Niedziela, 31 lipca 2011

Eucharystii przewodniczył ks. Gregory Gay CM, Przełożony Generalny, a koncelebrowali belie i obecni Dyrektorzy Sióstr Miłosierdzia: ks. Javier Alvarez CM, Wikariusz Generalny (wcześniej Dyrektor Generalny), Ks. Patrick Griffin CM, obceny Dyrektor Generalny Sióstr Miłosierdzia, dotychczasowi dyrektorzy prowincjalni ks. Gerard Luttenberger CM, ks. Jack Timlin CM, ks. John Francis Clark CM i ks. William Hartenbach CM oraz  ks. Joseph Daly CM były, zasłużony dyrektor Prowincji w Emmitsburgu i ks. Thomas McKenna CM, nowomianowany Dyrektor Prowincji.

Na uroczystość przyjechało ok. 385 Sióstr Miłosierdzia z różnych zakątków Stanów Zjednoczonych wypełniając najstarszą katolicką katedrę w Stanach Zjednoczonych całkowicie.  Wśród nich oczywiście była S. Evelyne Franc SM, Przełożona Generalna Zgromadzenia, która przybyła do Baltimore na zakończenie wizyty w Ameryce Łacińskiej.

Baltimore nie jest miejscem przypadkowym do goszczenia tak ważnego wydarzenia w życiu Rodziny Wincentyńskiej w Ameryce Północnej.  W czerwcu 1808 św. Elżbieta Anna Seton przyjęła zaproszenie abp Wilhelma DuBourga i przeprowadziła sie do Baltimore z Nowego Jorku ze swoimi dziećmi. Tutaj założyła swoją pierwszą szkołę – St. Mary’s College. Rok później, w Baltimore po raz pierwszy złożyła śluby czystości i posłuszeństwa i otrzymała tytuł Matki Seton. W Baltimore przyjęła pierwsze kandydatki do swojego przyszłego Zgromadzenia (Sióstr Miłosierdzia św. Józefa). Jesienią 1816 do Baltimore przypłynęli z Europy pierwsi Misjonarze św. Wincentego a Paolo – ks. Felix DeAndreis CM i ks. Józef Rosati CM by następnie wyruszyć w głąb kraju ostatecznie osiadając w Perryville, niedaleko St. Louis. Ponadto dwóch z 23 następców św. Wincentego a Paulo pochodzi z Baltimore.

Prowincje Sióstr Miłosierdzia w USA przed rekonfiguracją

Podczas Mszy, Pzełożona Generalna, S. Evelyne Franc SM wprowadziła na urząd, przekazując akty nominacji, Zarząd nowej prowincji.  Najpierw przekazała akt nominacji nowej Wizytatorce, Siostrze Louise Gallahue SM, do tej pory Wizytatorce Prowincji Północny-Wschód (w Albany, NY). W 2009 zastąpiła ona na urzędzie S. Kathleen Appler SM, która została wówczas wybraną Radną Generalną.  Zgodnie z Konstytucjami Sióstr Miłosierdzia (K 73) wizytatorka zostaje mianowana przez Matkę Generalną i jej Radę na sześcioletnią kadencję. S. Gallahue była Wizytatorką w Albany już wcześniej w latach 1992 – 2002. Następnie do kolejnej nominacji była Przewodniczącą Rady Nadzorczej St. Vincent’s Medical Center oraz St. Vincent’s Health Services w Bridgeport, Connecticut). Zasiadała także w Radach Nadzorczych różnych szpitali w stanach Nowy Jork, Connecticut i Massachusetts. Z tego ostatniego stanu pochodzi. Jak sama mówi, przeprowadzka do St. Louis to dla nieje wyzwanie, ponieważ nigdy wcześniej nie mieszkała na Środkowym Zachodzie i będzie tęskniła za Nową Anglią oraz bliskością oceanu jaką cieszyła się mieszkając w Albany.  Do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia wstąpiła w 1966, na trzy lata przed utworzeniem Prowincji Północny-Wschód. Posiada licencjat (BSN) z pielęgniarstwa z Boston College School of Nursing oraz magisterium (MSN) z pielęgniarstwa ze specjalnością w opiece psychiatrycznej otrzymany na Columbia University.

Nastepnie S. Evelyne wprowadziła na urząd nową, ośmioosobową Radę Prowincjalna, która została wybrana przez mianowanie  po konsultacji podobnie jak Wizytatorka. Wprawdzie zgodnie z Konstytucjami Zarząd może być wybieralny to Siostry z nowej prowincji zdecydowały się na „konsultację” zamiast „elekcję”.  Do nowej Rady zostąły wyznaczone: S. Rose Ann Aguilar SM (uprzednio Radna Prowincji Środkowy Zahód), S. Nora Gatto SM (uprzednio Radna w Prowincji Północny Wschód), S Janet Keim SM (z Prowincji Srodkowy Wschód), S. Mary Beth Kubera DC (z Prowincji Środkowy Wschód), S. Jean Rhoads SM uprzednio Radna w Prowincji Południowy Wschód), S. Joanne Vasa SM (uprzednio Radna w Prowincji Środkowy Zachód), S. Mary Walz SM (uprzednio Wizytatorka Prowincji Środkowy Zachód) oraz S. Mary Catherine Warehime SM (z Prowincji Południowy Wschód).  W dalszej kolejności  z rąk S. Gallahue  nominacje otrzymały nowa Ekonomka  Prowincji - S. Jane Graves SM (uprzednio Ekonomka Prowincji Północny Wschód) i Sekretarka, S. Maureen Schmalzreid SM.

Zobacz galerie zdjęć z uroczystości w Baltimore 

Nowa ekipa kierownicza reprezentuje szerokie doświadczenie w pracy apostolskiej. Trzy Siostry mają doświadczenie w edukacji i formacji, jedna z Sióstr ma za sobą zarządzanie w instytucjach opieki zdrowotnej, jedna pracę w klinicznych placówkach opieki geriatrycznej, jedna pracę z młodzieżą i Rodziną Wincentyńską, dwie specjalizują się w opiece społecznej, w tym pracy z imigrantami latynoskimi i starszymi.

