje własne życie, nie jako Bóg, ale jako człowiek dla przebaczenia grzechów. w nim musimy szukać wybawienia. Tylko w nim jest życie warte aby żyć." Rok później jej brat przestał pić.

Po zakończeniu Nowicjatu s. Lindalwa zostaje skierowana do opieki na 40 rezydentami, mężczyznami w miejskim domu opieki domu Abrigo Dom Piedro II w São Salvador da Bahia. Podejmowała się najbardziej poniżających prac, szukała najbardziej cierpiących duchowo i fizycznie dodając im otuchy do przyjmowania sakramentów. S.Lindalwa śpiewała i modliła sie z nimi. Nawet prawo jazdy zrobiła po to by móc ich brać na przejażdżki.

W styczniu 1993 r. niejaki Augusto da Silva Peixoto, 46-letni mężczyzna o wybuchowym charakterze, postarał się o przyjęcie do ośrodka z polecenia innej osoby, mimo, że nie kwalifikował do przebywania w domu opieki. S. Lindalwa potraktowała go z taką samą uprzejmością i szacunkiem jak innych pensjonariuszy. Lecz Augusto rozkochał się w niej.

Roztropnie, trzymała się od niego na dystans i była uważna w stosunku do niego. Mimo to, Peixoto ujawniał swoje nieprzyzwoite intencje w stosunku do niej. Najprostszym rozwiązaniem dla s. Lindalwy byłoby wyjechać. Ale miłość do staruszków powodowała, że zdecydowała: "wolę broczyć moją krwią niż opuścić to miejsce".

Po 30 marca zaloty Augosto przybrały na sile i intensywności przerażając Lindalwę, która zaczęła szukać pomocy u urzędników służby zdrowia, aby upomnieli tego niegrzecznego pacjenta. Mimo, że obiecał poprawić się i zmienić nastawienie i zachowanie, przechowywana nienawiść i mściwość zmieniły się w zabójczy plan. 5 kwietnia kupił w sklepie dla rybaków nóż, który schował w łóżku aż do wieczora 8 kwietnia. Współlokatorzy oświadczyli później, że w nocy z 8 na 9 kwietnia Augosto był mocno podenerwowany, chodził nerwowo po sypialni, nie spał prawie wcale.

W Wielki Piątek, 9 kwietnia 1993 r., o godz. 4.30 s. Lindalwa uczestniczyła w Drodze Krzyżowej w parafii. O siódmej rano wróciła do pracy aby przygotować pensjonariuszom śniadanie, tak jak każdego dnia. Kiedy stojąc za stołem nalewała kawę, zbliżył sie Augusto i cisnął ją nożem rybackim nad obojczykiem.

Osuwając sie na ziemię, wołała kilkakrotnie "Boże, broń mnie". Pacjenci pośpieszyli z pomocą. Opętany szaleńczą ekstazą, podtrzymując jej ciało Augosto dźgnął Szarytkę 44 razy wykrzykując: "powinienem to zrobić wcześniej!" Potem, nagle uspokoił się, usiadł na ławce, wytarł nóż o spodnie, rzucił go na stół i wrzeszczał - "Ona mnie nie chciała!", a zwaracając sie do lekarza powiedział - "Możecie wezwać policję, nie ucieknę. Zrobiłem to co należało."

W trakcie pogrzebu następnego dnia, w Wielką Sobotę, Prymas Brazylii, kardynał Lucas Moreira Neves OP prowadząc ceremonię powiedział: "Kilka lat wystarczyło siostrze Lindalwie by ukoronować swoje życie zakonne męczeństwem."

Proces beatyfikacyjny został rozpoczęty 26 września 2006 r. w trakcie trwania Kongresu Teologicznego. W przypadku męczeństwa, które przypisano Siostrze Lindalwie, do beatyfikacji nie są wymagane cuda. 16 grudnia 2006 r. została ogłoszona Służebnicą Bożą. Ceremonia beatyfikacji odbyła się 2 grudnia 2007 r. w São Salvador da Bahia pod przewodnictwem kardynała Agneli. Akt beatyfikacji w imieniu papieża Benedykta XVI odczytał kardynał Jose Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. warto podkreślić, że s. Lindalwa da Oliveira SM jest pierwszą beatyfikowaną brazylijską zakonnicą.

W kilka dni po beatyfikacji rozpoczęto przygotowania do procesu kanonizacyjnego siostry Lindalwy. Po ogłoszeniu daty beatyfikacji ujawniono przypadek uzdrowienia za sprawą modlitw do Służebnicy Bożej Lindalwy Justo da Oliveira. Osoba, która go dostąpiła liczyła 15 lat. Miała poważne problemy ze zdrowiem. Lekarze nie dawali jej żadnych szans na przeżycie, jednak po modlitwie za wstawiennictwem s. Lindalwy wszelkie oznaki choroby minęły.

Regułą jest, że wspomnienie liturgiczne błogosławionych i świętych ustanawia się w dniu ich śmierci, czyli narodzenia dla Nieba. W tym przypadku ze względu na to, że 9 kwietnia często wypada w Wielkim Poście, wspomnienie obowiązkowe ustalono na 7 stycznia - dzień przyjęcia Chrztu św.