Liturgii przewodniczył i wygłosił homilię ks. Marek Sobczak CM, proboszcz parafii św. Stanisława Kostki. Koncelebrował ks. Jan Urbaniak CM, wikariusz. W procesji na wejście ministranci i kapłani wprowadzili poczty sztandarowe organizacji polonijnych. Towarzyszyli im przedstawiciele “Solidarności”. Przed ołtarzem umieszczono wieniec z biało-czerwonymi szarfami oraz napisem “Solidarnośc” na środku. Jak zawsze przy wielkich okazjach we Mszy św. uczestniczyli reprezentanci Ligi Morskiej, w charakterystycznych białych mundurach i z pocztem sztandarowym. Obecni byli także przedstawiciele innych organizacji społecznych i kombatantów.

Prezentujemy treść okolicznościowej homilii, w bardzo piekny sposób nawiązującej do wydarzeń z sierpnia 1980 i przypominającej o dziedzictwie, dzięki któremu Polska stała się w pełni niepodległym, suwerennym i demokratycznym państwem, co nie miało by miejsca, gdyby 30 lat temu Duch Pański nie zstąpił i odnowił oblicze ziemi. Tej ziemi.

<<<>>>>
HOMILIA WYGŁOSZONA W CZASIE MSZY ROCZNICOWEJ
(pobierz w wersji PDF)

Czerwiec roku 1979. Ogromna rzesza Polaków zgromadzonych na Placu Zwycięstwa w Warszawie i miliony przed telewizorami z zapartym tchem słuchali homilii Ojca Świętego Jana Pawła II, w której padły znamienne słowa: “Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”.

Duch zstąpił napełniając serca Polaków nadzieją. Wiatr odnowy powiał z mocą halnego od tatr po Bałtyk. I w sierpniu 1980 roku, z kiełkującej od lat woli niepodległości, narodziła się “Solidarność”, która dała początek wielkim przemianom w Polsce i Europie. Naród polski, przez lata schylony pod ciężarem ustroju totalitarnego, komunizmu, teraz prostował się, mężniał, dojrzewał, uczył się żyć na nowo. Wolność bowiem, tak wytęskniona, okupiona krwią i męczeństwem, więzieniami i zastraszaniem, nie została nam jedynie dana – ale jak nauczał nasz Papież i Rodak zarazem, Jan Paweł II – także zadana. Zaczęliśmy odrabiać zadaną lekcję wolności.

Wielki obrońca Kościoła, Narodu i człowieka, Prymas Tysiąclecia, Stefan kardynał Wyszyński, oceniając powstanie “Solidarności” powiedział: “Obecnie społeczeństwo budzi się z uśpienia i bezwoli, gdyż przypomina sobie odpowiedzialność za Naród, szuka inicjatywy i dróg wyjścia; musimy widzieć przed sobą cały Naród, społeczeństwo, państwo, musimy ratować Naród i rodzinę…”

Kapelan Solidarności, błogosławiony męczennik, ks. Jerzy Popiełuszko wypowiadał następujące słowa: “Nie można mówić o wspólnym budowaniu domu ojczystego, kiedy nie są szanowane ludzkie prawa i poniżana jest ludzka godność”. “Planowana ateizacja, walka z Bogiem i tym, co Boże, jest jednocześnie walką z wielkością i godnością człowieka, bo wielki jest człowiek, dlatego, że nosi w sobie godność dziecka Bożego”.

Cytowane słowa tych trzech wielkich Polaków, patriotów, ”ludzi drogowskazów” – zawierały w sobie istotę Solidarności, tego związku zawodowego, ale także, o ile nie przede wszystkim, związku ludzkich serc i dusz, zawiązku Polaków, dla których najważniejsze stały się słowa: wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara.

Jako dziecko, nie rozumiałem tego, że nasza Ojczyzna pozbawiona była wolności, że zniewolone były nasze umysły, serca i ręce. W szkole bezwiednie powtarzałem za nauczycielką historii, że 1956 rok to był wybryk warchołów. Nie rozumiałem wydarzeń w Warszawie w roku 1968. Za to z prawie dumą oglądałem polskie czołgi i wojskowe auta jadące na Czechosłowację. Gdy babcia powiedziała mi o Katyniu nie wierzyłem jej, bo przecież pani nauczycielka od historii mówiła, że takiego miejsca nie ma. Dziwiłem się, ale nie rozumiałem, dlaczego mój tata stracił pracę, a mamę skierowano do szpitala psychiatrycznego na leczenie, bo nie byli w PZPR. Pamiętam, jak nagle z pielgrzymki autobusowej organizowanej przez parafię zrobiły się nici, bo SB zarekwirowała autobus wyrzucając nas na bruk kilka km od miasta. Nie mogłem zrozumieć, dlaczego powstał KOR i dlaczego policja nas goni i bije pałkami za śpiewanie pieśni patriotycznych. Jako zaufany ministrant byłem świadkiem na ślubie ludzi ubranych w proste ciuchy o 11 w nocy w wyciemnionej kaplicy. Byłem przy tym, gdy SB aresztowała kapłana za wygłoszone kazanie.

Wierzę, że takie wspomnienia ma wiele osób, mających wtedy, inne od narzucanych nam, wartości słów – naród, państwo, ojczyzna… Takie to były czasy, gdy ludziom odbierano wolność, łamano sumienie, pozbawiano nadziei, zabraniano wiary, a na dodatek zapewniano jedynie minimalne warunki egzystencji.

I ludzie podejmowali walkę o chleb i ten plasterek szynki. Lecz z taką samą siłą domagali się wolności słowa, umysłu i wiary. Domagali się Ojczyzny żyjącej w wolności od fałszywych sojuszników. Domagali się praw dla robotnika, godziwie wynagradzanej i bezpiecznej pracy. Domagali się warunków do godnego życia dla rodzin. To można wywnioskować nie tylko z 21 jeden postulatów sierpnia 1980 roku, ale choćby i z słów piosenki Jacka Kaczmarskiego „Mury”, która stała się niejako niepisanym hymnem Solidarności : “Wyrwij murom zęby krat, Zerwij kajdany połam bat, A mury runą runą runą, I pogrzebią stary świat! Aż zobaczyli ilu ich poczuli siłę i czas, I z pieśnią, że już blisko świt szli ulicami miast!”

Umocnieni wielkością, mnogością i mocą ludzi o prawych sercach, założyli Solidarność. I obalili ten mur komunizmu, który odgradzał nas od prawdy i często od Boga. To oni prowadzili strajki umocnieni Bogiem – gdyż to zapraszali kapłana aby był z nimi, aby słuchał ich spowiedzi, aby odprawiał im msze – wszystko na terenie strajkujących zakładów. To oni później zażądali transmisji mszy św. w ogólnopolskim radiu oraz uwzględniania nauki Kościoła w życiu publicznym.

Istotę „Solidarności” pięknie tłumaczył ks. Jerzy Popiełuszko mówiąc w jednym z kazań, że ruch Solidarności był wołaniem o „poszanowanie ludzkiej godności”, o sprawiedliwość, czyli przyznanie każdemu należnych praw. To godziwa zapłata za godziwą pracę. To niemożliwość wyrzucenia z pracy czy pozbawienia jej za to, że ktoś inaczej chce dobra Ojczyzny, to także „obowiązek likwidowania zła i mechanizmów jego działania”.

Wartość Solidarności określił także Jan Paweł II, który podczas kazania na gdańskiej Zaspie w 1987 roku powiedział, że ,,Solidarność” – to wielki, zbiorowy trud ,,pracy nad pracą”, także nad polską historyczną pamięcią, kształtem polskiego patriotyzmu. Walka o prawdę o polskiej historii, powrót do niepodległościowej tradycji. ,,Solidarność” – to świadectwo najgłębszej więzi ludzi polskiej ziemi z Chrystusem i z Kościołem. Kościół wtedy nie zagrażał ,,Solidarności”. ,,Dziwiono się w różnych miejscach – mówił Papież na Zaspie – że tak może być, że istnieje więź pomiędzy światem pracy a krzyżem Chrystusa, że istnieje więź pomiędzy pracą ludzką a Mszą świętą: ofiarą Chrystusa. Zdziwienie, ale także podziw i szacunek budził widok robotników polskich spowiadających się i przystępujących do Komunii świętej na terenie zakładu pracy. Różni się dziwili. a może nie tylko może równocześnie odkrywali. Odkrywali zapomniany wymiar całej ,,kwestii społecznej” i w ogóle ludzkiej egzystencji. Praca i Chrystus? Praca i Eucharystia? a jednak tak tutaj było! i słusznie”.

Dziś, gdy obchodzimy 30-lecie powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego “Solidarność”, nie można zapomnieć, że to od Solidarności, zaczął się upadek komunizmu w całej Europie, że to dopiero długo po Solidarności, po Kardynale Wyszyńskim, po nawoływaniu Jana Pawła II, po walce bohaterskich robotników i intelektualistów polskich – wtedy dopiero runął mur berliński. Trzeba pamiętać, że Europa po raz kolejny dzięki Polakom uchroniła się przed panowaniem zła – tym razem od czerwonej zarazy komunizmu…

Dlatego dzisiaj, sprawując tę Najświętszą Ofiarę w dniu 30-lecia powstania NSZZ Solidarność dziękujemy Bogu za odwagę ludzi tamtych czasów, za ich mądrość i szczere serca. Szkoda, że jest nas tak mało… Gdy „Solidarnościowcy” musieli opuszczać Polskę – ten kościół był wypełniony po brzegi emigrantami, którzy szukali w Bogu pomocy i nadziei. Dzisiaj już widać im jest bardzo dobrze, skoro o Bogu zapominają… Modlimy się i za nich…

Chcemy jednocześnie pokornie prosić Boga, aby słowa: wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara – nabrały na nowo dla każdego Polaka prawdziwego znaczenia. Bo to, co się dzieje i w Polsce i w sercach wielu Polaków – to tylko przeraża. Zgroza przenika szlachetne dusze, gdy widzimy jak szargane są te solidarnościowe i polskie wartości oraz świętości – i to często przez tych samych ludzi, którzy o te wartości walczyli.

Nic dziwnego, że Ks. Stanisław Małkowski (ten, który poświęcił krzyż pod pałacem prezydenckim, nb. odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski) – podczas mszy świętej za Ojczyznę w kościele św. Aleksandra w 25-tą rocznicę “Solidarności” powiedział coś takiego – Mędrzec Eklezjasta (w Biblii) powiada: “zdychające muchy psują naczynie wonnego olejku”. Wonnym olejkiem była wspólnota serc pierwszej “Solidarności”, wspólnota zatroskana o każdego człowieka i o wspólne dobro. Muchom się wydaje, że usmarowane olejkiem przestana być muchami, co więcej – nie zdechną. To błąd. Polski olejek trzeba oczyścić, muchy wyrzucić. Oby nieskażona woń prawdy napełniała polski jubileusz.

No właśnie – jak maja się czuć dzisiaj Ci, którzy gotowi byli oddać swoje życie za takie wartości jak wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara. Po latach niewoli i totalitaryzmu ludzie Solidarności, robotnicy, wywalczyli nam na powrót te wspaniałe wartości. Dlaczego my dopuszczamy do tego, aby nam te wartości ponownie odebrano? A robi się to na lewo i na prawo – czy to ustami i rękami młodych Polaków, czy to mediami będącymi w rękach wroga demokratycznej i chrześcijańskiej Rzeczypospolitej Polskiej.

“Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu”. – nawoływał w Gdańsku Jan Paweł II.

Dzisiejsza rocznica woła do nas: Polacy – zjednoczcie się na nowo pod ideałami Solidarności. Bo nikt nie ma prawa pozbawić nas wolności prawdziwej, Ojczyzny wiernej Bogu, prawdziwiej rodziny z ojcem i matką, poszanowania dla robotnika wykonującego godziwą pracę i zarabiającego na życie rodziny, oraz naszej wiary i Chrystusowego krzyża, z którym nasza Ojczyzna związana jest od tysiąca lat. Polacy, nie murem, ale uczciwością serca i wiernością Bogu walczmy ze złem, gdyż taki jest – jak mówił ks. Popiełuszko – obowiązek Solidarnych.

Ducha do podjęcia walki o odnowę w narodzie niech doda nam bardzo znamienny fragment utworu Adama Mickiewicz “Pana Tadeusz”, którym kończę to kazanie. Oto w rozdziale czy księdze Gospodarstwo pan Podkomorzy rozmawia z Sędzią:

“Ach, ja pamiętam czasy, kiedy do Ojczyzny
Pierwszy raz zawitała moda francuszczyzny!
Gdy raptem paniczyki młode z cudzych krajów
Wtargnęli do nas hordą gorszą od Nogajów!
Prześladując w Ojczyźnie Boga, przodków wiarę,
Prawa i obyczaje, nawet suknie stare.
Żałośnie było widzieć wyżółkłych młokosów,
Gadających przez nosy, a często bez nosów,
Opatrzonych w broszurki i w różne gazety,
Głoszących nowe wiary, prawa, toalety.
Miała nad umysłami wielką moc ta tłuszcza;
Bo Pan Bóg, kiedy karę na naród przepuszcza,
Odbiera naprzód rozum od obywateli.
I tak mędrsi fircykom oprzeć się nie śmieli;
I zląkł ich się jak dżumy jakiej cały naród,
Bo już sam wewnątrz siebie czuł choroby zaród.
Krzyczano na modnisiów, a brano z nich wzory:
Zmieniano wiarę, mowę, prawa i ubiory.
Była to maszkarada, zapustna swawola,
Po której miał przyjść wkrótce wielki post – niewola!”

Przeczytaj także tekst List Prezydenta USA Baracka Obamy odczytany w czasie jubileuszowego Zjazdu “Solidarności” w Gdynii 30 sierpnia 2010 oraz wystąpienia z tej samej okazji ambasdora USA w Warszawie, Lee A. Feinsteina.

English readers may visit website of CM Province of New England: “Greenpoint remembers 30th Anniversary of SOLIDARITY Trade Union” and “SOLIDARITY: sparks of peaceful change and freedom” and ” for some information.

Od Misjonarzy z Prowincji Chilijskiej

Jak reacjonował jeden z kleryków, Carlos Cepeda, “do wypadku doszło 24 sierpnia, ok. godziny 14:30. W seminarium dało się słyszeć sine uderzenie. Pani Yenny, która sprzątała kuchnię nagle zawołała w kierunku skrzydła filozofii seminarium prosząc o wezwanie policji i pogotowania, bo w ścianę muru seminaryjnego od strony ulicy św. Wincentego a Paulo uderzył autobus miejski linii D14 i zburzył ją, a kilka osób odniosło rany.”