Ostatniej nominacji – Dyrektora Prowincjalnego – dokonał ks. Gregory Gay CM, Przełożony Generalny. Zgodnie z Konstytucjami Sióstr Miłosierdzia jest to „kapłan Zgromadzenia Misji, który spełnia w danej Prowincji Sióstr Miłosierdzia wincentyńską posługę animowania i towarzyszenia, we współpracy z Wizytatorką i jej Radą. Mianowany przez Przełożonego Generalnego, jest jego przedstawicielem w wypełnianiu funkcji uznanych przez prawo własne Zgromadzenia.” (K.75)

Dyrektorem Prowincji św. Ludwiki został ks. Thomas McKenna CM (z prowincji Wschodniej USA). Urodził się 11 czerwca 1943 w Brooklynie, NY. Do Zgromadzenia Misji wstąpił 12 czerwca 1962, śluby złożył 13 czerwca 1967 a święcenia kapłańskie otrzymał 30 maja 1970 w Northampton, Pensylwania. W 1973 otrzymał magisterium  z filozofii na Uniwersytecie św. Jana w Nowym Jorku a w 1980 obronił pracę doktorską z teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Ameryki (CUA) w Waszyngtonie. Przez 10 lat wykładał duchowość na wydziale teologii Uniwersytetu św. Jana. Był takze wykładowcą w Tangaza College w Nairobi, Kenia. W latach 1999 – 2009 był Wizytatorem Prowincji Wschodniej USA Zgromadzenia Misji. Do chwili nominacji był zaangażowany w duszpasterstwo akademickie na Uniwersytecie Niagara.
„Jest postrzegany jako dobry mówca i pisarz zwłaszcza w dziedzinie pism i duchowości wincentyńskiej. Wiele Sióstr zna go z głoszonych przez niego rekolekcji i konferencji. Do swojej nowej roli wnosi swoje talenty – inteligencję, przejrzysty sposób myślenia, uważnie słucha i zdrowy rozsądek” – pisał Przełożony Generalny w liście na temat jego nominacji w grudniu 2010.

Fragmenty inauguracji Prowincji św. Ludwiki w bazylice w Baltimore. Nagranie amatorskie.

Proces unifikacji pod hasłem „Wyobrażenie Misji” rozpoczął się w 2007 r podczas zjazdu Sióstr Miłosierdzia ze wszystkich zainteresowanych prowincji w Buffalo, stan Nowy Jork. Wypracowano na nim plan którego celem było aby wizja stałą się rzeczywistością. Teraz  prowincje Północny Wschód (Albany, NY), Południowy Wschód (Emmitsburg, Maryland),  Środkowy Wschód (Evansville, Indiana), Środkowy Zachód (St. Louis, Missouri) stły się jedną – Prowincją Świętej Ludwiki. Nazwę przyjęto dla upamiętnienia św. Ludwiki de Marillac, założycielki Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia (wspólnie ze św. Wincentym a Paulo).

Dom prowincjalny w St. Louis

Siedzibą nowej prowincji zostanie Marillac House w St. Louis, Missouri  (4330 Olive Street),  do tej pory pełniący tę samą funkcję w Prowincji Środkowy Zachód. Wybór na St. Louis padł z powodu jego centralnego położenia na terenie Prowincji, łatwego dostępu do różnych środków transportu i rozsądnych kosztów utrzymania. W St. Louis, swoje siedziby mają także inne gałęzie Rodziny Wincentyńskiej – Prowincja Zachodnia Zgromadzenia Misji, AIC (Panie Miłosierdzia USA), Stowarzyszenia św. Wincentego a Paulo.  St. Louis było jedną z pierwszych placówek Misjonarskich w USA (od 1820). Tutaj powstała pierwsza amerykańska Konferencja św. Wincentego a Paulo (w 1848).  Siostry Miłosierdzia (św. Józefa, założone przez Matkę Seton) przybyły do St. Louis w 1828 otwierając pierwszy na zachód od rzeki Missisipi szpital.

Połączenie prowincji przyniesie wiele korzyści. Utworzono nowe pełnoetatowe stanowiska pracy dla świeckich w St. Louis. Znacząco obniży się ilość Sióstr  zaangażowanych w sprawy administracyjne. Więcej Sióstr może zostać skierowanych do pracy wśród potrzebujących. Dzięki rekonfiguracji prowincji można zreorganizować obecne dzieła i rozpocząć nowe w innych miejscach. Dotychczasowe domy prowincjalne będą kontynuowały swoją działalność. Domy dla Sióstr emerytek będą nadal w tych samych miejscach. Ośrodek rekolekcyjny i gospodarstwo rolne w Evansville nie zostaną zlikwidowane.

Prowincje Sióstr Miłosierdzia w USA po połączeniu. Na niebiesko, różowo, zielono i żółto zaznaczono stany w Prowincji św. Ludwiki, w których Siostry są obecne. Na fioletowo stany w Prowincji Zachodu.

W nowej Prowincji św. Ludwiki 562 Siostry pracują w ponad siedemdziesięciu wspólnotach na terenie 22 z 34 stanów, Dystrykcie Columbia oraz Montrealu w Kanadzie. Kiedy erygowano cztery dotychczasowe prowincje w 1969 należało do nich ponad 2000 Sióstr. Spadek powołań był jedną z przyczyn rekonfiguracji, aby w ten sposób misja była efektywniejsza. Siostry prowadzą niemal 190 dzieł w swoich placówkach położonych pomiędzy El Paso, w Teksasie, na południowym zachodzie a Bostonem w Massachusetts na północnym wschodzie. Pracują w ośrodkach wewnątrz miast jak w St. Mark’s Grade School w Harlemie, w Nowym Jorku i w Dumas w Arkansas,  gdzie prowadzą ośrodek zdrowia. Siostry z prowincji św. Ludwiki pracują na misjach zagranicznych na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktyki.

Wkrótce wzrośnie także ilość prowadzonych dzieł. Pierwsza nowa placówka powstanie w Greensboro, w Północnej Karolinie, gdzie dwie Siostry Miłosierdzia będą posługiwały w parafii prowadzonej Misjonarzy (Prowincja Wschodnia USA). W ostatnich latach liczba tamtejszych parafian wzrosła za przyczyną imigrantów z Wybrzeża Kości Słoniowej, Meksyku, Wietnamu i innych krajów. Szarytki ie są również kimś obcym w Greensboro. W latach 1906 – 1954 pracowały tutaj w szpitalu św. Leona, w szkole im. św. Piusa X w latach 1926 – 1998, St. Mary’s Mission School/szkole NMP od Cudownego Medalika w latach 1928 – 1972 oraz w St. Mary’s Center w latach 1973 – 1992.  Jak informuje Archidiecezja St. Louis, plany nowej prowincji obejmują także remont byłego klasztoru przy parafii św. Jakuba Starszego w południowej części St. Louis, który byłby przeznaczony dla Sióstr Postulantek (szczegóły jeszcze nieznane).

Siostry są przekonane, że połączenie składu osobowego prowincji oraz „najlepszych praktyk” stosowanych przez Siostry będzie najskuteczniejszą metodą solidaryzowania się z rosnącą liczbą  osób, które znajdują się w ubóstwie.

