Sections

WincentyWiki:Ephemerides/23 sierpień

1617. Châtillon les Dombes. Skutkiem homilii wygłoszonej trzy dni wcześniej przez proboszcza, Wincentego a Paulo, założone zostało pierwsze Bractwo Miłosierdzia. Przyłączyło się osiem pań, które zdecydowały się zająć biednymi potrzebującymi w mieście, na zmianę, każda z nich innego dnia. Bractwo postawiło sobie dwa cele: pomoc ciału i duszy. Ciału miano pomóc żywnością i lekarstwami. Duszy, pomagając umierającym umrzeć w dobrym duchu lub niosąc dar życia tym, którzy będą uleczeni. Wikariusz arcybiskupa Lyonu zaaprobował Bractwo i jego reguły 24 listopada. A 8 grudnia, w święto Niepokalanego Poczęcia zostaó oficjalnie erygowane.

1653. Arcybiskup Paryża uprawnia Przełożonego Misji do "decydowania o stylu życia wspólnoty, który nie musi być stricte zakonny. Jednakże zobowiązuje do składania trzech prostych ślubów, które to nie będą przyjmowane i akceptowane przez kogokolwiek".

1658. Konferencja Wincentego a Paulo w Saint Lazare na temat używania wina.

1703. Dyrektor Hotel Dieu w Vichy w swoim i i innych zarządców imieniu, porządkuje sytuację trzech Sióstr Miłosierdzia przysłanych do szpitala 24 sierpnia 1696. KOntrakt zostaje podpisany z Matką Mari Guerin i Siostrami Urzędniczkami.

1758. Liczba uczniów szkoły w Vic wzrosła w ciągu roku z 80 do 100 (od 12 maja 1757). Dyrektorzy zauważyli, że jedna Siostra nie wystarcza i dlatego poprosili o przysłanie kolejnej nauczycielki.

1792. W następstwie Aktu z 18 sierpnia zakazującego działalności wszystkich zgromadzeń zakonnych, oznajmiono Siostrom Miłosierdzia, że w ciągu trzech dni mają opuścić Dom Macierzysty. Przełożona Generalna, Matka Antonina Deleau wysyła do władz Komuny Paryskiej prośbę, w której podkreśla, że1° - Zgromadzenie jest stowarzyszeniem świeckim; 2° - będzie niezwykle trudno zastąpić w szpitalach, hospicjach i domach blisko 3000 Sióstr Miłosierdzia posługująćych ubogim; 3° - w Domu Macierzystym przebywa 250 Sióstr z których 150 jest chorych i starych, które poświęciły swoje życie nieszczęśliwej i cierpiącej części narodu. Jednakże, do Domu Macierzystego wkroczyło 190 komunardów przejmując go. Tym samym siostry zostały zmuszone do ewakuacji.

1856. W pierwszym "przypomnieniu" z strony ks. Jana Etienne'a, zredagowanym ks. Guarini'ego i dostarczonym papieżowi Piusowi IX czytamy, że Siostry Miłosierdzia nie są zakonnicami a Stolica Apostolska często przyjmowała fakt, że od czasu założenia Szarytki znajdują sie pod władzą Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Misji. Drugie "przypomnienie" napisane przez ks. Perboyre'a za zgodą ks. Etienne'a zostaje dostarczone biskupom uczestniczącym w Soborze Watykańskim I. 1949. Ks. Cyprian Aroud umiera w Vichy. Urodził się w Lyonie 15 stycznia 1876 w rodzinie, z któej czterech synów zostało Misjonarzami. Po święceniach, przybył w 1899 do Chin, kierując się do prowincji Wenzhou (Wen Chu) w diecezji Ningbo. W 1902 został administratorem tego terytorium. W ciągu 25 lat liczba chrześcijan wzrosłą z tysiąca do niemal 30 tysięcy, 18 księży i katechetów i około 150 kościołów, szkoły i dwóch domów dla miejscowych zakonników. W wieku 54 lat, zagrożony ślepotą spowodowaną pracą i pisaniem wielu listów i publikacji za prośbę biskupów przy słąbym oświetleniu świec opuścił Chiny. Jego listy zaoowocowały dwoma książkami: "Misja" i "Życie na Misji". W 1935, po śmierci ks. Henryka Watthé, dyrektora i twórcy Domu Misyjnego w Vichy ks. Aroud zastępuje go na tym stanowisku. W ten sposób nadal służy misjom, nie tylko upiększając to miejsce odpoczynku dla zmęczonych misjonarzy ale również krzewiąc prestiż pracy misyjnej i rozwijając Muzeum Kolonialne.