Po dobiegnięciu do autobusu okazało się, że najciężej ranną osobą jest mężczyzna, którego autobus przejechał i robijając mur przygniótł swoim ciężarem. Mężczyzna był żywy. Jeden z przechodniów wczołgał się pod wrak autubusu żeby zobaczyć co się dzieje z poszkodowanym, a Roberto Vidal, jeden z konfratrów próbował zbadać leżącemu pod ciężarem autobusu przez prawie pół godziny rannemu puls. Po 10 minutach od wezwania przyjechali policjanci (Carrabineros) i pogotowie. Ale było już za późno. Mężczyzna zmarł.

Kierowca autobusu zeznał na miejscu, że stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w mur bo nie mógł już nic zrobić. Policja zatrzymała kierowcę do wyjaśnienia. Przed 16-tą na miejscu wypadku pojawił się radca prawny firmy autobusowej, która obsługiwała tę linię. Rozmawiał z superiorem domu, ks. Lito Shaw w sprawie naprawy zdewastowanego muru.

“Około 17:40″ – relacjonuje Carlos Cepeda – “na miejsce przyjechał także burmistrz Macul, Don Sergio Puyol. Uczestniczył w moflitwie keryków i ks. Lito za zmarłego. Dopiero o 18-tej zabrano ciało.  Po oczyszczeniu ternu i usunięciu autobusu klerycy prowizorycznie przy pomocy staowego stelażu i siatek załątali ogromną wyrwę w murze.

W międzyczasie seminarzyści dowiedzieli się, że zmarły pracował po drugiej stronie ulicy przy budowie muru przed domem. Chciał zobaczyć efekt swojej pracy i przeszedł przez ulicę. Wówczas toczący sie autobus porwał go i powlókł w stronę muru seminarium. Rozległe obrażenia były ciała były prawdopodobną przyczyną śmierci.

[Zdjęcia z archiwum Prowincji Chilijskiej Zgromadzenia Misji]

Autorką tej wyjątkowej analizy porównawczej poświęconej charakterom naszych Świętych Założycieli, a właściwie różnicom ich charakterów, jest S. Elisabeth Charpy SM z Prowincji Francji – Północ. Siostra Elisabeth jest autorytetem w dziedzinie duchowości św. Ludwiki i św. Wincentego oraz sytuacji społeczeństwa i historii XVII-wiecznej Francji. Wspólnie z S. Susan Sullivan SM (Prowincja północno-wschodnia USA) jest też autorką czwartego (“Duch Świętej Ludwiki de Marillac”) i szóstego rozważania (“Kim jest Jezus dla Ludwiki de Marillac?”)
Dla ułatwienia lektury cytaty z dzieł Założycieli zostały wyróżnione koorami – brązowym dla św. Wincentego i niebieskim dla św. Ludwiki. Podobnie zrobiliśmy przy ich charakterystykach. Wierzymy, że pozwoli to lepiej zrozumieć treść rozważania. Zachęcamy do lektury:

» ROZWAŻANIE NA WRZESIEŃ 2010 (PDF) «

Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac – sztuka podejmowania decyzji

Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac przez 35 lat pracowali wspólnie nad poprawą życia cierpiących na biedę i odrzucenie przez społeczeństwo i ukazaniem wielkiej Bożej miłości do nich.

Widoczne różnice

Wincenty a Paulo, chłop z Gaskonii wychował się w kochającej się rodzinie. Ludwika de Marillac, arystokratka paryska, została odrzucona przez swoją rodzinę z powodu swego nieślubnego pochodzenia.
Wincenty a Paulo był przedsiębiorczym człowiekiem. Zajmował się różnymi przedsięwzięciami, próbując iść przed siebie i zdobyć stały dochód. Ludwika de Marillac wychowała się w klasztorze i internacie, a jako młoda panna szukała ukrytego życia w klasztorze kapucyńskim.
Wincenty a Paulo był człowiekiem o chłopskim temperamencie. Wiedział jak czekać: „Nigdy nie wyprzedzać Bożej Opatrzności”. Ludwika de Marillac była kobietą śpieszącą się do osiągnięcia swojego celu i nie bojącą się wyzwań społeczeństwa czy Kościoła. Była Marillac.

W jaki sposób razem żyć i pracować podczas gdy, ich wychowanie i osobowości powinny ich dzielić? W jaki sposób porozumiewali się?

W wieku około 30 lat oboje przeżyli bolesny rachunek sumienia na temat Boga i własnej przyszłości. Około roku 1613 Wincentego a Paulo bardzo dręczyły wątpliwości dotyczące Boga. Uświadomił sobie pustkę i bezużyteczność jego kapłańskiego życia. Około roku 1623 Ludwika de Marillac pogrążyła się okresie depresji, „w ciemnej nocy duszy”. Kwestionowała swoje życie i swoją przyszłość oraz zaczęła wątpić w istnienie Boga. W tych próbach oboje uświadomili sobie dobroć Boga względem nich i zapragnęli poświęcić swoje życie ubogim. Ich umiłowanie Boga i ubogich zjednoczy ich.

Lecz w żaden sposób nie zakrywa to różnic między nimi. Jest wiele przykładów,które pozwalają nam odkryć, że niekiedy Monsieur Vincent i Mademoiselle Le Gras dokonywali przeciwnych wyborów. Słuchając ich, obserwując jak żyją mamy możliwość zrozumienia w jaki sposób mogli się oboje zaangażować w misję miłosierdzia i w jaki sposób realizowali tak ważne działania.

Kilka konkretnych przykładów

Poszukiwanie nowego Domu Macierzystego
Kiedy założone zostały Siostry Miłosierdzia, Ludwika de Marillac otworzyła drzwi swojego domu w parafii św. Mikołaja Chardonneta dla pięciu czy sześciu młodych kobiet, które pragnęły się do niej przyłączyć. W 1636, gdy wzrosła liczba sióstr, mała wspólnota przeniosła się do La Chapelle na północy Paryża. Po czterech latach dom był za mały. Dlatego musiały poszukać nowej siedziby. Ludwika miała bardzo określony pomysł. Od 1632 r, Saint Lazare, w dzielnicy Saint Denise był Domem Macierzystym Księży Misji. Ludwika wolała, żeby Siostry Miłosierdzia były zakwaterowane w tym samym rejonie. Wincenty a Paulo był bardzo powściągliwy:
„Być może pomyślisz, że mam jakiś powód, który dotyczy Ciebie z racji którego myślę, że nie jest rozsądne dla Ciebie abyś mieszkała w sąsiedztwie. O nie! Zapewniam Cię, że tak nie jest. Powodem raczej jest to, że jesteśmy pośród ludzi wszystko obserwują i wszystko osądzają. Nie zobaczą jak trzykrotnie idziemy do twojego domu nie korzystając z okazji by o tym mówić, wyciągać wnioski, których nie powinni wyciągać i powtarzając to wszędzie, gdzie pójdą” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, ok. 1636, s. 308-309)

We wrześniu 1640 Wincenty a Paulo prosi Panie Miłosierdzia aby rozejrzały się za odpowiednim domem. 1 listopada ich propozycja cieszy Wincentego. Rezydencja zależy od klasztoru Saint Lazare zarówno w sprawach podatków lokalnych jak w sprawach sądowych. W konsekwencji Monsieur Vincent zaprasza Ludwikę de Marillac do odwiedzenia domu położonego we wsi La Villette:
„W La Villette jest mała nieruchomość, tak około pół hektara z domem i ogrodem. Należy do parafii w La Villette i podlega temu domowi z należnościami i sprawiedliwością. Jest to ostatni dom we wsi i poza nią oraz po tej samej stronie co kościół od którego nie jest tak daleko jak nasz. Wspomniały o czterech czy pięciu tysiącach franków. Jest tam budynek główny lub dwa ze stodołą i stajnią w stylu wiejskim dostępem powietrza z jednej strony i z tyłu. To jedyna nieruchomość na sprzedaż w La Villette; zobacz co tym sądzisz” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, 1 XI 1640, s. 150-151)

Ludwika jedzie go zobaczyć. Nie mamy jej listu komentującego te wizytę. Jednakże zrezygnowałą z tej oferty ponieważ szukała czegoś innego. Wydaje się, że tym razem che przezwyciężyć niechęć Wincentego.

Wówczas Panie Miłosierdzia mówią o domu w dzielnicy Saint Martin. W lutym Wincenty idzie go zobaczyć i uznaje za zbyt mały. Swoimi obserwacjami dzieli się z Ludwiką rano 7 lutego:
„Wczoraj widziałem dom, o którym ci wspominałem, na przedmieściach Saint Martin. Ale jest tam niewystarczająco miejsca. Byłoby dobrze, jak mówisz, mieć dom dla was tak szybko jak to możliwe, ale nie jest łatwo taki znaleźć. W międzyczasie będziecie musiały wziąć ten pierwszy, który zaoferowano do wynajęcia” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, 7 II 1641)

Ludwika musiała szybko zareagować. Chce kupić dom a nie wynająć. W swoim liście, jasno, niezbyt taktownie, wyraża swój niepokój i zniecierpliwienie z powodu powolności procesu. (Tego listu nie posiadamy). Odpowiedź Wincentego nadchodzi niebawem, również brakuje jej taktu:
„Co do domu na terenie parafii, musimy jakiś wynająć za każdą cenę oczekując na okazję kupienia jakiegoś, ponieważ taki jakiego potrzebujemy nie pojawia cię na co dzień. Nadal widzę w tobie nieco ludzkich uczuć odkąd widzisz, że jestem chory. Myślisz, że z powodu braku domu wszystko jest stracone. O kobieto małej wiary i przyzwolenia na przewodnictwo i przykład Jezusa Chrystusa! Zbawiciel świata, dla dobra całego Kościoła, odwołuje się do swojego Ojca w odniesieniu do zasad i porządku, tę grupę młodych kobiet, które Jego Opatrzność tak wyraźnie wzniosła i zebrała, myślisz, że On zawiódłby nas. Chodź, Medemoiselle, upokórz się nisko przed Bogiem przez którego miłość jestem twoim sługą, Wincenty a Paulo” (Coste, II, „do św. Ludwiki”, 7 II 1641, godz. 14.00, s. 177)

Powstało wysokie napięcie, lecz oboje chcieli zastanowić się, próbując zrozumieć reakcje każdego z nich. Patrząc na istotę sprawy, Wincenty łagodzi sytuację:
„Musimy nadal modlić się o dom. Nie martwię się tym tak jak nad sposobem umieszczenia was teraz w wynajętym lokalu. O Jezu, Mademoiselle, niech twoje zmartwienia nie dotyczą domu, ale kontynuowania błogosławieństwa Bożego w pracy.” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, II – III 1641, s.189)

Przedstawiono nową propozycję: Madame Maretz, która mieszka na Bulwarze Saint Denis, bezpośrednio po drugiej stronie ulicy od Saint Lazare, proponuje swoja małą nieruchomość. Dochodzi do porozumienia i umowa sprzedaży zostaje podpisana 6 września 1641 r.:
„W końcu mamy umowę kupna domu i pieniądze zostały zapłacone.” (Coste, II, „do św.Ludwiki”. 6 lub 7 IX 1641, s. 210)

Dom został kupiony za 12,000 liwrów. Zgromadzenie Misji pokryło koszty ponieważ w tym czasie Siostry Miłosierdzia nie miały funduszów. Zgromadzenie nie zwróci tej kwoty Zgromadzeniu Misji aż do 1653 r.

Różne perspektywy dokonywanego wyboru doprowadziły do szczerej i bezkompromisowej wymiany zdań. Dyskusja bez wyraźnych ustępstw pozwoliła im znaleźć rozwiązanie zaakceptowane bez przemyślenia. Szacunek wziął górę nad różnicami.

Przyjęcie chłopców do szkół i pensjonariuszy w domach
Posiedzenia rady Sióstr Miłosierdzia często pokazywały w jak różny sposób Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac patrzyli na realia misji. 30 października 1647 rada dyskutuje dwa problemy. Monsieur Vincent, przewodniczący, przedstawia swoje racje:
„Mademoiselle Le Gras zapytała czy słuszne jest aby nasze siostry w miastach i na wsiach, które uczą w szkołach przyjmowały zarówno dziewczęta jak i chłopców, a w przypadku, gdy przyjmą chłopców to do jakiego wieku mają ich trzymać” (Coste, XIIb, Rada z 30 października 1647, s.285)

Pierwsza swoje argumenty za przyjęciem chłopców przedstawia Medemoiselle: Ci młodzi chłopcy otrzymają podstawy pobożności. To równie dobrze może być ich jedyna nauka. Chłopcy nie będą mieli wychowawcy. Ponadto, rodzice chcą aby ich chłopcy mieli co najmniej tak tyle zajęć co dziewczęta. Ponadto, uważa się, że ci mali chłopcy (poniżej 6 lat) nie mogą być pokusą dla wychowawczyni.

Wincenty przedstawia całkowicie odmienne argumenty: utrzymywanie chłopców i dziewcząt razem jest zabronione zarówno przez dekret króla jak i dekret arcybiskupa. Siostry powinny być pierwsze w przestrzeganiu rozporządzeń. Swój pogląd Wincenty wspiera przypominając, że wychowawcy, akceptowali małe dziewczynki pośród chłopców zostali skazani na spalenie żywcem.

Przepytano dwie obecne siostry. Jedna jest za, druga jest przeciw. Monsieur Lambert, Asystent Zgromadzenia Misji, popiera propozycję. Mademoiselle ponawia swoją opinię mówiąc, że czasami akceptowała chłopców, ponieważ są takie sytuacje, kiedy dziewczynka tylko wtedy może iść do szkoły jeżeli może wziąć swojego mniejszego brata ze sobą bo jej matki nie ma w domu żeby się nim zaopiekować. Przedstawiwszy ponownie swoje racje Wincenty a Paulo konkluduje:
“Dla tych wszystkich przyczyn, Siostry, dobrze będzie nie przyjmować ich w ogóle. Dwoje czy troje z nas myśli tak samo. I tak nich zostanie” (tamże, s. 288)

Przez to Ludwika musi zweryfikować to co zatwierdziła w niektórych domach.