To read this article in English go to:
Four Becomes One – New Province of the Daughters of Charity in the USA

Tekst powstał przy wspólpracy   S. Mary Frances Barnes  SM
zdjęcia: Filles-de-la-charite.org;Daughters-of-charity.org; Sr. Denise LaRock’s blog

Najpierw wierni zgromadzili się przy Skwerze Księdza Jerzego Popiełuszki (Father Jerzy Popieluszko Square) zajmującego północny fragment Parku MacCarren’a u zbiegu Nassau Avenue i Bedford Avenue, które to miejsce proponujemy zobaczyć w GoogleMaps Street View. W 1990 r. umieszczono tutaj  zaprojektowany przez Stanisława Lutostańskiego pomnik Błogosławionego. W niewyjaśnionych okolicznościach, „nieznani sprawcy” wkrotce po odsłonięciu pomnika odrąbali głowę Księdza Jerzego. Poobijaną i uszkodzoną głowę przechowano w kościele św. Stanisława Kostki i obecnie w niezmienionej formie została wykorzystana w nowym relikwiarzu. Na Skwerze zgromadziły się setki wiernych i przyjaciół parafii, a ceremonię poprowadził ks. Marek Sobczak CM (na zdjęciu w środku).

Wśród obecnych przy pomniku znaleźli się p. Michał Pająk (na zdjęciu z lewej strony), Prezes Koła Fundacji Jana Pawła II w Nowym Jorku oraz członkowie tej organizacji; p. Frank Milewski (na zdjęciu po prawej stronie), Prezes Oddziału Kongresu Polonii Amerykańskiej na południu stanu Nowy Jork Członkowie Ligii Morskiej (Sea League of America) ubrani w organizacyjne mundury marynarskie z polskimi flagami i sztandarami trzymali warte honorowa przy pomniku. Byli także uczniowie Polskiej Szkoły Uzupełniającej im. Marii Konopnickiej, której siedziba znajduje się w zabudowaniach parafii św. Stanisława Kostki, polscy harcerze i dzieci.

Ceremonię rozpoczął p. Michał Pająk dziękując wszystkim zebranym za przybycie na te uroczystość przypadającą w przededniu 26. rocznicy męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki. W swoim przemówieniu podkreślał jak szeroko uznaje się, że zwycięstwo Polski w walce o wolność i niepodległość a w konsekwencji upadek systemu komunistycznego stało się w dużej mierze udziałem wpływów tego niezłomnego kapłana i i moralnego wsparcia Jana Pawła II. Następnie ks. Marek Sobczak CM odmówił modlitwę dziękczynną za beatyfikację Księdza Jerzego Popiełuszki.

Po zakończeniu tej części uroczystości, wszyscy w zwartym pochodzie, śpiewając hymny i pieśni religijne przeszli zwartym pochodem ulicami Little Poland, jak często nazywa się Greenpoint do kościoła Św. Stanisława Kostki. To dystans około jednego kilometra, który można przejść w ok. 10-15 minut.

Przy śpiewie dwóch chórów: jednego 40-osobowego z parafii św. Jakuba  w Masholte w Niemczech i drugiego, odradzającego się ostatnio miejscowego chóru parafialnego o godz. 11:30 rozpoczęła się uroczysta Msza św. pod przewodnictwem ks. bp Wojciecha Polaka, biskupa pomocniczego diecezji gnieźnienskiej, delegata Episkopatu Polski ds. emigracji. Wspólnie z nim koncelebrowali ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski z Krakowa, represjonowany przez władze komunistyczne, kapelan środowisk opozycyjnych, duszpasterz Ormian w Polsce oraz księża z parafii św. Stanisława Kostki: ks. proboszcz Marek Sobczak CM, ks. Jan Urbaniak CM i ks. Jan Szylar CM.  Ks. Jarosław Lawrenz CM przygotował liturgiczna służbę ołtarza i pełnił obowiązki ceremoniarza. Kościół był całkowicie wypełniony parafianami oraz wieloma innymi osobami, które chciały powitac i oddać hołd pierwszym w Nowym Jorku relikwiom nowego polskiego Błogosławionego.

Chór z Niemiec zaśpiewał Gaude Mater, Panis Angelicus, „Ciągły niepokój na świecie” oraz inne utwory. Chór parafialny śpiewał części stałe Mszy św. oraz dwie pieśni dedykowane Księdzu Jerzemu Popiełuszko: „Nie daj się zwyciężyć złu” oraz „Zło dobrem zwyciężaj”

Biskup Wojciech Polak wygłosił homilię poświęconą heroicznemu życiu Księdza Jerzego Popiełuszki zachęcając słuchaczy do miłości Boga i do walki o uwolnienie się od grzechu i zła. Po homilii poświęcił granitowy postument i okadził relikwie Błogosławionego Jerzego w nim umieszczone, po czym oddał im cześć. Pozostali księża uczynili podobnie całując relikwiarz. Na chwilę obecną postument-relikwiarz stoi przed amboną, przed ołtarzem głównym, ale przygotowywane jest dla niego inne stale miejsce.

Relikwiarz jest osadzony w niemal 2,5-tonowym bloku dokładnie szlifowanego i polerowanego czarnego granitu wysokości 180 cm i kształcie nieregularnego prostopadłościanu. Autorem i wykonawcą projektu jest artysta rzeźbiarz Stanisław Lutostański. Wykonany z brązu relikwiarz w kształcie krzyża celtyckiego to dzieło Adama Cczekańskiego. Obok relikwiarza w okrągłej dziurze symbolizującej zło, czyli brak dobra osadzona jest wspomniana wcześniej głowa odcięta z pomnika w parku McCarren’a w takim kształcie jak została odnaleziona i przechowywana. Jej ułożenie jest symbolizuje tamten akt wandalizmu. Zachowano ubytki kamienia i pęknięcia.

Napis po polsku na froncie postumentu głosi: “Zło dobrem zwyciężaj. Błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko 1947-1984. Zginął za wiarę, prawdę i wolną Polskę” . inicjatorami wykonania i postawienia postumentu-relikwiarza oraz przywiezienia relikwii z Warszawy są państwo Regina i Michał Pająk, Prezes koła Fundacji Jana Pawła II w Nowym Jorku. Oboje są także jego głównymi fundatorami.

Po Mszy św. wierni oddawali cześć relikwiom Błogosławionego Księdza Jerzego. W najbliższym czasie relikwiarz-pomnik pozostanie na obecnym miejscu przed amboną tak, aby wierni bez ograniczenia mogli przybywać by oddać hołd relikwiom.  Wieczorem w niedzielę w kościele odbyła się także projekcja filmu „Popiełuszko”.

Niedzielne obchody poprzedziło dwudniowe przygotowanie na które złożyły się inne wydarzenia poświęcone Błogosławionemu. W piątek wieczorem, po nabożeństwie chór z Niemiec dał koncert. Młodzi muzycy śpiewali ten sam repertuar pieśni jaki po raz pierwszy śpiewali w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu w Warszawie, w który ks. Popiełuszko pracował przed zamordowaniem.  Zaś w sobotę po wieczornej Mszy św. młodzież z parafii dała przedstawiła pantonimę na temat postaci Księdza Jerzego, po której nastapiła całonocna adoracja Najświętszego Sakramentu.

in English read article: „Relics of Blessed Jerzy Popieluszko in Greenpoint”

Więcej na temat wydarzeń związanych z przyjęciem relikwii w parafii można przeczytać  stronie internetowej St. Stanislaus Kostka Parish

W czerwcu

Przez drzwi szkoły otworzonej w 1912 w Erie, Pensylwania, na skrzyżowaniu szlaków komunikacyjnych z Nowego Jorku do Chicago i z Buffalo do Filadelfii przeszło w sumie 2234 uczniów, w tym 955, którzy do niej uczęszczali ale nie ukończyli oraz 65, którzy ukończyli Kolegium(w latach 1928 – 1943).

