Dzień Migranta i Uchodźcy obchodzony jest w Kościele katolickim w drugą niedzielę po uroczystości Objawienia Pańskiego. Jak wskazuje instrukcja Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących z 1978 r., dzień ten jest pomyślany jako „okazja dla pobudzenia wspólnot chrześcijańskich do odpowiedzialności wobec braci migrantów oraz do obowiązku współdziałania w rozwiązywaniu ich różnorakich problemów”. Z badań Głównego Urzędu Statystycznego z października 2011 r. wynika, że za granicą czasowo przebywało w 2010 r. około 1 mln 990 tys. Polaków. Liczbę migrantów w całym świecie szacuje się na ponad 200 mln.

Orędzie Benedykta XVI na 98. Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy

Organizatorami obchodów rocznicowych Bł. S. Marty Wieckiej SM są Sołtys wsi Nowy Wiec Arkadiusz Karasek, Koło Gospodyń Wiejskich w Nowym Wiecu, Publiczna Szkoła Podstawowa w Szczodorowie (imienia Błogosławionej) i grupa modlitewna pod jej wezwaniem z parafii w Skarszewach.

W ramach uroczystości 18 stycznia 2012 r. zaplanowano:

• godz. 17:00 — Msza święta w kościele śśw. Jusy i Tadeusza w Szczodrowie ku czci bł. S. Marty z okazji 138 rocznicy jej chrztu
• godz. 18:00 — Część artystyczna oraz poczęstunek w świetlicy OSP Szczodrowo. Wystapią m.in. chór męski „Bel Canto” i dzieci z Nowegu Wiecu.

Tydzień wcześniej,  12 stycznia, w dniu urodzin bł. S. Marty Wieckiej w Publicznej Szkole Podstawowej w Szczodrowie, której patronką jest Błogosławiona odbył się konkurs wiedzy o bł. Marcie Wieckiej. Przygotowała i prowadziła go miejscowa katechetka. W komisji konkursowej zasiedli nauczyciele szkoły. Konkurs wiedzy i rozdanie nagród połączono z podsumowaniem wcześniejszego konkursu literackiego na wiersze i modlitwy o bł. Marcie pisane przez dzieci. Konkurs udowodnił, że uczniowie szczodrowskiej podstawówki dobrze znają postać i święte życie patronki ich szkoły. Więcej na temat konkursu przeczytaj na stronie parafii św. Michała w Skarszewach

Legia Honorowa, a właściwie Narodowy Order Legii Honorowej (L’Ordre national de la Légion d’honneur) to najwyższe odznaczenie nadawane przez rząd francuski. Legia nadawana jest zarówno cywilom, jak i wojskowym, kobietom i mężczyznom, także cudzoziemcom, za szczególne osiągnięcia w życiu wojskowym i cywilnym. Motto orderu to Honneur et Patrie (Honor i Ojczyzna). Legia Honorowa była pierwszym odznaczeniem krajów chrześcijańskich, którego oznaka nie posiadała formy krzyża, lecz gwiazdy. Obcenie jest nadawana w pięciu klasach: Kawaler (Chevalier), Oficer (Officier), Komandor (Commandeur), Wielki Oficer (Grand Officier), Krzyż Wielki (Grand Croix). Wielkim Mistrzem kapituły Orderu jest Prezydent Francji, który nosi Krzyż Orderu nie na szarfie lecz na złotym 16 elementowym łańcuchu. Zobacz: listę polaków odznaczonych Legią Honorową

Podczas uroczystości w Nowy Rok, ks. Emeric Amyot d’Inville CM, obecnie z Prowincji Malgaskiej Zgromadzenia Misji został przyjęty do grona Legionistów Honoru w randze Kawalera  (Chevalier de la Légion d’Honneur).
Odznaczony urodził się w Nowy Rok 1952 we Francji. We wrześniu 1978 r. został przyjęty do Zgromadzenia Misji w Prowincji Paryskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 4 czerwca 1983 r. Następnie był odpowiedzialny za formację w seminarium w Nancy skąd został mianowany Sekretarzm Generalnym Zgromadzenia Misji. Po zakończeniu swojej kadencji na tym stanowisku wyjechał na Madagaskar, gdzie przebywa do dzisiaj. Od 2001 r. jest Radnym Prowincjalnym.