Następnie rozważana jest kwestia czy lub nie siostry mogą przyjmować pensjonarek w swoich domach. Tutaj także dochodzi do wielkiej różnicy zdań pomiędzy obojgiem Założycieli. Ludwika widzi w tym zalety: edukacja dziewcząt, wsparcie finansowe dla biednych domów. Wincenty dostrzega zbyt dużo niedogodności: inne posiłki dla pensjonariuszy (Wincenty myślał, że menu sióstr jest zbyt skromne!); ryzyko, że siostry pozwoliłyby na ujawnienie się różnić społecznych; trudności w utrzymaniu równowagi pomiędzy uwagą dla tych pensjonariuszy a wiernością Regule (modlitwa). Pomimo nalegania Ludwiki, odpowiedź Wincentego była kategoryczna:
„zostaw sprawy takimi jakimi są i nie przyjmuj ich nigdzie” (tamże, s.291)

Ludwika będzie musiała powiadomić różne domy o tej decyzji nie pozwalając sobie na okazanie przeciwnego zdania. Dlatego, w maju 1655 pisała do Barbe Angiboust:
„Monsieur Vincent jest szczególnie uradowany, gdy słyszy wiadomości od ciebie. Uważa, że powinnaś zrezygnować z pensjonariuszek. Mówi, że utrzymywanie ich nie jest dla Sióstr Miłosierdzia. W rzeczywistości, na Radzie, która miała miejsce aby przedyskutować kilka spraw zdecydowano, że z dobrych powodów nie powinny ich przyjmować.” (Pisma Duchowe, „do Siostry Barbe Angiboust”, ok. V 1655, s. 468)

Jeżeli kwestia miałaby byś zrewidowana, może to się stać jedynie po kolejnym wspólnym rozważeniu. W 1659 r. siostry z La Fère podnoszą potrzebę przyjęcia pensjonariuszy. Ludwika mówi im:
„Jeśli chodzi o pensjonariuszy, rozważcie konieczność i wagę posiadania ich, a następnie bądź tak dobra i poinformuj mnie o wnioskach. Wówczas poproszę o decyzję naszego Najczcigodniejszego Ojca i poinformuję cię o jego poleceniach.” (Pisma Duchowe, „do Siostry Mathurine Guerin”, 1 XI 1659, s. 652)

Ludwika zgadza się na rewizję decyzji podjętej przed dwunastoma laty. Jednak prosi siostry aby wspólnie rozważyły swoje motywy, jasno wyraziły swoją motywację i przysłały to do niej. Misja rozwija się. Reakcja na sytuację musi się dostosować. Decyzja raz podjęta może zostać zmieniona, jeżeli zmienią się okoliczności. Nie można ciągle trwać przy tym co zawsze było wykonywane.

Czy było posiedzenie Rady i rozważenie tej kwestii? Najprawdopodobniej nie, skoro list Ludwiki pochodzi z końca listopada 1659!

Katechizm Bellarmine’a a Siostry Miłosierdzia
W parafiach Siostry Miłosierdzia uczyły dziewczynek katechizmu. Wykorzystywały do tego małego katechizmu składającego się z pytań i odpowiedzi autorstwa Ludwiki de Marillac. Niektóre z sióstr pragnęły głębszego zrozumienia swojej wiary. Jaką możliwość im przedstawiono?

Monsieur Lambert, Ksiądz Misji, rekomendował Katechizm Bellarmine’a, który Ludwika uważała za zbyt uczony. W trakcie posiedzenia Rady w marcu 1648 r. dyskutowano tę kwestię. Po raz kolejny ukazała się wielka różnica w punkcie widzenia.
„Mademoiselle, nie ma lepszego katechizmu niż Bellarmine’a. Gdy wszystkie nasze siostry będą go znały i uczyły go, będą uczyły jedynie tego co powinny, ponieważ ich celem tutaj jest uczenie innych i one będą wiedziały to, co proboszczowie powinni wiedzieć” (Coste, XIIIb, Rada z marca 1648, s. 664)

Wincenty a Paulo idzie nawet dalej. Nalega, aby Ludwika de Marillac czytała i tłumaczyła Katechizm Bellarmine’a siostrom:
„Dobrze będzie, jak będzie on przeczytany siostrom a ty sama wyjaśnisz go im, tak aby wszystkie nauczyły się go dokładnie i przez to mogły go uczyć. Bowiem, gdy będą go musiały uczyć, to również będą musiały go znać a nie ma lepszego sposobu poznania go całkowicie jak z tej książki.” (tamże)

Sytuacja, którą zaakceptowała Ludwika to sprzeciwić się decyzji i patrzeć jak zostanie zarządzona dla wspólnego dobra. Podejmie wszelkich starań aby zrozumieć korzyści.

Rzeczywista i skuteczna wspólna praca

Kończąc chciałabym pokazać jak Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac potrafili wyjść poza ich głębokie różnice. Liczne spotkania pozwoliły im uświadomić sobie ich własną tożsamość, odkryć jak wzajemnie się uzupełniają, w pełni się wspierać a przez to realizować prawdziwą i skuteczną pracę.

Docenić się nawzajem
Akceptacja osobowości osób, z którymi pracujemy często jest trudna. Wymaga akceptacji tego co widzimy w innych z ich zaletami i wadami. To przede wszystkim pociąga za sobą poznanie nawzajem naszych silnych i słabych stron. Krok po kroku, Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac uczyli się wzajemnie się doceniać i wyrażali to co odkryli jako dobre czy złe w każdym z nich.

Wincenty a Paulo szybko zaczął podziwiać wielką kompetencję w postępowaniu z Paniami Miłosierdzia i nie waha się aby jej to powiedzieć:
„Satysfakcjonuje mnie wszystko co powiedziałaś mi o Miłosierdziu. Zaproponuj siostrom, proszę, wszystko co uznasz za właściwe w tym względzie i naszkicuj jak najbardziej podobnie do tego co napisałaś mnie na temat tego co uważasz za najlepsze.” (Coste,I, „do św. Ludwiki”, 2 IV 1631, s.101)

Nie waha się również wskazać na uchybienie, które mogłoby zaszkodzić jej działaniu. Ludwika wyjeżdża odwiedzić Bractwo z Madame Goussault:
„Proszę Naszego Pana aby błogosławił waszej podróży… Proszę, bądź pogodna… chociaż powinnaś nieco zrezygnować ze swojej powagi , w którą natura cię obdarzyła a którą natura hamuje…” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, 30 VIII 1638, s. 491-492)

Wincenty powie także Przełożonej Zgromadzenia, że od sióstr w trakcie formacji wymaga za wiele. Siostra Vincente przybyła do Richelieu a Ludwika narzeka na jej powolność w przyjmowaniu tego co jej powiedziano. Wincenty zaleca jej cierpliwość:
„Ona jest bardzo dobrą młodą kobietą, z dobrą reputacją w swoim regionie i służyła swojej pani wytrwale przez 7 czy 8 lat. Ta niewiasta jest niewyobrażalnie zraniona jej nieobecnością. Są takie osoby, które nie od razu przystosowują się do każdej małej reguły. Czas zajmie się wszystkim. Doświadczam tej sytuacji codziennie pośród nas samych.” (Coste, II, „do św. Ludwiki”, 1640 lub 1641, s. 166)

Ludwika miała silną osobowość, która przejawiała się w wytrwałości. Gdy dostrzega to co uważa, ze jest wolą Bożą, idzie do przodu. Wówczas używa silnego stwierdzenia: „w imię Boże”. Kiedy Wincenty jest chory, energicznie nakazuje mu odpoczynek:
“W imię Boże, Monsieur, wiesz, że musisz poświęcić jakiś czas na odbudowę swojego zdrowia i próbę utrzymania go dla służby Bogu” (Pisma duchowe, „do św. Wincentego”, 11 VIII 1646, s. 161)

W obliczu braku pieniędzy na opłacenie utrzymania podrzutków Ludwika okazuje swój ból i zdecydowanie prosi Wincentego a Paulo o działanie. Dla niej jest tylko jedno rozwiązanie – nie przyjmować nowych dzieci.
„W imię Boże, mój Najczcigodniejszy Ojcze, rozważ czy nie należałoby wyperswadować Paniom nie przyjmowania nowych podrzutków… ni możemy dłużej tłumić żalu jaki w nas powstał z powodu tych biednych ludzi, którzy błagają nas, którzy błagają nas o to co słusznie jesteśmy im winni… boją się umierać z głodu i zmuszeni do przychodzenia z całkiem daleka trzy lub czterokrotnie nie otrzymując żadnych pieniędzy… Wybacz, proszę, moje nieustanne naleganie” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, luty 1650, s. 316).

Zaakceptować komplementarność
Zaakceptować komplementarność to uznać, że inni nadrabiają to w czym my niedomagamy. Ludwika szybko mówi to co myśli. Przeprasza Wincentego a Paulo za to w wysyłanych do niego listach i prosi go o bezzwłoczną odpowiedź:
„Wybacz mi proszę szybkość wyrażania moich uczuć”. (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, 1651, s. 383)

Gdy Ludwika uznaje swoją porywczość Wincenty nie ukrywa przyznać, że z drugiej strony, roztropność spowalnia go. Jedno równoważy drugie.
„Mój Boże, Mademoiselle, jakże szczęśliwą jesteś posiadając antidotum na zapał! Dzieła, które Bóg sam wykonuje nigdy nie mogą być zepsute brakiem aktywności ludzi. Ufaj mu proszę…” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, 13 X 1639, s.588).

Wincenty nie śmie odsyłać wielu ludzi szukających jego rady i pomocy. Przyznaje, że to go przytłacza.
„Ze względu na to, że jestem zajęty po uszy wielką liczbą uczestników rekolekcji: mianowany biskup, pierwszy prezydent, dwóch doktorów, profesor teologii i Pan Pavillon, oprócz naszych własnych ćwiczeń, wszystko to, mówię, nie pozwala mi przybyć by spotkać się z tobą. Dla tego przyślij mi proszę, przypomnienie o którym mówiłaś” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, V lub VI 1632, s. 159 – 160).

Ale, ponieważ Ludwika nie akceptowała rezygnacji przez Wincentego Konferencji do Sióstr Miłosierdzia dzień lub dwa przed terminem, wysyła mu przypomnienie.
„Pamiętaj także o naszej potrzebie konferencji, którą łaskawie obiecałeś nam na jutro, czwartek.” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, 2 V 1646, s. 145)

Aspekt komplementarny ich związku wzrasta. Każde z nich wnosi swój kamień do konstrukcji dzieła z woli Bożej. Ujawnia się to w opracowaniu Reguł Sióstr Miłosierdzia:
„To są rzeczy, które odnotowałam, mój Najczcigodniejszy Ojcze. Jednakże, w imię Boże, nie zwracaj uwagi ani na notatki ani na uwagi. Zamiast tego powiedz nam to, co o jak uważasz Bóg nas prosi. Dodaj proszę maksymy i pouczenia, które ośmielą nas i utrzymają nas w wierze oraz dokładne w przestrzeganiu wszystkich punktów naszej Reguły…” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, ok. 1651, s. 388)

Świętość nie była wrodzona dla żadnego z nich. Jak w przypadku innych świętych, ta wędrówka byłą wspierana przez człowieczeństwo. Krok po kroku ich spotkania przemieniły i udoskonaliły ich osobowości oraz uczyniły ich atrakcyjniejszymi. Różnice między nimi stały się źródłem ubogacenia ich wspólnej misji.

Wincenty i Ludwika wyjaśniają siostrom, że muszą żyć w jedności między sobą jednocześnie akceptując swoją różnorodność. Aby im pomóc wskazują na przykład Świętej Trójcy jako ich wzorca:
„Wspomnij mnie wszystkim naszym siostrom i powiedz im, aby zawsze pamiętały radę Monsieur Vincente’a szczególnie na temat wyrozumiałości i serdeczności, aby przez to uhonorować jedność i różnorodność Osób Trójcy Świętej” (Pisma duchowe, „do Siostry Jeanne Lepintre”, 1 VI 1649, s. 289)

Pytania do rozważenia

1.W obliczu naszych różnic, jak możemy popierać wzajemny szacunek wśród członków każdej grupy i wśród gałęzi Rodziny Wincentyńskiej?

2.W jaki sposób możemy uczynić posługę ubogim kryterium kryterium łączącym nas pomimo naszych różnic?

« NUNTIA – czerwiec/lipiec 2010 (PDF) »

Fotografia Konwentu: Konwent Generalny zajął ostatnie dni czerwca i pierwszą połowę lipca, dokładnie od 28 czerwca do 16 lipca. Obecny Nuntia wita oficjalną, wspólną fotografią. To jest pamiątka, którą wszyscy uczestnicy Konwentu zabierają ze sobą. Innych wspomnień doświadczeń duchowych, misjonarskich i apostolskich nie da się powierzyć papierowi. W każdym przypadku, czytelnicy Nuntia mogli być na bieżąco ze wszystkim co miało miejsce na Konwencie za pośrednictwem witryny internetowej Zgromadzenia Misji (http://cmglobal.org). Na tejże stronie umieszczono także wiele materiałów, które mogą pomóc Misjonarzom dostroić się do klimatu i myśli Konwentu w Kreatywnej wierności misji.

Dodatkowo, fotografia ponownie wybranego Przełożonego Generalnego z Wikariuszem Generalnym i nowymi asystentami. Od lewej do prawej stoją: Stanislav Zonták, Asystent; Yosief Zeracristos, Asystent; F. Javier Álvarez, Wikariusz Generalny;  G. Gregory Gay, Przełożony Generalny; Varghese Thottamkara, Asystent;  Eli Chaves Dos Santos, Asystent.

W Kurii Generalnej:

W czerwcu mieliśmy wiele świątecznych wydarzeń w Kurii, które mimo wszystko nie powstrzymały nas przed postępami w codziennych pracach mających na celu przygotowanie wszystkiego do Konwentu Generalnego.

Kardynał Rodé odwiedził 1 czerwca wspólnotę Kurii. Wspólnie, po bratersku, spożył z nami posiłek i przyłaczył się do wspólnotowej rekreacji. W przyjacielskiej rozmowie połączyliśmy to co pożyteczne z tym co zgodne jak uczą Reguły Wspólne. Prawdą jest, że już wcześniej Kardynał wyraził pragnienie przyjścia do naszego domu, ale dzień który wybrał był dniem, kiedy Kuria była niemal pusta. Powiedzieliśmy mu o tym. Chociaż Jego Eminencja może przychodzić do nas kiedykolwiek chce, chcieliśmy aby w wizycie uczestniczyła większość naszej wspólnoty a szczególnie Przełożony Generalny. Tak więc 1 czerwca niemal cała Kuria była na miejscu. Wtedy Jego Eminencja zdecydował, że byłoby dobrze zaprosić naszą wspólnotę do jego apartamentu w Watykanie. Siedmiu członków Kurii, bo dla tylu było miejsce, którzy nie mogli skorzystać z wcześniejszych zaproszeń towarzyszyli Przełożonemu Generalnemu. Zaprosił nas także na zbliżające się obchody Złotego Jubileuszu święceń kapłańskich, które mają miejsce w lipcu. Ze względu na to, że nałoży się to na czas Konwentu przyjęcie zaproszenia Jego Eminencji powierzyliśmy tym, zostaną w tym czasie w domu. W efekcie, w uroczystych obchodach w Bazylice św. Piotra w Watykanie, 5 lipca uczestniczyli ks. Luis Moleres i ks. Alfredo Becerra.

Bp. Brandolini. 50 lat kapłaństwa: 14 czerwca swoje 50-lecie kapłaństwa ochodził z nami ksiądz Luca, jak chce aby do niego się zwracać w domu, emerytowany biskup diecezji Sora – Aquino – Pontecorvo. Przewodniczył Eucharysti w kaplicy domowej i wygłosił szczerą i serdeczną homilię na temat czytań mszalnych zapraszając nas do dalszego podążania w gorliwości misjonarskiej tak jak prorok Eliasz w misji potępienia i głoszenia, wcielając w naszym świecie ducha Błogosławieństw. Byłó wielką przyjemnością cieszyć się wspólną rozmową z nim w trakcie wsolnego posiłku i podczas wspólnotowej rekreacji. Dziękujemy za przykład i ducha.