Ten film, to hołd złożony Misjonarzom, którzy prowadzili szkołę. Jak sam autor stwierdza w opisie filmu: „to smutny film, ale jednocześnie odzwierciedlający wdzięczność wielu absolwentów… to hołd ku czci Księży Misjonarzy, ludzi głeboko religijnych, z charakterem, przekonanych i moralnych, którzy mówili nam o Bogu, o ciężkiej pracy, o sukcesie.”

„Kanty to więcej niż tylko cegły i zaprawa. Kanty to nie jest tylko coś co może zniknąć, gdy znikną budynki. Charakter i kompas moralny zaszczepiony w nas przez Księży Misjonarzy w najpełniejszym we wrażenia okresie naszego życia jest tym co trwa” – czytamy we wstepie do projekcji filmu.

Film, w którym oprócz zdjęć z prywatnych archiwów absolwentów znalażly się także nagrania z wyburzenia budynków szkoły, został także dedykowany pamięci trenera szkolnej drużyny piłkarskiej. Mina George doprowadził drużynę Kanty Prep Eagle do wielu sukcesów i zwycięstw. Zmarł wiosną 2010.

Więcej o historii Kolegium św. Jana Kantego można przeczytać (po angielsku) w artykule „St. John Kanty Prep – end of the Legend” w witrynie Prowincji Nowej Anglii Zgromadzenia Misji

Liturgii przewodniczył i wygłosił homilię ks. Marek Sobczak CM, proboszcz parafii św. Stanisława Kostki. Koncelebrował ks. Jan Urbaniak CM, wikariusz. W procesji na wejście ministranci i kapłani wprowadzili poczty sztandarowe organizacji polonijnych. Towarzyszyli im przedstawiciele „Solidarności”. Przed ołtarzem umieszczono wieniec z biało-czerwonymi szarfami oraz napisem „Solidarnośc” na środku. Jak zawsze przy wielkich okazjach we Mszy św. uczestniczyli reprezentanci Ligi Morskiej, w charakterystycznych białych mundurach i z pocztem sztandarowym. Obecni byli także przedstawiciele innych organizacji społecznych i kombatantów.

Prezentujemy treść okolicznościowej homilii, w bardzo piekny sposób nawiązującej do wydarzeń z sierpnia 1980 i przypominającej o dziedzictwie, dzięki któremu Polska stała się w pełni niepodległym, suwerennym i demokratycznym państwem, co nie miało by miejsca, gdyby 30 lat temu Duch Pański nie zstąpił i odnowił oblicze ziemi. Tej ziemi.

<<<>>>>
HOMILIA WYGŁOSZONA W CZASIE MSZY ROCZNICOWEJ
(pobierz w wersji PDF)

Czerwiec roku 1979. Ogromna rzesza Polaków zgromadzonych na Placu Zwycięstwa w Warszawie i miliony przed telewizorami z zapartym tchem słuchali homilii Ojca Świętego Jana Pawła II, w której padły znamienne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi”.

Duch zstąpił napełniając serca Polaków nadzieją. Wiatr odnowy powiał z mocą halnego od tatr po Bałtyk. I w sierpniu 1980 roku, z kiełkującej od lat woli niepodległości, narodziła się „Solidarność”, która dała początek wielkim przemianom w Polsce i Europie. Naród polski, przez lata schylony pod ciężarem ustroju totalitarnego, komunizmu, teraz prostował się, mężniał, dojrzewał, uczył się żyć na nowo. Wolność bowiem, tak wytęskniona, okupiona krwią i męczeństwem, więzieniami i zastraszaniem, nie została nam jedynie dana – ale jak nauczał nasz Papież i Rodak zarazem, Jan Paweł II – także zadana. Zaczęliśmy odrabiać zadaną lekcję wolności.

Wielki obrońca Kościoła, Narodu i człowieka, Prymas Tysiąclecia, Stefan kardynał Wyszyński, oceniając powstanie „Solidarności” powiedział: „Obecnie społeczeństwo budzi się z uśpienia i bezwoli, gdyż przypomina sobie odpowiedzialność za Naród, szuka inicjatywy i dróg wyjścia; musimy widzieć przed sobą cały Naród, społeczeństwo, państwo, musimy ratować Naród i rodzinę…”

Kapelan Solidarności, błogosławiony męczennik, ks. Jerzy Popiełuszko wypowiadał następujące słowa: „Nie można mówić o wspólnym budowaniu domu ojczystego, kiedy nie są szanowane ludzkie prawa i poniżana jest ludzka godność”. „Planowana ateizacja, walka z Bogiem i tym, co Boże, jest jednocześnie walką z wielkością i godnością człowieka, bo wielki jest człowiek, dlatego, że nosi w sobie godność dziecka Bożego”.

Cytowane słowa tych trzech wielkich Polaków, patriotów, ”ludzi drogowskazów” – zawierały w sobie istotę Solidarności, tego związku zawodowego, ale także, o ile nie przede wszystkim, związku ludzkich serc i dusz, zawiązku Polaków, dla których najważniejsze stały się słowa: wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara.

Jako dziecko, nie rozumiałem tego, że nasza Ojczyzna pozbawiona była wolności, że zniewolone były nasze umysły, serca i ręce. W szkole bezwiednie powtarzałem za nauczycielką historii, że 1956 rok to był wybryk warchołów. Nie rozumiałem wydarzeń w Warszawie w roku 1968. Za to z prawie dumą oglądałem polskie czołgi i wojskowe auta jadące na Czechosłowację. Gdy babcia powiedziała mi o Katyniu nie wierzyłem jej, bo przecież pani nauczycielka od historii mówiła, że takiego miejsca nie ma. Dziwiłem się, ale nie rozumiałem, dlaczego mój tata stracił pracę, a mamę skierowano do szpitala psychiatrycznego na leczenie, bo nie byli w PZPR. Pamiętam, jak nagle z pielgrzymki autobusowej organizowanej przez parafię zrobiły się nici, bo SB zarekwirowała autobus wyrzucając nas na bruk kilka km od miasta. Nie mogłem zrozumieć, dlaczego powstał KOR i dlaczego policja nas goni i bije pałkami za śpiewanie pieśni patriotycznych. Jako zaufany ministrant byłem świadkiem na ślubie ludzi ubranych w proste ciuchy o 11 w nocy w wyciemnionej kaplicy. Byłem przy tym, gdy SB aresztowała kapłana za wygłoszone kazanie.

