Sections

WincentyWiki:Ephemerides/1 maj

1636: Ludwika de Marillac opuszcza pierwszy Dom Macierzysty przy rue de Versailles i przenosi się w okolice la Chapelle, która staje się nowym domem macierzystym wspólnoty. Na frontonie domu, przerobionego na kawiarnię umieszczono kamienną tablicę upamiętniająca ten fakt.

1646: Konferencja Wincentego a Paulo do Sióstr Miłosierdzia na temat obojętności. Wincenty, który był zaskoczony obecnością tak wielu Sióstr, ponieważ wcześniej wysłał inormację do domów o przesunięciu konferencji na inny termin powiedział, że był przygotowany na obecność trzech czy czterech sióstr, które rozpoczynały pracę w Mans, ale skoro notatka nie dotarła do wszystkich zecydował się wygłosić naukę na temat obojętności, która powinna być praktykowana w domach i przy pracach wykonywanych przez siostry i o cnotach jakimi powinny się wykazywać Szarytki wysyłane do różnych zadań i o sposobach ich osiągania.

1648: Konferencja Wincentego a Paulo dla Sióstr Miłosierdzia, na temat włąściwego wykorzystania wskazówek udzielanych przez przełóżonych w trakcie konferencji i później. Sw. Wincenty rozwinął temat ważności konferencji, które, jak powiedział, zostały wprowadzone przez samego Jezusa Chrystusa, który wraz z apostołąmi przez konferencje zakładał swój Kościół.

1649: Edmund Jolly, przyszły trzeci Superior Generalny Zgromadzenia Misji, otrzymuje święcenia kapłańskie. Do Wiecznego Miasta przybył rok wcześniej po osiemnastu miesiącach spędzonych w seminarium w Saint Lazare. Wincenty a Paulo uważał, że ten 26 letni człowiek będzie wsparciem dla konfratrów w Rzymie.

1649: Małgorzata Chétif, następczyni Ludwiki de Marillac jako Przełożona Generalna Sióstr Miłosierdzia wstępuje do Zgromadzenia. Była córką Ludwika i Marii Lavoisne. Została ochrzczona 8 września 1621 w parafii Św. Sulpicjusza w Paryżu. W 1653 miała wyjechać do Polski, ale wojna zatrzymała ją w Rouen. W latach 1656-1660 była pierwszą Szarytką w domu w Arras. Od 1667 do 1670 była Przełożoną Postulatu, a następnie pracowała w szpitalu w Angers. W 1674 zostałą Ekonomką Generalną a 1677 mianowana Przełożoną w szpitalu Imienia Jezus. Pod koniec życia powróciła do Domu Macierzystego w prafii Sw. Wawrzyńca. Nadal pracowała przy księgach, odwiedzała ubogich w parafii i pomagałą w Zakrystii. Umarła dokładnie od północy 9 stycznia 1694 w infirmerii domu macierzystego. Cały czas skrzętnie gromadziła i przechowywała wszystko co dotyczyło Matki Założycielki i przekazała te dokumenty ks. Gobillon aby sporządził pierwszą biografię św. Ludwiki.

1844: W domu macierzystym Sióstr Miłosierdzia wygłoszone są pierwsze rekolekcje dla Szarytek. Był to projekt od dawna przygotowywany przez ks. Jana Baptystę Etienne'a. Tym bardziej ucieszyło go, że doszło do realizacji projektu. pomimo wielu trudności. On sam powiedział w okólniku z 4 sierpnia, że radość wypełniła jego serce bardziej niż mógł sie spodziewać.

1889: Pierwsze Siostry Miłosierdzia przybywają do Prizrenu (obecnie Kosowo, wówczas Serbia) do prowadzenia szkoły i szpitala. Siostry przybyły na zaproszenie biskupa Czrew, biskupa Uskubu (turecka nazwa Skopje).

1927: W kościele NMP Siedmiu Boleści w Ning-po, w Chinach, ks. Andrzej Defbvre CM otrzymuje sakrę biskupią. Ceremonii przewodniczy biskup Hou, Misjonarz św. Wincentego a Paulo, jeden z sześciu pierwszych chińskich duchownych konsekrowanych przez papieża PIusa XI w Rzymie, 28 października 1926. Koncelebransami byli biskup Faveau, także Misjonarz oraz biskup Szymon Tsu, Jezuita. Był to wyjątkowy i bezprecedensowy dzień, ponieważ po raz pierwszy sakry biskupiej udzielał chiński biskup.

1954: O godzinie 19tej, cała wspólnota Domu Macierzystego gromadzi się w kaplicy domowej na ceremonię przekazania Zgromadzeniu odnowionych i dopasowanych do wymogów Kodeksu Prawa Kanonicznego Konstytucji Zgromadzenia Misji, z rąk Przełożonego Generalnego, ks. Wilhelma Slattery'ego. Podobna uroczystość odbyła się 17 maja 1658, kiedy św. Wincenty przekazywał pierwszym księżom Misji Reguły Wspólne. Do stojącego przy ołtarzu kaplicy domowej Przełożonego Generalnego, kolejno podchodzili zgromadzeni konfratrzy, po ślubach, według hierarchii powołania, przyklękali i całowali księgę Konstytucji i dłoń Przełożonego Generalnego. Na zakończenie ceremonii wszyscy odśpiewali Magnificat.