25-lecie święceń kapłańskich: w niedzielę 13 czerwca, z niemniejszym ciepłem, śwętowaliśmy 25-lecie święceń kapłańskich ks. Alfredo Becerry. Przyłączyliśmy się do niego w dziękczynieniu i szczęściu tego święta.

Trzydzieści lat kapłaństwa: Skoro mówimy o świętowaniu, to wspomnimy także o tym, że Superior wspólnoty Kurii, ks. Mario Grossi spotkał się z czterema innymi Misjonarzami z prowincji turyńskiej by świętować 30. rocznicę swoich święceń kapłańskich. Ten dzień zaczęli od wspólnej Jutrzni ze wspólnotą Kurii a następnie pojechali do Monte Cassino. Po wycieczce z przewodnikiem po klasztorze sprawowali Eucharystię przy ołtarzu przy urnie zawierającej relikwie świętego Benedykta i świętej Scholastyki. Po bratersku rozmawiali tutaj tak jak to rodzeństwo mogło rozmawiać o dobroci Boga, która została ukazana w ich życiu. Zawierzyli to poczucie dziękczynienia Bogu i tym ludziom, żyjącym i nieżyjącym, kórzy pomogli im zwyciężać na ich drodze. Chociaż świadomość, że ideał kapłaństwa Wincentyńskiego nie zawsze dotrzymywał standardowi tego tak wielkiego powołania, przez miłosierdzie Boże, w nim znaleźli wolę zaczynania od nowa każdego dnia, i do odnawiania się z pragnieniem i determinacją do służenia Bogu i braciom w Kościele, z Misjonarską wspólnotą.

Podmuch pożegnań: W dowód wdzięczności za pracę w Kurii przez ostatnie sześć lat, Przełożony Generalny zaprosił wszystkich członków wspólnoty na jednodniową wycieczkę. Uczestniczyła w niej niemal całą wspólnota. Odwiedzili Sanktuarium Trójcy Przenajświętszej w Vallepietra i Subiaco, odprawili Eucharystię i cieszyli się całodziennym odpoczynkiem. Na drugi dzień zaproszenie ograniczyło się do Rady Generalnej, która wspólnie zjadłą obiad w regionie Etruskim i odwiedzili Ceveteri, Ceri i jezioro Bracciano.

Przełożony Generalny: W uzupełnieniu do uczestnictwa w działaniach wspólnoty do których odnieśliśmy się wcześniej, 3 czerwca uczestniczył w obronie pracy doktorskiej ks. Josepha Bimol Singha, konfratra z Prowincji Południowych Indii. 8 czerwca wieczorem, wspólnie z ks. José Antonio Ubillúsem i ks. Alfredo Becerrą spotkał się z ambasadorem Kuby przy Stolicy Apostolskiej z zamiarem dyskusji nad kwestią solidarności z ubogimi. 10 czerwca spotkał się z księdzem Frncisco Cruzem, konfratrem z Prowincji Filipin, który pracuje w Chinach kontynentalnych. 11 czerwca, w Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa razem z Sekretarzem Generalnym, ks. Claudio Santangelo i ks. Eugenio Gioia z Prowincji Rzymskiej uczestniczył w Eucharystii i kolacji wspólnie z Zagrzebskimi Siostrami Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo, których delegacja z ich Domu Generalnego była w Rzymie (w Zgromadzeniu jest ok. 800 sióstr, pochodzących głównie z Kosowa i prowadzą misje w różnych rejonach świata). Wieczorem tego samego dnia (10 VI) Wikariusz Generalny ks. Józef Kapuściak oraz ks. Gérard Du Tran Cong, Asystent Generalny, reprezentując Przełożonego Generalnego , wzięli udział obronie pracy dokorskiej ks. Roberto Ondobo z Regionu Kamerunu. 15 czerwca Ksiądz Gregory i Siostra María Pilar udzielili wywiadu dziennikarzowi portalu ROMEREPORTS.COM na temat 350 rocznicy, projektu mikrokredytów dla Haiti i portalu www.Zafen.org (zobacz nagranie wywiadu i reportaż o Zafen: A microfinance project to rebuild Haiti na YouTube). Od 7 do 11 czerwca przewodniczył zebraniu Rady Generalnej Tempo Forte o którym mówi Okólnik z 21 czerwca 2010 rozesłany do Wizytatorów i opublikowany już w Vincentiana, Rocznik 54, nr 2, kwiecień – czerwiec 2010. W domu było też wiele innych gości, którym Przełożony Generalny poświęcił uwagę. 23 czerwca Przełożony Generalny wyjechał do Paryża na Konwent Generalny przed którym uczestniczył w spotkaniu COVIAM i przewodniczył Eucharystii dla CLAPVI.

W Prowincjach:

COVIAM odbył swoje coroczne Walne Zebranie w dniach 24 – 26 czerwca w Domu Macierzystym w Paryżu. W Zebraniu uczestniczyli członkowie z Nigerii, Kongo, Prowincji św. Justyna de Jacobis, Madagaskaru, Kamerunu, Mozambiku i Tanzanii. Jednego dnia Asystent Wizytatora Kolumbii zastapił Superiora Regionalnego Rwandy/Burundi. Naszą radośćią była obecność Przełożonego Generalnego, ks. Gregory’ego Gay’a, Dyrektora VSO, księdza Milesa Heinena i delegata Przełożonego Generalnego ds. formacji w COVIAM, ksiądz Sylvester Peterka.. Przełożony Generalny wygłosił do uczestników przemówienie, w którym położył nacisk na swoją troskę o COVIAM oraz wskazał wyzwania dla członków kilku kwestiach.
Ksiądz Heinen poprowadził warsztaty na temat działania VSO i jego projektów. Ksiądz Peterka przedstawił sprawozdanie na temat programu formacji formatorów w Kenii. Jedną z najważniejszych tematów zebrania była dyskusja o zakończeniu rozpoznania kwestii misji COVIAM w Czadzie, która zostanie otwarta w Wielkanoc 2011 I będą w niej uczestniczyć konfratrzy z Madagaskaru, Nigerii i Kamerunu. W trakcie obrad przeprowadzono także wybory władz COVIAM. Wybrano na stanowiska: Przewodniczącego – ks. Guillaume Leukeumo (Kamerun); Wiceprzewodniczącego – ks. Getahuna Fanta (Etiopia); Sekretarza – ks. Prospera Molengi (Kongo). Odchodzący przewodniczący, ks. Michael Ngoka na koniec posiedzenia wyraził wszystkim swoje podziękowanie (sprawozdanie ks. Michaela Ngoki).

CLAPVI: „Z okazji 41. Konwnetu Generalnego Zgromadzenia Misji w Paryżu, w dniach 25 – 27 czerwca swoje posiedzenie odbyła CLAPVI. W piątek 25 czerwca zebrała się Rada Wykonawcza a w sobotę 26-ego i niedzielę 27-ego w zaplanowa-nym z wyprzedzeniem zebraniu uczestniczyli wszyscy przedstawiciele.”
„32 przedstawicieli i Sekretarz, najpierw wysłu-chali o celach posiedzenia przedstawionych przez Przewodniczącego, ks. Daniela Vásqueza a następnie na temat Planu Tryletniego na lata 2009 – 2011 prezentowanego przez Sekretarza, ks. Jaira Véleza. W drugiej kolejności podzielono się doś-wiadczeniami prowncji, wiceprowincji i misji, które dotyczą CLAPVI. Każdy z Wizytatorów przedstawił I podzielił się wszystkim co odnosiło się do życia jego prowincji, podejmowanych dzieł i przewidzianych na przyszłość projektów. „
„Podkreślić należy uczestnictwo Przełożonego Generalnego, ks. Gregory’ego Gay’a.. Powiedział nam o niektórych procedurach, które będą sto-sowane w trakcie Konwentu Generalnego oraz o szczegółach niektórych sczególnych tematów, o których trzeba bezie pamiętać w momencie przyj-mowania Dyrektorium Konwentu. Również należy zwrócić uwagę na obecność w trakcie całego zebrania Asystenrta Generalnego ks. José Antonio Ubillúsa. Wśród nas był także ks. José Carlos Fonsatti, który podzielił się na temat róż-nych kursów i spotkań, które przygotowuje CIF. “
“Spotkanie rozpoczęło się Eucharystią w sobotę rano, której przewodniczył ks. Gregory Gay a za-kończyła je także Eucharystia w niedzielę w po-łudnie której przewodniczył ks. Daniel Vásquez”
“Spotkanie można scharakteryzować jako moment wzajemnego dzielenia się życiem wspólnotowym, blaskami i cieniami, trdnościami i nadziejami każdej z prowincji. Jak powiedziano, to był moment przygotowania I rozpoczęcia Konwentu Generalnego 2010” (Sprawozdanie ks. Jair Véleza)

Kolumbia: „Jak wspomniano na spotkaniu Rady Prowincjalnej, predyskutowaliśmy i przyjęliśmy, z przyjemnością i wielką nadzieją, propozycję, która pojawiła się na poprzednich spotkaniach Sekretariatów, aby przeprowadzić jubileuszowe spotkanie prowincjalne, otwarte dla wszystkich Misjonarzy w naszym domu Martiniano Trujillo.
To właśnie według ustaleniach Jubileuszowego Roku Wincentyńskiego zawarto, że z gorliwością jak najwięćej z nas żęby nie powiedzieć wszyscy, „zlejemy się w jedno ciało i ducha” w dniach 1 i 2 września. rzyszłego roku Zjedziemy się na 18:30 w porze kolacji 31 sierpnia a wyjedziemy 3 wrześ-nia po śniadaniu. Apeluję do superiorów wspólnot lokalnych aby przynajmniej z miesięcznym wy-przedzeniem poinformowali nas w celu przygoto-wania najlepszych możliwych obchodów.” (z okólnika Wizytatora)

Biorąc pod uwagę podróże w ostatniej chwili i przygotowania do Konwentu Generalnego, Nuntia nie mógł dotrzymać swoich miesięcznych terminów na koniec czerwca czy początek lipca. Dlatego obecne wydanie jest dwumiesięczne: czerwiec – lipiec. Po zakończeniu wakacji letnich w sierpniu, Nuntia powróci pod koniec września z wiadomościami z sierpnia i września.

NOMINACJE/ZATWIERDZENIA

• KOPYSTYŃSKI A. Rafał — 16.06.2010 — Wizytator Prowincji Nowej Anglii USA – zatwierdzony
• MOLINA SALMERÓN Antonio — 15.07.2010 — Dyrektor Sióstr Miłosierdzia Prowincji Madryt – św. Ludwika – zatwierdzony

ŚWIĘCENIA KAPŁAŃSKIE

• KARIUKI James — Prowincja Zachodnia USA — 22.05.2010
• FUNDÃO DO VALE Luis Carlos — Prowincja Rio de Janeiro — 29.05.2010
• SZPAK Grzegorz — Prowincja Polski — 29.05.2010
• MEDELLIN MEDELLIN Hugo Adan — Prowincja Wschodnia USA — 5.06.2010
• NAVAS GUZMAN Marvin Alonso — Prowincja Wschodnia USA — 5.06.2010

NEKROLOGIUM

• Nazwisko / Status / Data zgonu / Prowincja / Wiek / Powołanie
• PATOŃ Czesław / Sac / 31.05.2010 / Polski / 65 / 47
• POZUELO MORENO Julián / Fra / 4.06.2010 / hiszpańska Madrytu / 83 / 66
• COSTANZO Giovanni / Sac / 9.06.2010 / turyńska Włoch / 98 / 82
• THAYIL John / Fra / 10.06.2010 / Południowa Indii / 81 / 53
• MANNES Leo Boniface / Sac / 25.06.2010 / Australii / 99 / 79
• McCLAIN Joseph P. / Sac / 6.07.2010 / Wschodnia USA / 87 / 68
• RODRÍGUEZ ANTÓN Marciano / Sac /6.07.2010 / Peru / 85 / 69
• SOCHA Jan / Sac / 15.06.2010 / Polski / 76 / 59
• GONZÁLEZ RUIZ Manuel / Sac / 16.07.2010 / hiszpańska Salamanki / 87 / 71
• KWAKMAN Simon / Sac / 17.06.2010 / Holandii / 82 / 63
• WIKTOR Ronald A. / Sac / 20.07.2010 / Nowej Anglii USA / 74 / 53
• FARAH Pierre / Sac / 24.07.2010 / Orientu / 62 / 35

od lewej: Argelys del Rosario VEGA REYES, Ghislain Auguste ATEMEZING, Karmen KUNC, Anh Thu NGUYEN THI

.

Zobacz ogłoszenie wyboru Argelys del Rosario VEGA REYES

Zobacz ogłoszenie wyboru Ghislain Auguste ATEMEZING
(nie był obecny, ale telefonicznie przyjął wybór i dołączył do Zgromadzenia)

Zobacz ogłoszenie wyboru Argelys del Rosario Karmen KUNC:

Zobacz ogłoszenie wyboru Anh Thu NGUYEN THI:

Zobacz pierwsze reakcje delegatów i gratulacje dla Yasmine:

MARIE NELLY YASMINE CAJUSTE urodziła się 9 listopada 1978 r. w Demokratycznej Republice Kongo (wówczas Zairze). Jest Haitanką. Do Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej dołączyła w 1995. Przez trzy lata była Koordynatorką Centrum. W 1998 została członkinią Rady Krajowej JMV i zajmowała to stanowisko do 2003 r, kiedy to w październiku rozpoczęła pracę w Sekretariacie Międzynarodowym Stowarzyszenia. Uczestniczyła w I Zjeździe Generalnym w Rzymie w 2000 r. Na II Zjeździe wybrana Przewodniczącą Stowarzyszenia. Brała także udział w Spotkaniu Młodzieży Maryjnej w Paryżu w 1997, IV EMLA w Wenezueli w 2001 r. oraz Europejskim Spotkaniu Rad Krajowych JMV w Madrycie w 2003 r. W 2008 r. odwiedziła wspólnoty Stowarzyszenia we wszystkich trzech Prowincjach w Polsce zaczynając od Chełmna a kończąc wizytę w Krakowie.

Ma studia licencjackie z edukacji, literatury i filologii francuskiej oraz studium dyplomowe w Szkole Administracji. Obecnie, w Hiszpanii podjęła studia dyplomowe z Nauk Religijnych. Biegle mówi po francusku, hiszpańsku i angielsku.