Wierzę, że takie wspomnienia ma wiele osób, mających wtedy, inne od narzucanych nam, wartości słów – naród, państwo, ojczyzna… Takie to były czasy, gdy ludziom odbierano wolność, łamano sumienie, pozbawiano nadziei, zabraniano wiary, a na dodatek zapewniano jedynie minimalne warunki egzystencji.

I ludzie podejmowali walkę o chleb i ten plasterek szynki. Lecz z taką samą siłą domagali się wolności słowa, umysłu i wiary. Domagali się Ojczyzny żyjącej w wolności od fałszywych sojuszników. Domagali się praw dla robotnika, godziwie wynagradzanej i bezpiecznej pracy. Domagali się warunków do godnego życia dla rodzin. To można wywnioskować nie tylko z 21 jeden postulatów sierpnia 1980 roku, ale choćby i z słów piosenki Jacka Kaczmarskiego „Mury”, która stała się niejako niepisanym hymnem Solidarności : „Wyrwij murom zęby krat, Zerwij kajdany połam bat, A mury runą runą runą, I pogrzebią stary świat! Aż zobaczyli ilu ich poczuli siłę i czas, I z pieśnią, że już blisko świt szli ulicami miast!”

Umocnieni wielkością, mnogością i mocą ludzi o prawych sercach, założyli Solidarność. I obalili ten mur komunizmu, który odgradzał nas od prawdy i często od Boga. To oni prowadzili strajki umocnieni Bogiem – gdyż to zapraszali kapłana aby był z nimi, aby słuchał ich spowiedzi, aby odprawiał im msze – wszystko na terenie strajkujących zakładów. To oni później zażądali transmisji mszy św. w ogólnopolskim radiu oraz uwzględniania nauki Kościoła w życiu publicznym.

Istotę „Solidarności” pięknie tłumaczył ks. Jerzy Popiełuszko mówiąc w jednym z kazań, że ruch Solidarności był wołaniem o „poszanowanie ludzkiej godności”, o sprawiedliwość, czyli przyznanie każdemu należnych praw. To godziwa zapłata za godziwą pracę. To niemożliwość wyrzucenia z pracy czy pozbawienia jej za to, że ktoś inaczej chce dobra Ojczyzny, to także „obowiązek likwidowania zła i mechanizmów jego działania”.

Wartość Solidarności określił także Jan Paweł II, który podczas kazania na gdańskiej Zaspie w 1987 roku powiedział, że ,,Solidarność” – to wielki, zbiorowy trud ,,pracy nad pracą”, także nad polską historyczną pamięcią, kształtem polskiego patriotyzmu. Walka o prawdę o polskiej historii, powrót do niepodległościowej tradycji. ,,Solidarność” – to świadectwo najgłębszej więzi ludzi polskiej ziemi z Chrystusem i z Kościołem. Kościół wtedy nie zagrażał ,,Solidarności”. ,,Dziwiono się w różnych miejscach – mówił Papież na Zaspie – że tak może być, że istnieje więź pomiędzy światem pracy a krzyżem Chrystusa, że istnieje więź pomiędzy pracą ludzką a Mszą świętą: ofiarą Chrystusa. Zdziwienie, ale także podziw i szacunek budził widok robotników polskich spowiadających się i przystępujących do Komunii świętej na terenie zakładu pracy. Różni się dziwili. a może nie tylko może równocześnie odkrywali. Odkrywali zapomniany wymiar całej ,,kwestii społecznej” i w ogóle ludzkiej egzystencji. Praca i Chrystus? Praca i Eucharystia? a jednak tak tutaj było! i słusznie”.

Dziś, gdy obchodzimy 30-lecie powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, nie można zapomnieć, że to od Solidarności, zaczął się upadek komunizmu w całej Europie, że to dopiero długo po Solidarności, po Kardynale Wyszyńskim, po nawoływaniu Jana Pawła II, po walce bohaterskich robotników i intelektualistów polskich – wtedy dopiero runął mur berliński. Trzeba pamiętać, że Europa po raz kolejny dzięki Polakom uchroniła się przed panowaniem zła – tym razem od czerwonej zarazy komunizmu…

Dlatego dzisiaj, sprawując tę Najświętszą Ofiarę w dniu 30-lecia powstania NSZZ Solidarność dziękujemy Bogu za odwagę ludzi tamtych czasów, za ich mądrość i szczere serca. Szkoda, że jest nas tak mało… Gdy „Solidarnościowcy” musieli opuszczać Polskę – ten kościół był wypełniony po brzegi emigrantami, którzy szukali w Bogu pomocy i nadziei. Dzisiaj już widać im jest bardzo dobrze, skoro o Bogu zapominają… Modlimy się i za nich…

Chcemy jednocześnie pokornie prosić Boga, aby słowa: wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara – nabrały na nowo dla każdego Polaka prawdziwego znaczenia. Bo to, co się dzieje i w Polsce i w sercach wielu Polaków – to tylko przeraża. Zgroza przenika szlachetne dusze, gdy widzimy jak szargane są te solidarnościowe i polskie wartości oraz świętości – i to często przez tych samych ludzi, którzy o te wartości walczyli.

Nic dziwnego, że Ks. Stanisław Małkowski (ten, który poświęcił krzyż pod pałacem prezydenckim, nb. odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski) – podczas mszy świętej za Ojczyznę w kościele św. Aleksandra w 25-tą rocznicę „Solidarności” powiedział coś takiego – Mędrzec Eklezjasta (w Biblii) powiada: „zdychające muchy psują naczynie wonnego olejku”. Wonnym olejkiem była wspólnota serc pierwszej „Solidarności”, wspólnota zatroskana o każdego człowieka i o wspólne dobro. Muchom się wydaje, że usmarowane olejkiem przestana być muchami, co więcej – nie zdechną. To błąd. Polski olejek trzeba oczyścić, muchy wyrzucić. Oby nieskażona woń prawdy napełniała polski jubileusz.

No właśnie – jak maja się czuć dzisiaj Ci, którzy gotowi byli oddać swoje życie za takie wartości jak wolność, naród, rodzina, robotnik, wiara. Po latach niewoli i totalitaryzmu ludzie Solidarności, robotnicy, wywalczyli nam na powrót te wspaniałe wartości. Dlaczego my dopuszczamy do tego, aby nam te wartości ponownie odebrano? A robi się to na lewo i na prawo – czy to ustami i rękami młodych Polaków, czy to mediami będącymi w rękach wroga demokratycznej i chrześcijańskiej Rzeczypospolitej Polskiej.

„Solidarność – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu”. – nawoływał w Gdańsku Jan Paweł II.

