Sections

WincentyWiki:Rozważania/I Niedziela Wielkiego Postu, Rok B

I Niedziela Wielkiego Postu, Rok B

Dzisiejsze czytania: Rdz 9,8-15; 1P 3,18-22; Mk 1,12-15


1NiedzielaWielkiPostB.jpg
CZAS NAWRÓCENIA

Od Środy Popielcowej Kościół wszedł w okres Wielkiego Postu. Zapewne brzmią nam jeszcze w uszach słowa, które wypowiedział nad nami kapłan, posypując nam głowę popiołem: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię. Słowa te zostały nam przypomniane w dzisiejszej Ewangelii, bo stanowią one istotę całego Wielkiego Postu. „Nawracajcie się”, tzn. odwróćcie się od samych siebie, od waszych przyzwyczajeń i złych nawyków, zawróćcie i rozpocznijcie od nowa to, co z Bogiem i bliźnimi wam nie wyszło. Nawróćcie się, bo przybliżyło się do was Królestwo niebieskie; nadszedł dla was czas łaski, nadszedł czas Wielkiego Postu.

Ewangelista św. Marek znany jest ze zwięzłości stylu i treściwego wyrażania się. Przekonaliśmy się o tym słuchając krótkiego fragmentu, traktującego o pobycie Pana Jezusa na pustyni: Duch Święty wyprowadził Jezusa na pustynię. Czterdzieści dni przebywał na pustyni kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś Mu usługiwali. W przeciwieństwie do innych Ewangelistów, którzy wyliczają niektóre pokusy szatańskie, jak np. pokusę władzy, znaczenia i posiadania, Marek jest dyskretniejszy pod tym względem. On tylko stwierdza obecność kusiciela, próbującego odwieść Jezusa od spełnienia poleceń Ducha Świętego. Celem podkreślenia atmosfery wrogości pustyni i kusiciela, Marek sygnalizuje obecność dzikich zwierząt. Główny akcent Markowej Ewangelii jest położony na owocach przebywania Jezusa na pustyni: Chrystus podejmuje zadania wyznaczone Mu przez Ojca, wraca do ludzi i mówi im: Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

W tradycji chrześcijańskiej Wielki Post był zawsze czasem powrotu, nawrócenia, zwrócenia się do ewangelicznej Dobrej Nowiny o zbawieniu i czasem uważniejszego życia religijnego. W Wielkim Poście chrześcijanie zawsze dawali znak głębszej łączności z Chrystusem, uważniej wypełniali wolę Ojca. Chcieli mieć udział, choćby maleńki, w wielkiej ofierze Krzyża, przez który zbawienie przyszło na świat. Wielki Post to nie rozdzieranie szat, ale serc – czy są otwarte na Boga, czy Go przyjmą? Trąbić „Wielką Orkiestrą Świąteczną”, że dajesz jałmużnę? Organizować wystawne dni modlitwy i inne akcje religijne, aby was ludzie chwalili? Uznanie świata, poklask świata, jest nagrodą dla tych, którzy ukryli się w świecie przed Bogiem. Otrzymali już swoją zapłatę – świat ich miłuje, są jego bożyszczami, idolami. Ale Bóg widzi w ukryciu. Dlatego ty, kiedy się modlisz, kiedy dajesz jałmużnę, kiedy pościsz, niech przede wszystkim widzi Bóg, a świat nie musi o tym wiedzieć.

Pościć – to nie koniecznie odmawiać sobie cukierków, słuchania muzyki czy ograniczać jedzenie. Pościć – to może znaczyć dla Ciebie zastanowić się głębiej nad swoimi głównymi wadami, słabościami, grzechami, z którymi nie możesz sobie poradzić. Pościć – to może znaczyć również lepiej zaplanować swoją codzienną modlitwę…, to może znaczyć znaleźć więcej czasu dla dzieci, męża, żony…, może potrzeba przestrzegania większej uczciwości w pracy…., może bardziej otwartego serca na dawanie? Pościć – to nie tylko odmawiać sobie, zabraniać, umartwiać swoje ciało – choć może to być niekiedy zbawienne – ale pościć to przede wszystkim zwrócić swoje serce do Boga, z Boskim Sercem złączyć swoje serce, w Nim się zakorzenić. To umocnienie, utwierdzenie i ponowne „tchnienie życia” uzyskamy poprzez proponowaną w tym czasie spowiedź, rekolekcje, poprawę i uczynki miłosierdzia połączone z modlitwą umacniającą naszą więź z Chrystusem. To właśnie temu mają służyć specjalne wielkopostne nabożeństwa, takie jak „Droga Krzyżowa” i „Gorzkie Żale”.