Delegaci zjeżdżali się przez cały dzień w niedzielę 31 lipca. Wcześniej była już grupa uczestników Pierwszego Spotkania Afrykańskiego JMV, które odbyło się w od 28 do 31 lipca. Były to swego rodzaju czterodniowe warsztaty formacyjne przygotowujące do obrad Zjazdu. Po kolacji, w niedzielę wieczorem odbyło się spotkanie powitalne, prezentacja wszystkich delegacji. Modlitwa zakończyła dzień.

Zobacz galerię zdjęć ze Zjazdu JMV w Lizbonie

Zobacz kanał wideo ze Zjazdu JMV w Lizbonie

Niedziela, 1 sierpnia to pierwszy dzień obrad Zgromadzenia.  Rozpoczęła je uroczysta Msza św. w trakcie której przedstawiono oficjalny hymn III Zgromadzenia Ogólnego. Tuż przed godziną 10-tą nastąpiło oficjalne otwarcie. Zebranych powitała S. Berta Carrico SM, Wizytatorka Prowincji Portugalii, która oprócz powitania zwróciła uwagę, że wszyscy otrzymaliśmy zaproszenie do dążenia do świętości zwłaszcza w roku jubileuszowym. Również ks. José Augusto Gonçalves Alves CM, Wizytator Portugalii powitał zebranych w podobnym tonie i nadmienił, że Portugalia to kraj Maryjny. Następnie Przewodniczącą Międzynarodowa JMV, Yasmine Cajuste otworzyła obrady.

zobacz fragment Mszy św. na rozpoczęcie Zjazdu

Potem przyszła kolej na bardziej organizacyjne czynności – sprawdzenie listy delegatów i ustalenie quorum, sprawozdanie komisji przygotowującej Zjazd uwagi, dodatkowe ustalenia. Wybrano sekretarza Zjazdu, moderatorów i komisje. Po przerwie Denise El Khouri, Radna Międzynarodowa, zaprezentowano Dyrektorium Zjazdu, które po przedyskutowaniu go przegłosowano. Na zakończenie pierwszej części Yasmine Cajuste przedstawiła sprawozdanie z prac Międzynarodowego Sekretariatu i Rady z wskazaniem na poszczególne kraje.

Po obiedzie, o 15-tej wznowiono obrady, najpierw w grupach, a po godzinie na sesji plenarnej. W drugiej części popołudniowych obrad odbywały się warsztaty tematyczne w czterech grupach: Dorys Castillo i Denise El Khoury – farmacja i praca przy projektach, Zmiana Systemowa – br. Francisco Berbegal Vázquez CM oraz psychologia młodzieży – ks. Abdo Eid CM. Obrady pierwszego dnia zakończyły nieszpory w których uczestniczył wyjątkowy gość, ks. Joaquim Mendes, biskup pomocniczy Lizbony. Następnie kolacja i występ artystyczny przedstawiający folklor afrykański.

Wtorek, 2 sierpnia. Dzień rozpoczęliśmy uroczysta Eucharystią, której przewodniczył Moderator Krajowy Młodzieży Maryjnej z Wenezueli. W międzyczasie dołączyli do Zgromadzenia delegaci z Hondurasu, Kuby i Meksyku. Ich przybycie zamknęło listę uczestników. Można więc powiedzieć, że Zgromadzeniu Ogólnym uczestniczy 157 osób reprezentujących 38 krajów. 58 z nich ma prawo głosu.

Poranną sesję zdominowała konferencja ks. Ramzi Jreige z Libanu zatytułowana “Maryja, zakorzeniona w Chrystusie”. A po niej zaplanowano dyskusję w grupach. Sesję popołudniową rozpoczęły warsztaty. Po nich sprawozdanie finansowe Stowarzyszenia przedstawili ks. Pavol Noga CM, Subdyrektor Międzynarodowy JMV i Dorys Castillo. Na zakończenie obrad drugiego dnia odbyły się spotkania kontynentalne, którym przewodniczyli członkowie zarządu Stowarzyszenia, m.in. Przełożony Generalny – Azja i Oceania; Yasmine Cajuste – Afryka, Dorys Castillo – Ameryka; ks. Pavol Noga – Europa i Bliski Wschód. Po kolacji wszyscy zgromadzili się w kaplicy na nabożeństwie Maryjnym.

Zobacz galerię zdjęć ze Zjazdu JMV w Lizbonie

Środa, 3 sierpnia. Porannej koncelebrowanej Mszy św. przewodniczył ks. Abdo Eid CM. Na ten dzień została zaplanowana konferencja pt. “Św. Wincenty i św. Ludwika, zakorzenieni w Chrystusie” wygłoszona przez S. Marię Ángeles Infante Barrera SM. Ponadto w środę uczestników Zjazdu odwiedziła i uczestniczyła w obradach Matka Generalna, S. Evelyne Franc SM, dla której to był szczególny dzień – Urodziny. Jubilatce wszyscy radośnie złożyli życzenia podczas obiadu. Jeszcze przed obiadem wszyscy mieli okazję zapoznać się z wystawą, która w formie gazetek ściennych prżedstawia życie i dzieła Stowarzyszenia we wszystkich obecnych za Zjeździe krajach. Swoje spotkanie mieli także Moderatorzy krajowi. Z kolei po południu dokonano, metodą ciągnięcia losów, wyboru kandydatów na stanowisko Przewodniczącego Międzynarodowego. Spośród tych kandydatów wybrana będzie Przewodnicząca na pięcioletnią kadencję. Ciągnięcie losów odbyło się pod kierunkiem Przełożonego Generalnego. On także poprowadził dyskusję panelową na temat zadań Rodziny Wincentyńskiej. Obrady zakończyła refleksja modlitewna “Modlić się ze Świętym Wincentym i Świętą Ludwiką”. A wieczorem kolejna dawka folkloru międzynarodowego.

zobacz nagranie Mszy św. , 3 sierpnia

Środa, 4 sierpnia. Można powiedzieć najważniejszy dzień III Zgromadzenia Ogolnego. Dzień skupienia i jednocześnie dzięń wyborów Przewodniczącego Międzynarodowego. Dla odmiany rano nie było Eucharystii, ale zastąpiła ją Jutrznia odmawiana w grupach językowych po śniadaniu. Konferencję w trakcie porannej sesji wygłosiła Eva Villar na temat “Wincentianie, zakorzenieni w Chrystusie”. A przed obiadem zaplanowano próbę i naukę pieśni na Eucharystię kończącą Zjazd.

zobacz nagranie z Eucharystii, 4 sierpnia

Po obiedzie okazja do Spowiedzi św. Następnie na początku sesji popołudniowej zaprezentowano pierwszą redakcję Dokumentu Końcowego. Po przerwie, konferencja, rozważanie Przełożonego Generalnego na temat modlitwy do Ducha św. Następnie najważniejszy punkt dnia – wybory. Spośród piętnastu kandydatów wyłonionych przez wczorajsze losowanie na kolejną, na drugą kadencję zgromadzeni wybrali Yasmine Cajuste, dotychczasową Przewodniczącą Międzynarodową JMV. Yasmine wybór przyjęła. Po wyborach uroczysta Msza św. a po niej rozdano uczestnikom kopie wersji roboczej dokumentu końcowego. Wieczorem, kolejna porcja folkloru i tańca, azjatyckiego, chińskiego, amerykańskiego, włoskiego i słowackiego.

Zobacz galerię zdjęć ze Zjazdu JMV w Lizbonie

Czwartek, 5 sierpnia. Drugi dzień głosowania i wyborów. Tym razem delegaci wybierali Radę Międzynarodową. Wybory odwrotnie jak wczoraj odbyły się w trakcie porannej sesji, kórą podobnie jak dzień wcześniej poprzedziła Jutrznia. Delegaci wybrali czterech członków Rady: Argelys del Rosario VEGA REYES (Panama), Ghislain Auguste ATEMEZING (Kamerun), Karmen KUNC (Słowenia), Anh Thu NGUYEN THI (Wietnam). A po krótkiej przerwie głosowano treść Dokumentu Końcowego. Po południu ks., Pavol Noga zaprezentował i Postulaty, które następnie przegłosowano. W dalszej kolejności przeczytano protokół przebiegu całego Zgromadzenia Ogólnego. Przewodnicząca Międzynarodowa, Yasmine Cajuste wygłosiła przemówienie a po nim oficjalnie zakończono obrady Zjazdu. Po przerwie Eucharystia. A na zakończenie dnia kolejna dawka rozrywki kulturalnej.

zobacz nagranie z ostatniej sesji obrad Zgromadzenia, 5 sierpnia

Piątek, 6 sierpnia – Święto Przemienienia Pańskiego. Z samego rana, po śniadaniu uczestnicy Zjazdu autobusami udali się z pielgrzymką do Fatimy. W trakcie podróży zaplanowano czas na rozważania i medytacje. W ramach pielgrzymki najpierw odwiedzono Valinhos, dom pasterzy a po obiedzie odmówiono Różaniec w Kaplicy Objawień Sanktuarium. Po w miąrę długim czasie wolnym umożliwiającym m.in. zakupienie pamiątek i zdjęcia i nawiedzenie Sanktuarium. O godz. 16:30 wszyscy zgromadzili na Eucharystię kończącą Zjazd w Krypcie Trójcy Świętej. O 19:00 powrót do domu w Turcifal oraz dyskusja nad oceną Zgromadzenia Ogólnego.
Wieczór poświęcono przedstawieniu folkloru i kultury portugalskiej.

relacja filmowa z pielgrzymki do Fatimy

Sobota, 7 sierpnia. Po śniadaniu i modlitwie prywatnej wielkie sprzątanie i porządkowanie pokojów i wyjazd. W tym samym czasie nowa Rada Międzynarodowego odbyła spotkanie z członkami odchodzącej rady. Uczestniczy stopniowo zaczęli opuszczać gościnne progi domu Sióstr Miłosierdzia.

Logo

Wyjaśnienie znaczenia logo. Tytułowe “Zakorzenieni” (osadzeni) oznacza, że gdy nasze korzenie złożymy w Jezusie będziemy swobodnie wzrastać i będziemy nadzieją dla wielu młodych ludzi. Młody człowiek na środku reprezentuje całe Stowarzyszenie a jego rozpostarte ramiona oznaczają wolność i szczęście. Kwitnące na jego ramionach liście i kwiaty podkreślają to, że wydajemy z siebie owoc jedynie wtedy, gdy jesteśmy zakorzenieni w Jezusie (por. J 1,4). Kontrastujące kolory i typografia słowa “Chrystus” pokazuje, że to On jest korzeniami naszego życia.

Hymn “Jesteśmy nowym siewem” (Somos nueva semilla) został skomponowany specjalnie na tegoroczny zjazd Stowarzyszenia. Wersja oryginalna, której możecie posłuchać poniżej, jest po hiszpańsku. Sekretariat Międzynarodowy JMV dysponuje także wersją angielską i francuską.

Posłuchaj hymnu III Zgromadzenia Ogólnego

Somos nueva semilla, queremos llegar a toda la humanidad.
Mensajeros de vida, sembradores de la paz, el amor y la amistad.
Llevaremos a cada nación la palabra que nos da valor
Y nada nos detendrá, pues Cristo es libertad.

Juventud Mariana es tiempo ya de empezar, a vivir en la verdad.
Unamos nuestras fuerzas, para poder construir un mundo de caridad.
Así San Vicente lo soñó, y Santa Luisa como él vivió.
Tres siglos pasaron ya. Ahora les sigo yo.

No, no tendré miedo, seguiré a mi Señor.
Serviré al pobre mi amigo con humilde corazón.
Porque si tengo el amor de Dios, y de María la protección.
Arraigados en Cristo, sembremos la esperanza, el tiempo es hoy.

W święto św. Justyna de Jacobis CM,

Nagrody Misyjne Zgromadzenia Misji są przyznawane corocznie wybranym projektom i programom adresowanym do ubogich na całym świecie i ukierunkowanym na realizację podstawowych celów Zgromadzenia. Laureaci wybierani są spośród projektów zgłoszonych przez poszczególne prowincje Zgromadzenia Misji. Nagrodom towarzyszą fundusze umożliwiające sfinansowanie lub dofinansowanie proponowanych programów. Zapraszamy do lektury Listu Przełożonego Generalnego prezentującego poszczególnych laureatów:

~~ ~~ ~~ ~~

« Pobierz w wersji PDF »

30 lipca 2010
Święto św. Justyna de Jacobis

Do wszystkich członków Zgromadzenia Misji

Drodzy Bracia,

Niech łaska i pokój Pana naszego Jezusa Chrystusa wypełnią wasze serca teraz i zawsze!

W kontekście 350. rocznicy śmierci naszych Założycieli oraz naszego nacisku na „Miłosierdzie i Misję” oraz przez przykład św. Justyna de Jacobis, w którego święto prezentujemy te Nagrody, ogłaszam Zgromadzeniu na całym świecie pięć projektów, które otrzymały Nagrodę Misyjną 2010 (Mission Award 2010). Laureatom tej nagrody pragnę podziękować za misjonarską kreatywność w ewangelizowaniu ubogich. Wierzę, że wszystkie zaprezentowane projekty pomogą w stymulowaniu misjonarskiej kreatywności wśród konfratrów w innych prowincjach.

Oto opisy każdego z projektów:

Kurytyba, Brazylia
Projekt ożywienia wiary i życia wśród drobnych farmerów
w okręgu Jaciaba, Prudentópolis, Paraná

Parafia św. Jana Chrzciciela w diecezji Guarapuava, w stanie Paraná, jest prowadzona przez czterech księży Misjonarzy z Prowincji Kurytyby Zgromadzenia Misji. Parafia rozpościera się na powierzchni 2,307,897 km² i składa się 71 wspólnot (kaplic) oddalonych o ok. 40 km od centrum parafii… 50% dróg jest żwirowych, 40% piaszczystych i 10% asfaltowych.

Parafia podzielona jest na dziesięć sektorów duszpasterskich co ułatwia misjonarzom pracę z ludźmi. W okręgu Jaciaba znajdują się dwa sektory – Jaciaba i Erva Fraqueza – z dwudziestoma trzema wspólnotami… Najbliższa wspólnota jest oddalona o 50km a najodleglejsza 113 km i trudno do nich dotrzeć… Kiedy pada deszcz, jedyne środki transportu to nogi i koń.

Ludność okręgu to w przybliżeniu 5,000 mieszkańców, których źródłem utrzymania jest przede wszystkim uprawa fasoli, kukurydzy i ryżu. Doświadczają procesu stopniowego zubożenia materialnego i duchowego, są ofiarami braku polityki rolnej, która nastawionej na robotników rolnych pracujących i mieszkających na małych parcelach.

Wspólnoty maleją z roku na rok, gdyż ludzie, zwłaszcza nastolatki i dorosła młodzież migrują do ośrodków miejskich w poszukiwaniu lepszych warunków życia. Młodzież na terenach wiejskich nie widzi tam przyszłości z powodu braku pomocy politycznej, technicznej a przede wszystkim braku organizacji rolniczych i spółdzielni.