Dzisiejsza rocznica woła do nas: Polacy – zjednoczcie się na nowo pod ideałami Solidarności. Bo nikt nie ma prawa pozbawić nas wolności prawdziwej, Ojczyzny wiernej Bogu, prawdziwiej rodziny z ojcem i matką, poszanowania dla robotnika wykonującego godziwą pracę i zarabiającego na życie rodziny, oraz naszej wiary i Chrystusowego krzyża, z którym nasza Ojczyzna związana jest od tysiąca lat. Polacy, nie murem, ale uczciwością serca i wiernością Bogu walczmy ze złem, gdyż taki jest – jak mówił ks. Popiełuszko – obowiązek Solidarnych.

Ducha do podjęcia walki o odnowę w narodzie niech doda nam bardzo znamienny fragment utworu Adama Mickiewicz „Pana Tadeusz”, którym kończę to kazanie. Oto w rozdziale czy księdze Gospodarstwo pan Podkomorzy rozmawia z Sędzią:

„Ach, ja pamiętam czasy, kiedy do Ojczyzny
Pierwszy raz zawitała moda francuszczyzny!
Gdy raptem paniczyki młode z cudzych krajów
Wtargnęli do nas hordą gorszą od Nogajów!
Prześladując w Ojczyźnie Boga, przodków wiarę,
Prawa i obyczaje, nawet suknie stare.
Żałośnie było widzieć wyżółkłych młokosów,
Gadających przez nosy, a często bez nosów,
Opatrzonych w broszurki i w różne gazety,
Głoszących nowe wiary, prawa, toalety.
Miała nad umysłami wielką moc ta tłuszcza;
Bo Pan Bóg, kiedy karę na naród przepuszcza,
Odbiera naprzód rozum od obywateli.
I tak mędrsi fircykom oprzeć się nie śmieli;
I zląkł ich się jak dżumy jakiej cały naród,
Bo już sam wewnątrz siebie czuł choroby zaród.
Krzyczano na modnisiów, a brano z nich wzory:
Zmieniano wiarę, mowę, prawa i ubiory.
Była to maszkarada, zapustna swawola,
Po której miał przyjść wkrótce wielki post – niewola!”

Przeczytaj także tekst List Prezydenta USA Baracka Obamy odczytany w czasie jubileuszowego Zjazdu „Solidarności” w Gdynii 30 sierpnia 2010 oraz wystąpienia z tej samej okazji ambasdora USA w Warszawie, Lee A. Feinsteina.

English readers may visit website of CM Province of New England: „Greenpoint remembers 30th Anniversary of SOLIDARITY Trade Union” and „SOLIDARITY: sparks of peaceful change and freedom” and ” for some information.

Kondolencje można składać w formie komentarza do tego artykułu
lub bezpośrednio na stronie Prowincji Nowej Anglii (również jako komentarz)

Szczegóły uroczystości pogrzebowych:
Sobota, 24 lipca 2010 – kościół św. Michała Archanioła w Derby, Connecticut

• 9.00 – 10.00 EST (15.00 – 16.00 w Warszawie) – Wyłożenie ciała na widok publiczny
• 10.30 EST (16.30 CEST) – Msza św. pogrzebowa
• 12.00 EST (18.00 CEST) – pogrzeb, złożenie ciała w kwaterze Zgromadzenia Misji na cmentarzu Św. Michała, Derby, Connecticut.

Ronald A. Wiktor urodził się 26 grudnia 1935 r. w Lackawanna, stan Nowy Jork. W 1953 ukończył Kolegium św. Jana Kantego w Erie, Pensylwania, założoną w 1911 i prowadzoną od początku przez polskich Misjonarzy św. Wincentego a Paulo szkołę średnią o dużej renomie w Stanach Zjednoczonych. 8 czerwca 1957 wstapił do Zgromadzenia Misji, wówczas w Wiceprowincji Polski w Stanach Zjednoczonych (obecnie Prowincji Nowej Anglii). Do Seminarium Internum skierowany do St. Vincent Seminary w Germantown, Filadelfia, Pensylwania w Prowincji Wschodniej USA Zgromadzenia. Studia teologiczne, magisterium z teologii, ukończył w Mary Immaculate Seminary, Northampton, Pensylwania (Wówczas m.in. Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarskim Prowincji Wschodniej). Tutaj, w kaplicy Queen of All Saints, otrzymał święcenia kapłańskie 1 czerwca 1963 r. Na pierwszą placówkę został skierowany do rozwijającego się wówczas domu misyjnego w Utica, stan Nowy Jork, gdzie pracował do 1965 r. Następnie przeniesiony do Ansonii, do parafii św. Józefa jako wikariusz.

W 1967 r. skierowany do swojej Alma Mater, St. John Kanty Prep w Erie. Najpierw był wychowawczą i nauczycielem. Z czasem wspinał sie po drabinie funkcyjnej. W 1976 został dyrektorem szkoły, a w 1978 po ponownym połączeniu funkcji kierowniczych Rektorem szkoły i Superiorem domu Misjonarskiego. Był ostatnim Rektorem placówki. Zajęcia dydaktyczne zostały w niej zakończone 6 czerwca 1980 ceremonią rozdania dyplomów. 6 września 1982 był ostatnim Misjonarzem, który opuścił Kantego, jak to się mówi gasząć światło i zamykając kłódkę w Domu w Erie.

Przez następne cztery miesiące był przypisany do Domu Prowincjalnego w West Hardford, Connecticut ale w tym samym czasie administrował parafią diecezjalną w Pittsfield, New Hampshire. Miejscowy biskup (diecezja Manchester) był tak bardzo usatysfakcjonowany jego duszpasterstwem, że póżniej powierzył Misjoanrzom z Nowej Anglii parafię św. Piotra w Concord, New Hampshire. W międzyczasie w latach 1976 – 1986 był Radcą Prowicjalnym

1 lutego 1983 r. objął probostwo w Ansonii, swojej „pierwszej duszpasterskiej miłości”. Jednocześnie był Superiorem Domu. Pozostał tutaj do września 1988. W czasie swojego urzędowania za sumę ok. $100.000 doprowadził do wybudowania rampy wjazdowej do kościoła, instalacji nowego karilionu, zaizolowania dachu kościoła oraz przeprowadził liczne naprawy w kościele, szkole parafialnej i na parkingu. Na płaśczyżnie duszpasterskiej na nowo wprowadził nabożeństwo Nowenny do Cudownego Medalika (w środy o 17:00) a wcześniejszy coroczny Dzień Eucharystii rozciągnął do trzydniowego nabożeństwa 40-godzinnego. W latach 1984 – 1986 zrealizował specjalny „program odnowy” w parafii. Mieszkańcy gromadzili sie w domach na specjalne modlitwy i liturgię. Prowadzono nabożeństwa światła, dyskusje na zadane tematy teologiczne, wyświetlano filmy religijne i edukacyjne.