Czas Wielkiego Postu to czas zatrzymania i zasłuchania w słowo Boże, czas odkrywania na nowo swojego miejsca i roli w Kościele, czas odpowiedzi na postawione Adamowi pytanie: Gdzie jesteś?

Spoglądajmy z ufnością na Jezusa, który chce nas przeprowadzić szczęśliwie przez ten okres i doprowadzić do nawrócenia i poprawy życia. Uczmy się od Niego, w jaki sposób wybierać spośród wielu spraw tylko te, które są najważniejsze – a przede wszystkim są Boże. W trudnościach i pokusach, na kolanach trwajmy przed Nim – podobnie jak On się modlił podczas kuszenia na pustyni. Prośmy Go dzisiaj podczas tej liturgii, aby pomógł nam przez ten cały okres 40 dni zrozumieć i wprowadzać w nasze życie to, co jest lekarstwem na grzech: post, modlitwę i jałmużnę. Stańmy przed Bogiem w prawdzie swego grzesznego serca, zwracając się do Niego z dziecięcą ufnością, pomimo że jesteśmy prochem. Boga nie przeraża wielkość grzechu. On jest raczej zatrwożony człowiekiem, który myśli, że jest kimś, choć jest tylko prochem, i który wszystko otrzymał, a chełpi się, jakby nie otrzymał. Przemija postać tego świata, a odradza się Kościół, a w nim odradza się człowiek posypany popiołem, odradza się nim nowe serce i nowy duch.

Pomyślmy w cichości naszych serc, do czego w okresie Wielkiego Postu mamy się nawrócić, co w naszym życiu, w aktualnej sytuacji, trzeba zmienić albo dopełnić: Modlitwa? Może uważniej, może więcej, może inaczej?

  • Msza św. w niedziele i święta? Może pełniejsze przeżycie, uważniejsza Komunia święta, zamówienie Mszy św. w swojej, albo rodzinnej intencji?
  • Uszanowanie dnia świętego?
  • W piątek – Droga Krzyżowa, w niedziele Wielkiego Postu udział w nabożeństwie Gorzkich Żali?
  • Znajdźmy czas na rekolekcje wielkopostne i poprawę zaniedbań religijnych.

Wiele jest w naszym życiu religijnym do odrobienia, do naprawy, do zawrócenia do spraw, które nam przeciekły między palcami. Zróbmy to zamiast wyrzekać, że Wielki Post dzisiaj już nie jest taki sam jak dawniej. Niech uczestnictwo w Ofierze Eucharystycznej w 1 niedzielę Wielkiego Postu natchnie nas postanowieniami, które świadczyć będą o naszym prawdziwym nawróceniu i naszej osobistej odpowiedzi Duchowi Świętemu, który nas także, tak jak Jezusa wyprowadził na pustynię. Wielki Post jest po to, aby to wszystko przemyśleć. Amen.

powrót do biblioteki rozważań



  • Tekst homilii pochodzi ze zbioru ks. Stefana Uchacza CM, długoletniego wykładowcy w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w Krakowie i gorliwego rekolekcjonisty, pod tytułem: WIELKOPOSTNE WYZWANIA: HOMILIE NA NIEDZIELE WIELKIEGO POSTU, ROZWAŻANIA DROGI KRZYŻOWEJ', wydanego nakładem Wydawnictwa Instytutu Księży Misjonarzy (WITKM), Kraków 2006, ISBN 978-83-7216-614-2