Fenomen exodusu z rejonów wiejskich powoduje, że wspólnoty (kaplice) nie mają struktur a działania pastoralne i inne posługi są martwe i utraciły obiektywizm. Rodziny są rozdarte przez alkoholizm, narkotyki, przemoc domową, prostytucję i bałagan w zwykłych obyczajach.

Obecnie parafia posiada plan formacji biblijno-pastoralnej oraz przygotowania liderów różnych form apostolstwa jak również liderów różnych ruchów i stowarzyszeń. Wszystko to próba stopniowej, integralnej promocji zjednoczenia chrześcijan katolików w ramach Dokumentu z Aparecidy (El Documento de Aparecida), owocu V posiedzenia plenarnego Konferencji Biskupów Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

Plan ten obejmuje: kurs teologii dla świeckich, ośmio poziomową szkołę biblijna, podyplomowy kurs filozofii, wartości humanistycznych, etycznych i chrześcijańskich, krótsze kursy foramcyjne dla katechistów, prowadzących misje ludowe, koordynatorów różnych modeli duszpasterskich i koordynatorów rad duszpasterskich we wspólnotach.

Gwatemala, Ameryka Środkowa
Parafia Świętego Wincentego a Paulo
Colonia Bethania

Biada mi, jeśli nie będę głosił Ewangelii!

Świadomi faktu, że ewangelizacja jest fundamentalnym zadaniem chrześcijanina oraz tego, że zadanie to nie zostało podjęte z odpowiedzialnością i miłością, ludzie podążyli w kierunkach od tych wskazanych przez Jezusa. Nasza parafia chciała wyruszyć w nowym kierunku. Stąd pięć lat temu zainicjowaliśmy reorganizację parafii w oparciu on zespołowe podejście do duszpasterstwa. Poczynając od formacji przedstawicieli pastoralnych mogliśmy zaangażować się w dzieła misjonarskie pod hasłem: Biada mi, jeśli nie będę głosił Ewangelii!

Dzieło misyjne rozpoczęliśmy trzy lata temu i w kolejnych etapach dotarliśmy do każdego z rejonu Bethani co poskutkowało utworzeniem „domów misyjnych” wśród domów ewangelizowanych.

W tym roku podejmujemy starania aby jasno określić te zobowiązania tak, aby nasza parafia mogła stać się par excellence parafią misyjną ze stałym i systematycznym procesem ewangelizacji. W ciągu jednego miesiąca planujemy dotrzeć do głównych centrów każdego z sektorów, w których nie były jeszcze głoszone misje ludowe. To zadanie jest wielkim obciążeniem finansowym, którego sami nie jesteśmy w stanie pokryć. Mimo że misjonarze chcą włączyć się to dzieło ewangelizacyjne to musimy ich przygotować do wymienionej misji.

Celem projektu jest formacja ewangelizatorów, aby w rezultacie misji ludowej zintegrowali się z „domem misyjnym” i przez to stać się przedstawicielami pastoralnymi. Dzięki większej liczbie misjonarzy będziemy mogli ewangelizować tych, którzy zostali ochrzczeni, lecz, którzy z tego lub innego powodu, oddalili się od Kościoła. Wierzymy, że będziemy mogli włączyć te osoby w życie parafii jako prawdziwych chrześcijan katolików a także w tych sektorach promować powołania.

El Alto, Boliwia
„Internetowa mobilna platforma Formacji Wincentyńskiej”

• Przede wszystkim projekt przeznaczony jest do użytku na misjach ad gentes, gdzie istnieje prymitywna infrastruktura i technologia
• Projekt jest przede wszystkim zorientowany na media wykorzystujące kreatywnie zaawansowane technologie.
• Przede wszystkim projekt jest programem formacyjnym dla świeckich – szczególnie JMV, AIC, SSVP i świeckich liderów z parafii Mocomoco i Italique, ale technologia i materiały będą używane w formacji kleru Misjonarskiego i diecezjalnego.

Od wielu lat eksperymentuję z różnymi mediami społecznościowymi (Facebook i inne platformy społecznościowe, Twitter, YouTube, Flickr) i używam materiałów z portalu VinFormation jako materiałów źródłowych i edukacyjnych dla grup młodzieży i Vincentian Lay Missionaries – USA (Świeccy Misjonarze Wincentyńscy USA). Pracując jako doradca techniczny, wolontariusz, wśród młodzieży plemienia Aymara, która przygotowuje wiadomości kulturalne i polityczne tutaj w Boliwii w trzech językach (Aymara, hiszpańskim i angielskim) zostałem zachęcony do „cyfrowego myślenia” wspólnie z młodszym pokoleniem Boliwijczyków. Potrzeby formacyjne w Altiplano są ogromne a odpowiedź diecezji na te potrzeby jest w fazie technologicznego niemowlęctwa – głównie z powodu braku wiedzy i doświadczenia na temat jakie technologie są dostępne na ile mogą być kosztowne. Boliwia rozwija infrastrukturę internetową bardzo powoli. Stąd jej obszary wiejskie będą znacząco odstawały od regionów rozwiniętych. Młodzież z terenów wiejskich kontynuuje edukację średnią i uniwersytecką w stolicy, La Paz. Ich oczekiwania wobec doświadczeń formacyjnych szybko rosną. Formacja dotycząca charyzmatu Wincentyńskiego, nauczania Kościoła i praktyki duszpasterskiej są potrzebami zidentyfikowanymi przez diecezjalny plan pastoralny oraz nasz własny wspólnotowy i plan parafialny. Ten projekt jest odpowiedzią na wszystkie wymienione płaszczyzny potrzeb i oczekiwania. Technologia umożliwia dostarczenie wysokiej jakości programów formacyjnych dotychczas niedostępnych w biednych wiejskich rejonach. Wyobrażamy sobie mały zestaw, łatwy do transportu i montażu, trwały i niezależny.

Projekt będzie:

• przedstawiał wspólnotę Wincentyńską jako wspólnotę nowoczesną zorientowaną na przyszłość – dobre miejsce by realizować powołanie kapłańskie lub na braci, jeżeli Bóg wezwie.
• Stwarzał możliwość zademonstrowania użyteczności formacji internetowej przy umiarkowanym nakładzie kapitału w odniesieniu do liczby osób, do których można dotrzeć.

Cel:

Dostarczyć ciągłą formację Wincentyńską i Maryjną Rodzinie Wincentyńskiej i jej współpracownikom Strefie Północnej diecezji El Alto w Boliwii i udostępnić całej Rodzinie Wincentyńskiej nasze materiały źródłowe i doświadczenie.

Etiopia
Misje ludowe

Dla uczczenia 350. rocznicy św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac oraz 150. rocznicy św. Justyna de Jacobis Prowincja Etiopii (św. Justyna de Jacobis) chciałaby zadedykować swój apostolat angażując się w ciągu całego roku w misje ludowe w dwóch diecezjach i trzech wikariatach w Etiopii pomagając szafarzom świeckim i księżom diecezjalnym zainteresowanym w powodzeniu i włączeniu się w skuteczne misje.

Wiele z naszych lokalnych kościołów w Etiopii wykazuje zainteresowanie swoimi słabościami, problemami i obawami. Często skupiają się na swojej przeszłości i z oporami uznają siłę, którą Bóg podzielił się z nimi aby mogli być misjonarzami dzisiejszego świata.

Jako Misjonarze i rozważając o rocznicach naszych świętych, nasza nadzieja w trakcie tego roku przed nami jest w kompetencji i misji. Musimy pracować księżmi diecezjalnymi i szafarzami świeckimi, którzy chcą być kompetentnymi, współczującymi, odważnymi i oddanymi pasterzami. Trzeba powiedzieć, że potrzebujemy więcej duszpasterzy, którzy zechcą być aktywni w programach i apostolatach kościołów lokalnych.

W naszej etiopskiej sytuacji nadzieje wołające o misje są ogromne. Niestety, wiele naszych kościołów pogrąża się w rozpaczy ponieważ inne wyznania zabierają z nich wiernych a otaczający ich muzułmanie, szybko rozrastający się i ekspansywni są bardziej wzmacniani nadzieją i umacniani w wierze niż oni.

Potrzebujemy więcej kościołów lokalnych, które zechcą być kościołami Dobrego Pasterza. W opowieści biblijnej Jezus odwołuje się do Dobrego Pasterza jako do tego, który mając w stadzie 99 owiec idzie do dzikich i skalistych miejsc, aby odszukać tę jedną owcę, która się zaginęła. Tak naprawdę, nasz dylemat, nasza szansa i nasze zaangażowanie w misje ludowe, to sytuacja w której, gdy w stadzie jest pięćdziesiąt owiec to pięćdziesiąt jest zagubionych w górach i musimy pomóc im z nadzieją ożywienia ich wiary.

W strategii długofalowego planowania misji ludowych w naszych kościołach lokalnych cztery kroki uznaliśmy za ważne aby misje przeprowadzane w czasie wprowadzenia dzieła misji ludowych i wielu następnych latach były skuteczne i zakończone sukcesem. W tym czasie wspólnie ze świeckimi pasterzami i księżmi diecezjalnymi zamierzamy:

• opracować realistyczną ocenę ich rozmiaru i aktualnej sytuacji w stosunku do innych kościołów
• podjąć podstawowe decyzje co do przyszłości pierwotnego kierunku
• zbadać swoje możliwości w odniesieniu do głównej charakterystyki skutecznego kościoła sukcesu
• zdecydować o tych celach strategicznych, które zapewnią dalszą, długofalową skuteczność misji.

Trzymając się tych kroków możliwa będzie pomóc naszym świeckim pasterzom i księżom diecezjalnym w podjęciu przemyślanych decyzji zbudowania głównej siły parafii i umożliwić im zostanie zdecydowanymi misjonarzami w swojej wspólnocie.

Kiedy mówimy o planowaniu długofalowym mamy na myśli przekazanie na koniec całorocznych misji ludowych świeckim pasterzom i księżom diecezjalnym kierownictwa parafii zgodnie z tymi czterema krokami. Po pewnym odstępie czasu zarówno księża diecezjalni jak i świeccy pasterze dobrze uporządkują swoje własne rekomendacje zebrane w trzech grupach: prawdziwe, początkowe atrybuty; istotne atrybuty, które można rozpropagować; fundamentalne atrybuty, które można będzie wykorzystać w przyszłości. Trzeba powiedzieć, że skuteczna, odnosząca sukces misja musi być zbudowana na tych fundamentalnych atrybutach, które są dobrze osadzone, które będą rozprzestrzenione i te, które będzie można dodać w ciągu najbliższych dwóch do pięciu lat.

Generalnie, nasze zaangażowanie w misje ludowe ma zapewnić skuteczny zasięg misji i wyposażyć świeckich pasterzy i księży diecezjalnych w niezbędną wiedzę i doświadczenie.

Mozambik
Misje w parafiach

W 1975 r. po uzyskaniu niepodległości przez Mozambik, ogromna liczba zagranicznych misjonarzy powróciła do swoich krajów rodzinnych pozostawiając wiele misji opuszczonych. Przez lata, wiele parafii-misji było odwiedzanych przez jednego misjonarza lub osobę świecką. Ta sytuacja trwała do 1994 r. gdy podpisano porozumienie pokojowe. Od tego czasu wzrosła liczba misjonarzy zagranicznych i duchowieństwa miejscowego. Mimo to dalecy jesteśmy od rozwiązania problemu misjonarzy. Wice-prowincja Mozambiku prowadzi osiem misji-parafii w rejonie z wieloma wspólnotami chrześcijańskimi. Wspólnoty te są bardzo od siebie oddalone co utrudnia skuteczne i długotrwałe działania ewangelizacyjne. Jest jasne, że musimy zjednoczyć nasze starania i zdefiniować wspólne kryteria Wincentyńskiego procesu ewangelizacji tak, aby Misjonarze św. Wincentego, świeccy członkowie misji i członkowie Rodziny Wincentyńskiej mogli się połączyć po to by rozbudzić ducha misyjnego i wzmocnić proces ewangelizacji.

W głównych parafiach opieka pasterska jest jest lepsza a ewangelizacyjne stabilniejsze. Mimo to, w niektórych lub wielu wspólnotach chrześcijańskich znajdujących się pod opieką struktury jedności i uczestnictwa w ministerialnym Kościele są niewystarczające. To smutne , gdy widzimy jak w tych wspólnotach nie ma katechezy i jeszcze gorzej, brak ciągłego procesu ewangelizacji. W jaki sposób będziemy mieli katechistów do uczenia doktryny Kościoła, lub skąd będziemy mieli ewangelizatorów jeśli nie będziemy mieli ludzi do głoszenia Słowa Bożego? Potrzebujemy misjonarzy. Misjonarzy oddanych swojemu powołaniu. Potrzebujemy także świeckich misjonarzy. Musimy zaszczepić ducha misyjnego wśród świeckich w parafiach-misjach, którymi się zajmujemy oraz wśród członków Rodziny Wincentyńskiej tak , aby wszyscy z odnowionym duchem misyjnym mogli zaangażować się w nową ewangelizację.

W odniesieniu do tego, misje ludowe są skutecznym instrumentem inspiracji świeckich oraz konsekrowanych kobiet i mężczyzn duchem misyjnym.

Promocja misji ludowych to promocja ducha misyjnego a tym samym zwielokrotnienie liczby osób głoszących Słowo Boże. Promocja misji ludowych kultywuje również uczestnictwo i komunię pomiędzy członkami wspólnoty chrześcijańskiej i umożliwia nam zjednoczenie starań i idei we wspólnej pracy ewangelizacyjnej. Celem jest rozbudzenie ducha misyjnego i wzmocnienie jedności posługi duszpasterskiej poprzez głoszenie misji ludowych w parafiach-misjach, którymi zajmuje się Wice-Prowincja Mozambiku. To pozwoli nam zmienić wspólnoty chrześcijańskie we wspólnoty duszpasterskie.

Modlę się, aby za wstawiennictwem św. Justyna de Jacobis, Bóg obdarzył nas łaską dalszego pogłębiania naszego ducha misyjnego w świecie w którym zostaliśmy wezwani do ewangelizowania szczególnie najbardziej opuszczonych.

Wasz brat w Świętym Wincentym,

G. Gregory Gay, C M
Przełożony Generalny

Pueblo de Dios (Lud Boży), program religijny hiszpańskiej telewizji publicznej RTVE regularnie prezentuje filmy dokumentalne przedstawiające różne wspólnoty Kościoła Katolickiego, niosące świadectwo Bożej obecności wśród ubogich naszych czasów. Niektóre z nich w bardzo wyraźny sposób przybliżają charyzmat Wincentynski szczególnie w trakcie trwania roku 350 rocznicy śmierci św. Wincentego i św. Ludwiki. FAMVIN Español przygotował listę tych, dostępnych online programów z serii Pueblo de Dios, które poświęcone są misji Rodziny Wincentyńskiej wśród ubogich. To spektakularny przykład tego jak Duch Św. Wincentego i Św. Ludwiki żyje dzisiaj w Rodzinie Wincentyńskiej. Chociaż filmy są z hiszpańskim narratorem to język obrazów nie wymaga słów i tłumaczy. Wszystkie mogą być wykorzystane jako ilustracja do Rozważania na sierpień Roku 350 Rocznicy

27 czerwca 2010 – Como un gran fuego (Jak wielki ogień)
Film przedstawia pracę ponad dwudziestu tysięcy Sióstr Miłosierdzia na polach ubóstwa, wykluczenia społecznego, ochrony zdrowia i edukacji.