Od 1 października 1988 przeniósł się do sąsiedniej parafii św. Michała Archanioła w Derby, Connecticut. Jest druga co historii placówka otrzymana przez polskich Misjonarzy w Stanach Zjednoczonych. Prowadzą ją od 1905 r. Ansonia i Derby należą do tego samego dekanatu. Derby stało się „drugą miłością” ks. Ronalda. Od 1993 był tutaj także Superiorem Domu. W czasie swojego urzędowania doprowadził do zatwierdzenia do druku publikacji o historii parafii: „Saint Michael the Archangel, Derby, Connecticut „

W 2001 r. przeniesiony do Niagara Falls, w stanie Nowy Jork. Został mianowany proboszczem prowadzonej przez Konfratrów z Prowincji Wschodniej parafii NMP Libańskiej (w 2008 decyzją biskupa Buffalo, mimo świetnej sytuacji finansowej parafia została zamknięta). Od 2006 r. ks. Ronald Wiktor przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał jako rezydent w ośrodku rehabilitacyjno-leczniczym St. Joseph’s Manor w Trumbull, Connecticut. Mimo swojej choroby starał się uczestniczyć we wszystkich wydarzeniach i uroczystościach wspólnotowych.

Zobacz galerię zdjęć ks. Ronalda Wiktora CM

Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie,
a światłość wiekuista niechaj mu świeci

6 czerwca

Fundacja Jana Pawła II została ustanowiona dekretem papieskim 16 października 1981 r. w odpowiedzi na wydarzenie o znaczeniu historycznym jakim był wybór kard. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Jest to fundacja kościelna, non-profit, która stawia sobie za cel popieranie i realizację inicjatyw o charakterze naukowym, kulturalnym, religijnym i charytatywnym, związanych z pontyfikatem Ojca Świętego Jana Pawła II. Świadoma wielkości daru jakim dla Kościoła, Ojczyzny i świata jest osoba i dzieło Papieża Polaka, podejmuje troskę o zachowanie i rozwój tego duchowego dziedzictwa oraz o przekazanie go następnym pokoleniom. Jej szczegółowe cele, to: dokumentacja i studium pontyfikatu i magisterium Jana Pawła II, również we współpracy z instytucjami o podobnym charakterze; opieka nad pielgrzymami w Rzymie (gdzie w Domu Polskim mieści się siedziba Fundacji) — gośćmi Fundacji; pomoc w formacji duchownych i świeckich, zwłaszcza pochodzących z Europy środkowowschodniej; fundowanie stypendiów na uczelniach katolickich, czy też szerzenie wartości kultury i etyki chrześcijańskiej we współczesnym świecie. Cele te realizuje Fundacja poprzez konkretne programy w ramach swoich wyspecjalizowanych instytucji. W realizacji tych celów pomagają organizowane na całym świecie Koła Przyjaciół Fundacji. Takie Koło powstało w Nowym Jorku w 1997.

Mieczysław Pająk (z lewej) i ks. Tadeusz Maciejewski (z prawej) w czasie uroczystości. (Zdjęcie Marcin Zurawicz/Nowy Dziennik

„Dziękuję, że tak licznie przybyliście na ten bankiet” – powiedział w swoim przemówieniu prezes Koła Przyjaciół Fundacji. – „Dzisiaj chcemy podziękować jednemu ze wspaniałych duchownych, opiekunowi naszej nowojorskiej Polonii. Ksiądz Tadeusz Maciejewski dał się poznać jako wspaniały gospodarz oraz wielki przyjaciel Fundacji Jana Pawła II. Zawsze wspiera modlitwą i czynem nasze inicjatywy” – dodał Mieczysław Pająk.

Inwokację wygłosił ksiądz ks. kanonik dr Witold Mroziewski, proboszcz parafii MB Częstochowskiej i św. Kazimierza, na Greenpoincie, który – podobnie jak ksiądz Rafał Kopystyński CM, Wizytator Prowincji Nowej Anglii – z dużym uznaniem mówił o księdzu Maciejewskim i jego zasługach dla Polonii. Następnie uczniowie starszych klas z Polskiej Szkoły Dokształcającej im. Kazimierza Pułaskiego przy parafii św. Franciszki de Chantal w Borough Park, NY, pod kierunkiem Izabeli Kobus-Salkin, przedstawili dwuczęściowy program artystyczny wypełniony pieśniami religijno-patriotycznymi.

Najważniejszym punktem uroczystości było oczywiście uhonorowanie księdza Tadeusza Maciejewskiego – osobiście dokonał tego prezes Mieczysław Pająk. Później były kwiaty i gratulacje dla wyróżnionego, a także słowa błogosławieństwa przekazane przez papieża Benedykta XVI, które odczytała Dorota Andraka, prezes Centrali Polskich Szkół Dokształcających i Dyrektor Polskiej Szkoły Dokształcającej przy parafii św. Cyryla i Metodego, Brooklyn, NY.

Urodzony w Bydgoszczy, ks. Tadeusz Maciejewski CM (47 l.) jest doskonale znany wszystkim mieszkańcom Little Poland. Otrzymał świecenia kapłańskie w maju 1988 w Prowincji Polski Zgromadzenia Misji, w Krakowie. Do Stanów Zjednoczonych przyjechał w 1995 r. przez pierwszy rok będąc wikariuszem w parafii św. Stanisława w New Haven, Connecticut. Od 1996 pracuje na Greenpoincie. Najpierw jako wikariusz w parafii św. Cyryla i Metodego, którą ówczesny biskup Brooklynu Tomasz  Daily w tym właśnie roku przekazał Misjonarzom w uznaniu zasług w działałności duszpasterskiej w diecezji brooklyńskiej. W 2000 roku przejściowo przeniesiony do parafii św. Piotra w Concord, New Hampshire, jesieną tego samego roku został wikariuszem w parafii św. Stanisława Kostki. Stąd w 2006 powrócił do św. Cyryla i Metodego jako proboszcz i superior domu.

Parafia św. Cyryla i Metodego na Greenpoincie została utowrzona w 1916, kiedy okazało się, że kościół św. Stanisława Kostki nie może sprostać wszystkim potrzebom polskich imigrantów, a przede wszystkim ze względu na zaludnianie przez nich północnje części dzielnicy wzdłuż Greenpoint Avenue. Pierwszym proboszczem i organizatorem parafii został ks. Emil Strenski, wcześniej proboszcz parafii św. Józefa w Jamaica, NY. W 1935 ze względu na stan zdrowia zastąpił go ks. Mieczysław Mroziński. Obecny kościół przy 150 Dupont Street został wybudowany w 1951 r. w miejsce poprzedniej poprostestanckiej świątyni przy Eagle Street. Obok kościoła funkcjonowała szkoła parafialna prowadzona przez Siostry Najświętszej Rodziny z Nazaretu, zamknięta przez biskupa Tomasza Daily’ego w 2000 przy poważnych sprzeciwach parafian. W 1996 parafię objęli Księża Misjonarze św. Wincentego a Paulo z Prowincji Nowej Anglii pracujący także w parafii św. Stanisława Kostki na Greenpoincie. Pierwszym Misjonarskim proboszczem został ks. Józef Mietelski CM i pełnił tę funkcję do swojej nagłęj śmierci w 2002 r. Ks. Rafał Kopystyński CM, obecnie Wizyatator Prowincji Nowej Anglii, przez nastęny rok był Administratorem parafii. W 2003 kolejnym proboszczem został mianowany ks. Roman Kmieć CM, a w 2006 zastąpił go ks. Tadeusz Maciejewski CM.

~~to read the story in English go to CMNEWENGLAND.ORG~~

Niagara University

Odwiedzając swoją Alma Mater ks. Gregory wygłosił wykład dla studentów i obecnych członków Rodziny Wincentyńskiej poświęcony ostatnim sześciu latom jego posługi jako 23 następca św. Wincentego w trakcie których odwiedził ok. 80 krajów. W ilustrowanym zdjęciami i innymi obrazami wykładzie, którego wersję wizualną można obejrzeć poniżej, słuchacze mogli zapoznać się dziełami i sytuacją  Rodziny Wincentyńskiej na całym świecie w chwili obecnej.  W tej chwili prezentacja jest dostępna jedynie po angielsku.

Proponujemy także posłuchać lub ściagnąć wykład w wersji audio (MP3):
Wykład Przełożonego Generalnego w Niagara University

Aby oryginalne nagranie ściągnąć na komputer (plik Flash 190MB) kliknij TUTAJ

W noc Bożego Narodzenia dwa tysiące lat temu Boża Miłość zstąpiła między ludzi.  Dzisiaj przeżywamy ten fakt na nowo – oczyszczeni i odrodzeni łaską Boga.  Stojąc przy ołtarzu, jesteśmy świadkami, jak na nim dokonuje się to samo misterium betlejemskiej groty – rodzi się Miłość,  a Chrystus dzieli się z nami całym Sobą.

Nie bójmy się tej Miłości przyjąć. Ona da nam szczęście o wiele doskonalsze, aniżeli to,  co  daje nam świat, praca, rozrywka czy pieniądze razem wzięte.  Szczęście płynące z życia Bożą miłością jest o wiele doskonalsze.

O to, w ten święty i cudowny dzień oraz w trakcie roku 350 rocznicy narodzin  dla Nieba naszych Świętych Założycieli  i u progu rekonfiguracji  struktury organizacyjnej Zgromadzenia w Stanach Zjednoczonych, modlimy się  dla nas wszystkich.  Modlimy  się,  abyśmy wszyscy, otworzyli szeroko nasze serca i pozwolili,  aby Miłość Prawdziwa,  Syn Boży,  zamieszkał naszych rodzinach i naszych sercach na stałe.

Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego 2010 Roku
życzą Wizytator i Konfratrzy
Prowincji Nowej Anglii Zgromadzenia Misji

Read this Christmas message in English

Z tej okazji LIVE-FAMVIN  przeprowadzi z tej uroczystości transmisję telewizyjną na żywo.  Będzie to pierwsza transmisja telewizyjna na żywo realizowana przez Famvin.org, możliwa dzięki nowym możliwościom technicznym serwerów St.John’s University. Wierzymy, że jej powodzenie otworzy drogę do kolejnych.

Niedzielna transmisja z kaplicy Królowej Cudownego Medalika w Princeton rozpocznie się o godz. 22.00 czasu polskiego (16.00 EST) i potrwa ok. 45 minut.

Aby obejrzeć przekaz wideo wybierz adres: http://livefamvin.stjohns.edu/mystream.sdp (w przeglądarce wymagana jest wtyczka QuickMovie) . Zapraszamy do udziału w wydarzeniach w Princeton na żywo.

]]> http://famvin.org/pl/2009/11/21/transmisja-wideo-na-zywo-z-kaplicy-krolowej-cudownego-medalika-w-princeton/feed/ 0 http://famvin.org/pl/2009/11/05/uwaga-na-falszywy-email-od-wizytatora-prowincji-wschodniej-usa/ http://famvin.org/pl/2009/11/05/uwaga-na-falszywy-email-od-wizytatora-prowincji-wschodniej-usa/#comments Thu, 05 Nov 2009 16:43:44 +0000 toma http://famvin.org/pl/?p=1587 W ostatnich dniach Wizytator Prowincji Wschodniej USA Zgromadzenia Misji, ks. Michael Carroll CM padł ofiarą oszustwa internetowego.  Jego adres email został skradziony a dane adresowe  zostały wykorzystane do próby przestępstwa wyłudzenia pieniędzy pod pozorem pomocy Siostrom Słowa Wcielonego (Sisters of Incarnate Word) w Brazylii.

Jeżeli ktokolwiek  znajdzie w swojej skrzynce odbiorczej email  o treści, którą cytujemy w oryginalnym brzmieniu poniżej, PROSIMY O NIE ODPOWIADANIE NA TAKIEGO EMAILA. Zachęcamy ewentualnie o powiadomieniu policji o otrzymaniu takiej wiadomości jako próby oszustwa i przestępstwa internetowego lub o przesłanie otrzymanego emaila w całości (korzystając z funkcji „przekaż dalej/forward”) na adres orlprov@cmglobal.org

NIKT W PROWINCJI WSCHODNIEJ USA ZGROMADZENIA MISJI NIGDY NIE WYSYŁAŁ EMAILA O TAKIEJ TREŚĆI I TĄ DROGĄ NIE ZWRACAŁ SIE O POMOC FINANSOWĄ W DOWOLNYM CELU.

Treść fałszywego emaila:

> I send greetings to you and to all the Confreres in Brazil. You are always in our Prayers. I am writing on behalf of Sr Stella Maria Rosaleen the Provincial Bursar of the
Congregation of the Sisters on the Incarnate Word of San Antonio. She told me Sr Nina Lucia O’Reilly working with their Mission Hospital in Africa is currently stranded in Brazil after
she over used the Limit of her Visa Card. She is in Brazil to procure Medical equipments for their Mission Hospital. And because she does not have a bank account of her own
in Brazil the Sisters in San Antonio do not have any quick safe means of sending her the amount of money she urgently require.

> Sr Stella Maria Rosaleen has give me a Dollar Check of US$200,000 (Two Hundred Thousand Dollars, which she told me is equivalent to Three Hundred Fifty Thousand
Brazilian Real BR$350,000 (BR$350,000). I request you to proceed to give Sr Nina Lucia BR$350,000, then you let me know how I can send it to your bank account.

> You can contact Sr Nina Lucia O’Reilly at nina.luciar@gmail.com or Sr Stella Maria at srstella.maria@yahoo.com.

> Your assistance to the Sisters is highly appreciated.

> Yours fraternally.

> Fr Mike Carroll C.M
Provincial Superior
> Congregation of the Mission
> Eastern Province-USA
>
> 500 East
Chelten Avenue
>
> Philadelphia, PA 19144
>
> Tel: 001-215-7322682
>
> UNITED STATES.