20 czerwca 2010 – Bolivia, la infancia amanecida (Boliwia – świt dzieciństwa)
To opowieść o Siostrach Miłosierdzia, które we współpracy z hiszpańską organizacją pozarządową COVIDE-AMVE oferują dzieciom z ulic Cochabamba, stolicy Boliwii szansę odbudowania swojego życia.

23 maja 2010 – Otra heroína de Cochabamba (Inna bohaterka Cochabamby)
Film ukazuje S. Adelinę Gurpegui SM pracującą wśród ubogich, bezdomnych i chorych w Cochabamba oraz jej zaangażowanie w dzieło Proyecto Solidaridad (Projekt Solidarność) – ambulatorium, jadłodajnię, magazyn odzieży dla ubogich i potrzebujących.

9 maja 2010 – La Otra Granada (Inna Granada)
Atrakcja turystyczna Andaluzji – Granada ma też swoje drugie oblicze. S. Maria Dolores SM oprawadza widzów po północnych dzielnicach miasta, najbardziej zaniedbanych, których mieszkańcy uczestniczą w różnych programach inicjowanych przez Siostry Miłosierdzia.

18 kwietnia 2010 – Pedro Opeka, el apóstol de la basura (Ksiądz Opeka – Apostoł Wysypiska Śmieci)
Drugi z serii filmów poświęconych ks. Pero Opeka CM, argentyńskiemu misjonarzowi, który dwadzieścia lat temu na przedmieściach Antanannarivo, stolicy Madagaskaru, na wysypiskach śmieci zaczął organizować pomoc ludziom tam żyjącym. Przez te lata Stowarzyszenie Humanitarne AKAMASOA zamieniło część wysypisk w prawdziwe miasto z podzieloną na 17 dzielnic infrastrukturą.

14 marca 2010 – Cien años cocinando sueños (Sto lat gotowania marzeń)
Opowieść o Kuchni Ekonomicznej Santander (La Cocina Economica Hijas de la Caridad) prowadzonej w Kantabrii od 1908 r. rzez Siostry Miłosierdzia jadłodajni dla ubogich. Pierwotnym celem tego dzieła było dostarczyć zdrowe i kompletne wyżywienie ubogim tamtych czasów. Przez lata nic się w tym względzie nie zmieniło.

14 lutego 2010 – Akamasoa: fiesta en el basurero (Akamasoa – święto na śmietniku)
To pierwszy z dwóch filmów dokumentalnych o projekcie Stowarzyszenia AKAMASOA dzięki któremu ponad 800 rodzin nadal żyje w ludzkich warunkach na wysypiskach śmieci na obrzeżach Antananarivo na Madagaskarze. Dzięki Stowarzyszeniu 17 tysięcy ludzi mogło odzyskać godność.

7 lutego 2010 – Al sur de Madagascar (Południe Madagaskaru)
To drugi z dwóch filmów o pracy hiszpańskich Misjoanrzy św. Wincentego a Paulo najbardziej wysuniętym na południe regionie Madagaskaru – Androy. Film próbuje pokazać jak bardzo ich praca wykracza poza duszpasterstwo na tych zapomnianych i zmarginalizowanych terenach.

17 grudnia 2009 – Por los caminos de El Androy (Na ścieżkach Androy)
Pierwszy z dwóch filmów dokumentalnych pokazujących dzieła hiszpańskich Misjonarzy św. Wincentego a Paulo w regionie Androy na Madagaskarze. Dziesięciu hiszpańskich misjonarzy obsługuje 94 szkoły i 250 kaplic i kościołów na obszarze 22,000 km kw. na których mieszka 600,000 ludności.

Oprócz innych zajęć w czasie swojego pobytu Matka Generalna spotkała się nie tylko z zarządem Prowincji, ale również z Siostrami Seniorkami i odwiedziła Seminarium i młode Siostry. Jak to jest w zwyczaju, Siostry przyjęły Przełożoną Generalną nie tylko w trakcie różnych liturgii, ale również pokazały przykłady folkloru chilijskiego.

Wizyta zakończyła się w poniedziałek 26 lipca poranną Mszą św. pod przewodnictwem Dyrektora Sióstr, ks. Macíasa, któremu towarzyszył ks. Luis Chávez.

Właśnie temu jak charyzmat Wincentyśki jest przeżywany i podtrzymywany dzisiaj poświęcone jest jedenaste rozważanie na rok 350 Rocznicy pt. “W jaki sposób duch Św. Wincentego i Św. Ludwiki żyje w różnych gałęziach Rodziny Wincentyńskiej”. Jego autorem jest ks. Manuel Ginete CM z prowicji Filipin, bardziej znany jako Delegat Przełożonego Generalnego ds. Rodziny Wincentyńskiej. Funkcję tę pełnił od 2004 do 2010 r. Zgodnie z ustaleniami ostatniego Konwentu Generalnego Zgromadzenia Misji od teraz obowiązki te przejmie jeden z Asystentów Generalnych. Przez ostatnie sześć lat ks. Ginete uczestniczył niemal we wszystkich zjazdach i zebraniach przedstawicieli Rodziny Wincentyńskiej w różnych miejscach na świecie, uczestniczył w przygotowaniu i wspierał inicjatywy podejmowane przez Rodzinę Wincentyńską, np. na Haiti i na Filipinach. W tym miesiącu dzieli się z nami swoimi przemyśleniami i doświadczeniami.

» ROZWAŻANIE NA SIERPIEŃ 2010 (PDF) «

W jaki sposób duch Św. Wincentego i Św. Ludwiki
żyje w różnych gałęziach Rodziny Wincentyńskiej

Charyzmat żyje i jest istotny, gdy wiele ludzi w danym czasie akceptuje go i przyjmuje. W 350 lat od śmierci św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac charyzmat „Wincentyński” udowodnił,że należy do tej grupy charyzmatów przez to, że na przestrzeni lat zainspirował licznych naśladowców. Po dziś dzień nadal obejmuje, jest przyjmowany i przeżywany w licznych grupach, stowarzyszeniach, instytutach i ruchach. Jego żywotność i przydatność w naszych czasach jest okazywana na różne sposoby: przez głęboką świadomość bycia Rodziną dzielącą się charyzmatem, w projektach i programach skierowanych na różne potrzeby dzisiejszych ubogich, w podejściu pastoralnym podkreślającym solidarność, współpracę i partnerstwo; oraz w kontynuowanej refleksji na temat swojego duchowego umocowania.

Rodzina dzieląca się charyzmatem

Przeżywanie charyzmatu zaczyna się od głębokiej świadomości i aprecjacji jego znaczenia i ważności. Przynaglani wezwaniem Soboru Watykańskiego II skierowanym do grup religijnych do powrotu do ducha pierwotnego i misji naśladowcy Św. Wincentego i św. Ludwiki znaleźli się wśród tych zgromadzeń i stowarzyszeń, które z entuzjazmem odpowiedziały na ponowne zbadanie i uaktualnienie swoich charakterystycznych przejawów charyzmatu. Obecnie cała rodzina duchowa na nowo odkrywa więzi łączące i jednoczące przy ewangelizacji i posłudze ubogim.

Gdy przed 1980 mówiliśmy o podwójnej rodzinie św. Wincentego odnosząc się do dwóch pierwotnych fundacji – Zgromadzenia Misji (CM) i Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia (SM), to teraz mówimy o Rodzinie Wincentyńskiej składającej się z ponad 260 grup, instytutów i ruchów, które dzielą się charyzmatem Wincentego i Ludwiki ^[1]. Oprócz wspomnianych wyżej dwóch do najbardziej międzynarodowych grup należą: Bractwa Miłosierdzia – Panie Miłosierdzia, w rzeczywistości pierwsze dzieło Wincentego (1617) obecnie znane jako Międzynarodowe Stowarzyszenie Miłosierdzia (AIC) oraz Stowarzyszenie św. Wincentego a Paulo (SSVP), najliczniejsza gałąź w Rodzinie. Inne grupy międzynarodowe Rodziny Wincentyńskiej dzisiaj to wiele zgromadzeń Sióstr Miłosierdzia (zwłaszcza skupionych w dwóch Federacjach – w Strasburgu i Ameryce Północnej oraz zgromadzenie św. Joanny Antydy Thouret), Bracia Miłosierdzia, Bracia i Siostry Miłosierdzia (Brothers & Sisters of Mercy), Wincentyńska Młodzież Maryjna (JMV), Stowarzyszenie Cudownego Medalika (AMM), Zakonnicy św. Wincentego (RSV), Świeccy Misjonarze Wincentyńscy (MISEVI) i inne.

Te wszystkie różne grupy są albo bezpośrednio założone przez św. Wincentego i św. Ludwikę albo odpowiednio przez Misjonarzy lub Szarytki, albo przyjęły Reguły Wspólne Księży Misji i Sióstr Miłosierdzia, lub po prostu mają tych dwoje świętych za swoich patronów. To co ich wszystkich łączy to jedna misja miłości i posługi żyjącym w różnych formach ubóstwa i marginalizacji. W dzisiejszej Rodzinie Wincentyńskiej wśród jej członków możemy znaleźć świeckich, osoby konsekrowane, wyświęcone, mężczyzn i kobiety, młodych i starszych, bogatych i biednych, katolików a nawet nie-katolików ^[2]. Czują się oni powołani do wspólnego działania w celu zwalczenia ekstremalnej biedy, niedożywienia, słabej opieki zdrowotnej, analfabetyzmu, nierówności płci, niesprawiedliwości, przemocy i innych. Chociaż tych ponad milion członków, w większości świeckich wolontariuszy, może nie mieć możliwości wyeliminowania wszystkich form ubóstwa ^[3], to mimo to reprezentują ogromną i autentyczną siłę, która może zmienić życie ubogich.

Organizacje charytatywne i misje dzisiaj: programy aktywizujące ubogich

Charyzmat Wincentyński dzisiaj jest realizowany w wielu konkretnych projektach i programach w bezpośredniej posłudze ubogim. Od XVII wieku dwa filary interwencji Wincentego i Ludwiki na rzecz ubogich – misje lub ewangelizacja oraz dzieła miłosierdzia (dla ubogich, starszych, dzieci, upośledzonych, itp.) – pozostały podstawowym działaniem różnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej. Dlatego Księża i Bracia Zgromadzenia Misji nadal prowadzą misje ludowe, pracują w seminariach i domach formacyjnych dla przyszłych kapłanów podczas gdy Siostry Miłosierdzia (różnych zgromadzeń) oprócz innych zajęć zaangażowane są w kliniki, szpitale i ośrodki medyczne, sierocińce, programy dystrybucji żywności i inne. Niektóre grupy Rodziny pomagają ubogim zarządzając szkołami, kolegiami a nawet uniwersytetami. Są zaangażowani w różne formy edukacji i szkolenia. Wiele grup pracuje wśród osób starszych, młodzieży, niepełnosprawnych, dzieci ulicy, ale również uwięzionych, internowanych i innych. Duża liczba naszych, w przeważająco kobiecych grup jak AIC, Siostry Miłosierdzia pracuje wśród ubogich kobiet, bądź to przy poprawie zdrowia matek, bądź opiece nad ich dziećmi czy też przy programach edukacyjnych i poprawiających środki do życia. Niektóre z tych programów, które bezpośrednio i w konkretny sposób wpływają na życie ubogich zostały w ostatnim czasie słusznie uznane i nagrodzone przez rządy i inne instytucje.

Oprócz tych posług, utrwalonych w czasie, wiele gałęzi Rodziny Wincentyńskiej podjęło się projektów, które mają służyć osobom dotkniętym przez „nowe formy ubóstwa” takie jak pacjenci HIV/AIDS, uzależnieni od narkotyków, uchodźcy, imigranci, ofiary wojny, segregowani kulturowo. Ponadto, inspirowani w niemałym stopniu przez poszerzoną perspektywę Soboru Watykańskiego II nasi „Wincentyńscy” przyjaciele dali się pochłonąć pracy na rzecz sprawiedliwości i pokoju, edukacji politycznej, rozwojowi społeczności, programom generującym dochody i mikro-finansowym, projektom budownictwa mieszkaniowego i infrastrukturalnym itp. Idąc za intuicją św. Wincentego i św. Ludwiki w kwestii zintegrowanego spojrzenia na ubóstwo – zarówno jako materialnego jak duchowego – oraz uznając wzajemne działania różnych czynników w społeczeństwie, Rodzina Wincentyńska uruchomiła program „zmiany systemowej”. Program ten prezentuje profetyczne podejście i znaczne przemyślenie interwencji w życie ubogich. Jako Rodzina jesteśmy powołani nie tylko do dostarczenia oczywistej lecz tymczasowej ulgi w postaci jedzenia, schronienia, odzienia, opieki zdrowotnej, itp. Lecz o wiele ważniejsze jest abyśmy walczyli o ubogich, bronili ich praw aby w ten sposób doprowadzić do zmiany tych utrwalających ubóstwo struktur, wziąć na wodze ich własny wpływ na tę zmianę, a przez to stworzyli możliwość zrównoważonego rozwoju. Nasze dzieła w Akamasoa (Madagaskar), Payatas (Filipiny) i Haiti są tylko niektórymi z tych projektów.

Solidarność, współpraca i partnerstwo

Najbardziej charakterystycznym sposobem urzeczywistnienia charyzmatu Wincentyńskiego przez gałęzie naszej Rodziny w obecnych czasach jest pozytywny stosunek do solidarności, współpracy i partnerstwa, szczególnie wespół z ubogimi. Czerpiąc wskazówki od samego św. Wincentego oraz jego zdolności organizacyjnych, współcześnie Rodzina Wincentyńska stara się wpływać na rożne sfery Kościoła i społeczeństwa w służbie ubogim. Dzisiejsza współpraca i partnerstwo odbywa się w naszej Rodzinie na różnych płaszczyznach.

Wewnątrz każdej gałęzi, programy partnerskie albo jako projekty dla ubogich, albo jako sesje formacyjne dla członków stały się bardzo wydajną metodą praktykowania współodpowiedzialności pomiędzy tymi, którzy mają środki i tymi, którzy mają palące potrzeby. Na przykład spośród świeckich stowarzyszeń, np. SSVP i AIC dopracowały tę strategię, co zaowocowało rozszerzeniem wiedzy o ubóstwie na świecie, realistyczną świadomością dostępnych zasobów, a także większym uznaniem dla misji instytucjonalnej i naszego Wincetyńskiego charyzmatu.

Pomiędzy gałęziami na poziomie krajowym, różne kraje a nawet kontynenty zorganizowały Rady Koordynacyjne Rodziny Wincentyńskiej celem synchronizowania projektów i działań. W Irlandii – Misjonarze, Szarytki i SSVP utworzyli „MilleniumPertnership fro Social Justice” (Milenijne partnerstwo na rzecz sprawiedliwości społecznej), do pracy na rzecz zmian społecznych i gospodarczych dotyczących ubóstwa i wykluczenia. Na poziomie międzynarodowym, Przełożeni Generalni i Przewodniczący Międzynarodowi różnych gałęzi od co najmniej 16 lat corocznie spotykają się aby zapewnić kierownictwo nad naszymi wspólnymi działaniami i projektami międzynarodowymi odnoszącymi się do walki z głodem, corocznymi obchodami uroczystości św. Wincentego i św. Ludwiki, a także wydarzeniami nadzwyczajnymi takimi jak obchody 350. Rocznicy, 200-lecie fundacji Matki Seton i innymi.

Partnerstwo promuje się także pomiędzy gałęziami Rodziny Wincentyńskiej i innymi sektorami Kościoła i społeczeństwa. AIC dla przykładu, jest reprezentowane w Konferencji Organizacji Katolickich, Papieskiej Radzie ds Świeckich, itd. Siostry Miłosierdzia przystąpiły to projektu DREAM dla ofiar HIV/AIDS wspólnie ze wspólnotą Saint’Egido. SSVP koordynuje działania różnych firm farmaceutycznych w celu wyprodukowania dostępniejszego lekarstwa na malarię. Wiele grup naszej Rodziny blisko współpracuje z miejscowymi parafiami i ich socjalnymi agendami, krajowymi oddziałami CARITAS jak również z innymi zgromadzeniami zakonnymi także zajmującymi się ubogimi. Ponadto niektóre gałęzie mają zaszczyt reprezentować organizacje pozarządowe przed ONZ i jej różnymi agendami jak UNESCO, UNICEF i innymi. W rzeczywistości wiele projektów Rodziny Wincentyńskiej odwołuje się do „Milenijnych Celów Rozwoju ONZ” ^[4] zwłaszcza tych, które dotyczą ograniczenia ekstremalnego ubóstwa, aktywizacji kobiet i rozwoju globalnego partnerstwa. Wszystko to staje się drugą naturą naszej Wincentyńskiej Rodziny, która próbuje robić to co św. Wincenty i św. Ludwika robili w XVII wieku – podnosić poziom zaangażowania ze strony ubogich i potężnych w położenie ubogich. Promując solidarność, partnerstwo i współpracę bez granic nasza Rodzina w zorganizowany sposób wnosi zmiany w życiu ubogich.

Ciągła refleksja na temat „Ducha Wincentyńskiego”

Czwarty, znaczący sposób przeżywania i zakorzenienia charyzmatu Wincentyńskiego dzisiaj to ciągła refleksja na temat charakterystycznej „duchowości” spinającej nasze programy i projekty. Nasza Rodzina z prostotą uważa, że prawdziwa formacja duchowa musi iść w parze z naszymi projektami i programami na rzecz ubogich.

Ta duchowa wizja jest oparta on zarodkach idei św. Wincentego: rozpoznaniu i wierności Bożej Woli, identyfikacji ubogich z Chrystusem, skutecznego i uczuciowego miłosierdzia, holistycznej posługi ciała i duszy, integralnej ewangelizacji, spojrzenia na ubogich jak na naszych „panów i mistrzów”, itd. Studium tych i innych zagadnień pomaga zgłębić nasze pojmowanie i motywacje do naszej pracy wśród ubogich. Stąd, sesje formacyjne na temat Wincentyńskich „ducha i charyzmatu” nadal są regularnym elementem naszych zebrań i spotkań czy to podczas corocznej sesji Studiów Wincentyńskich w Hiszpanii, czy w Szkole Duchowości Wincentyńskiej w Kurytybie (Brazylia), czy sesji dla formatorów Wincentyńskich w Azji i Afryce, czy Zjazdach Rodziny Wincentyńskiej w USA, czy sesji kontynentalnych dla moderatorów i liderów RW (w Meksyku, Brazylii, Kamerunie, Tajlandii, Europie, USA i Kanadzie) na temat Zmiany Systemowej czy też coroczne spotkania Przełożonych Generalnych i Przewodniczących Międzynarodowych Rodziny Wincentyńskiej. Te sesje formacyjne pozwalają nam wchłonąć bogactwo naszej fundamentalnej wizji oraz jej inkulturację i operacyjność w danym kontekście ubóstwa i potrzeb. Zakorzenione w naszym życiu i doświadczeniu z ubogimi, w sposób szczególny prowadzą nas do wejścia na godne miejsce spotkania ubogich, Boga i nas samych dając nam okazję stać się prostymi, pokornymi i kochającymi sługami ubogich. W tym procesie, podobnie jak Maryja, dajemy światu lśniące świadectwo Bożej miłości do całej ludzkości.

FAMVIN w internecie

Ostatni kreatywny i aktualny sposób uosabiania naszego charyzmatu Wincentyńskiego to ściśle biorąc, wykorzystanie różnych dostępnych dzisiaj środków komunikacji. Praktycznie każda gałąź Rodziny prowadzi stronę internetową powiązaną i odnoszącą się do innych gałęzi. Portal Rodziny Wincentyńskiej – FAMVIN.ORG – służy jako centralna sieć informacyjna dzięki której, członkowie Rodziny oraz inni zainteresowani mają możliwość rozwijania swojej wiedzy na temat historii Rodziny, obecnych działań i programów oraz planów na przyszłość. I pomyśleć, że to wszystko ma miejsce po angielsku, francusku, hiszpańsku, włosku, portugalsku, niemiecku, indonezyjsku itd.!

* * * * *

Te różne sposoby ilustrują witalność i ważność charyzmatu Wincentyńskiego w wielu częściach dzisiejszego świata. Ponadto, potwierdzają, że Rodzina Wincentyńska nie tylko pozostała wierna duchowi i metodologii św. Wincentego i św. Ludwiki ale także kontynuuje poszukiwania jak się odnowić w tym duchu jednocześnie będąc otwartym na nowe możliwości i strategie. Podobnie utwierdzają nas w przekonaniu, że najlepszym sposobem odpowiedzi na globalne ubóstwo jest równie globalna forma solidarności, współpracy i partnerstwa.

Na zakończenie dobrze jest wspomnieć słowa, które św. Wincenty powiedział Siostrom Miłosierdzia odnośnie źródła naszego charyzmatu: “A to [Siostry] był początek waszego Zgromadzenia. Tak jak nie było ono wówczas tym czym jest teraz, istnieje powód by wierzyć, że w tym momencie jeszcze nie jest tym czym bedzie póżniej, gdy Bóg je udoskonali tak jak zechce; bowiem nie myślcie Siostry, że Wspólnoty tworzy się raz na zawsze. Święty Benedykt, święty Augustyn, święty Dominik oraz ci wszyscy wielcy słudzy Boży, których Zakony tak bardzo rozkwitają, nigdy jeśli w ogóle, marzyli o wykonaniu tego co aktualnie osiągnęli. Lecz Bóg działał przez nich” (13 lutego 1646, SVP,CCD IX,194).

Św. Ludwika również pokazuje nam jak możemy wchłonąć ten wyjątkowy charyzmat podarowany nam przez Boga: „Błogosławieni, którzy są…’ Głód i pragnienie są dwiema pilnymi potrzebami natury, zwłaszcza w silnych ciałach… Jeśli nasze dusze są zdrowe, powinny mieć te same ponaglenia, nie jako pasje lecz jako pragnienia sprawiedliwości… Wydaje mi się, że sprawiedliwość składa się z ogólnego odrzucenia moich wszystkich pasji, które są w sprzeczności z Bożymi przykazaniami i doskonałością, której On oczekuje ode mnie podobnie jak z miłosierdziem, które w słowach, działaniach, nastawieniach, które jestem zobowiązana do świadczenia mojej bliźniemu… Pragnienie sprawiedliwości… musi prowadzić na do pragnienia większych rzeczy. Musimy pragnąć jedności z Bogiem oraz dyspozycji i środków do jej osiągnięcia. Musimy gorąco pragnąć aby skutki tej Świętej Woli królowały w nas; i musimy wykonywać wszystko co w naszej mocy by nieść to władanie innym…” (SLM, SW 733 – 34)

Pytania do rozważania

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦
PRZYPISY

W czwartek, 15 lipca 2010

Ks. Jan Socha urodził się 6 sierpnia 1933 r. w Wojsławicach (obecnie gmina Gózd,powiat radomski). Był starszym bratem bp Pawła Sochy CM. Do Zgromadzenia Księży Misjonarzy  został przyjęty 27 września 1950 r. (rok później wstąpił jego brat Paweł). Obaj bracia przyjęli święcenia kapłańskie z rąk bp Baziaka w Krakowie 22 maja 1958 r.

Przez większość lat posługi kapłańskiej był zaangażowany w duszpasterstwie polonijnym w Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Od 1971 pełnił funkcję proboszcza parafii Les Gautherets. Tutaj przyczynił się m.in. do powstania i rozwoju polonijnego zespołu tańca “Tradycje” (Traditions). Był niezwykle cenioną i szanowaną osobą wśród Polonii francuskiej.

[zdjęcie, archiwum Polskiej Misji Katolickiej w Montceau Les Mines]

Kondolencje można składać w formie komentarza do tego artykułu
lub bezpośrednio na stronie Prowincji Nowej Anglii (również jako komentarz)

Szczegóły uroczystości pogrzebowych:
Sobota, 24 lipca 2010 – kościół św. Michała Archanioła w Derby, Connecticut

• 9.00 – 10.00 EST (15.00 – 16.00 w Warszawie) – Wyłożenie ciała na widok publiczny
• 10.30 EST (16.30 CEST) – Msza św. pogrzebowa
• 12.00 EST (18.00 CEST) – pogrzeb, złożenie ciała w kwaterze Zgromadzenia Misji na cmentarzu Św. Michała, Derby, Connecticut.

Ronald A. Wiktor urodził się 26 grudnia 1935 r. w Lackawanna, stan Nowy Jork. W 1953 ukończył Kolegium św. Jana Kantego w Erie, Pensylwania, założoną w 1911 i prowadzoną od początku przez polskich Misjonarzy św. Wincentego a Paulo szkołę średnią o dużej renomie w Stanach Zjednoczonych. 8 czerwca 1957 wstapił do Zgromadzenia Misji, wówczas w Wiceprowincji Polski w Stanach Zjednoczonych (obecnie Prowincji Nowej Anglii). Do Seminarium Internum skierowany do St. Vincent Seminary w Germantown, Filadelfia, Pensylwania w Prowincji Wschodniej USA Zgromadzenia. Studia teologiczne, magisterium z teologii, ukończył w Mary Immaculate Seminary, Northampton, Pensylwania (Wówczas m.in. Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarskim Prowincji Wschodniej). Tutaj, w kaplicy Queen of All Saints, otrzymał święcenia kapłańskie 1 czerwca 1963 r. Na pierwszą placówkę został skierowany do rozwijającego się wówczas domu misyjnego w Utica, stan Nowy Jork, gdzie pracował do 1965 r. Następnie przeniesiony do Ansonii, do parafii św. Józefa jako wikariusz.

W 1967 r. skierowany do swojej Alma Mater, St. John Kanty Prep w Erie. Najpierw był wychowawczą i nauczycielem. Z czasem wspinał sie po drabinie funkcyjnej. W 1976 został dyrektorem szkoły, a w 1978 po ponownym połączeniu funkcji kierowniczych Rektorem szkoły i Superiorem domu Misjonarskiego. Był ostatnim Rektorem placówki. Zajęcia dydaktyczne zostały w niej zakończone 6 czerwca 1980 ceremonią rozdania dyplomów. 6 września 1982 był ostatnim Misjonarzem, który opuścił Kantego, jak to się mówi gasząć światło i zamykając kłódkę w Domu w Erie.

Przez następne cztery miesiące był przypisany do Domu Prowincjalnego w West Hardford, Connecticut ale w tym samym czasie administrował parafią diecezjalną w Pittsfield, New Hampshire. Miejscowy biskup (diecezja Manchester) był tak bardzo usatysfakcjonowany jego duszpasterstwem, że póżniej powierzył Misjoanrzom z Nowej Anglii parafię św. Piotra w Concord, New Hampshire. W międzyczasie w latach 1976 – 1986 był Radcą Prowicjalnym

1 lutego 1983 r. objął probostwo w Ansonii, swojej “pierwszej duszpasterskiej miłości”. Jednocześnie był Superiorem Domu. Pozostał tutaj do września 1988. W czasie swojego urzędowania za sumę ok. $100.000 doprowadził do wybudowania rampy wjazdowej do kościoła, instalacji nowego karilionu, zaizolowania dachu kościoła oraz przeprowadził liczne naprawy w kościele, szkole parafialnej i na parkingu. Na płaśczyżnie duszpasterskiej na nowo wprowadził nabożeństwo Nowenny do Cudownego Medalika (w środy o 17:00) a wcześniejszy coroczny Dzień Eucharystii rozciągnął do trzydniowego nabożeństwa 40-godzinnego. W latach 1984 – 1986 zrealizował specjalny “program odnowy” w parafii. Mieszkańcy gromadzili sie w domach na specjalne modlitwy i liturgię. Prowadzono nabożeństwa światła, dyskusje na zadane tematy teologiczne, wyświetlano filmy religijne i edukacyjne.

Od 1 października 1988 przeniósł się do sąsiedniej parafii św. Michała Archanioła w Derby, Connecticut. Jest druga co historii placówka otrzymana przez polskich Misjonarzy w Stanach Zjednoczonych. Prowadzą ją od 1905 r. Ansonia i Derby należą do tego samego dekanatu. Derby stało się “drugą miłością” ks. Ronalda. Od 1993 był tutaj także Superiorem Domu. W czasie swojego urzędowania doprowadził do zatwierdzenia do druku publikacji o historii parafii: “Saint Michael the Archangel, Derby, Connecticut “

W 2001 r. przeniesiony do Niagara Falls, w stanie Nowy Jork. Został mianowany proboszczem prowadzonej przez Konfratrów z Prowincji Wschodniej parafii NMP Libańskiej (w 2008 decyzją biskupa Buffalo, mimo świetnej sytuacji finansowej parafia została zamknięta). Od 2006 r. ks. Ronald Wiktor przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał jako rezydent w ośrodku rehabilitacyjno-leczniczym St. Joseph’s Manor w Trumbull, Connecticut. Mimo swojej choroby starał się uczestniczyć we wszystkich wydarzeniach i uroczystościach wspólnotowych.

Zobacz galerię zdjęć ks. Ronalda Wiktora CM

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie,
a światłość wiekuista niechaj mu świeci