W 2002 został Dyrektorem Foyer St. Vincent w Tanjomoha. Jest to profesjonalny ośrodek powstały w 1986 z inicjatywy ks. Vincent’a Carme dla niepełnosprawnej fizycznie młodzieży. Legię Honorową ks. Emeric otrzymał jako Dyrektor tego ośrodka.

Przeczytaj także artykuł o innych członkach Rodziny Wincentyńskiej odznaczonych Legią Honorową:
LEGIA HONOROWA W RODZINIE WINCENTYŃSKIEJ

Podczas noworocznej ceremonii do godności Wielkiego Oficera Legii Honorowej wyniesieni zostali kardynał André Vingt-Trois, Arcybiskup Paryża i Przewodniczący Episkopatu Francji oraz biskup Gérard Verdier, emerytowany biskup Guajara-Mirim w Brazylii. Kawalerami Orderu, podobnie jak ks. Amyot d’Inville, zostali między innymi Sekretarz Generalny Episkopatu Francji ks. Olivier Ribadeau-Dumas, Msgr Vincent Jordy, biskup Saint-Claude, Msgr Jacques Perrier, biskup Tarbes i Lourdes.

• Zobacz listę nagrodzonych duchownych na stronie Episkopatu Francji www.eglise.catholique.fr
• Pełną listę uhonorowanych w Nowy Rok podaje francuski magazyn katolicki „La Croix”: www.la-croix.com

Legia Honorowa, a właściwie Narodowy Order Legii Honorowej (L’Ordre national de la Légion d’honneur) to najwyższe odznaczenie nadawane przez Prezydenta Francji po zatwierdzeniu przez rząd i kapitułę Orderu. Legia nadawana jest zarówno cywilom, jak i wojskowym, kobietom i mężczyznom, za szczególne osiągnięcia w życiu wojskowym i cywilnym oraz za zasługi na rzecz Francji. Nagradzani są również cudzoziemcy pod warunkiem, że ich zasługi mają wpływ na dobro Francji lub gdy nagrodzony cudzoziemiec pracuje na terytorium Francji. Motto orderu to Honneur et Patrie (Honor i Ojczyzna).
Order został ustanowiony przez Napoleona Bonaparte, wówczas Pierwszego Konsula Republiki Francuskiej, 19 maja 1802. Pierwotnie posiadał cztery klasy, piątą dodano po restauracji Burbonów w 1815.
Legia Honorowa była pierwszym odznaczeniem krajów chrześcijańskich, którego oznaka nie posiadała formy krzyża, lecz gwiazdy. Obcenie jest nadawana w pięciu klasach: Kawaler (Chevalier), Oficer (Officier), Komandor (Commandeur), Wielki Oficer (Grand Officier), Krzyż Wielki (Grand Croix).

Od momentu ustanowienia udekorowanych Legią Honorową zostało ponad 330 tysięcy ludzi, z tego niemal 55 tysięcy podczas I wojny światowej. Wśród nich znaleźli się przedstawiciele Zgromadzenia Misji, Siostry Miłosierdzia i założyciele Konferencji św. Wincentego a Paulo.

Kawalerami (Chevaliers) Legii Honorowej zostali m.in.:

✰ ks. Eugène BORÉ CM – Przełożony Generalny, orientalista, nagrodzony na początku lat 1840-tych w uznaniu zasług za pracę na rzecz Francji w krajach orientalnych, głównie w Turcji.

✰ Fryderyk OZANAM ✰ Paul LAMACHE  ✰ François LALLIER – uhonorowani w 1846 za swoje zaangażowanie od organizację pomocy potrzebującym i ubogim, głównie za organizowanie Konferencji św. Wincentego a Paulo.

✰ S. Rosalie RENDU SM przyjęła order w 1852 r. za swoją pracę wśród ubogich Paryża. Początkowo nie chciałą przyjąć nagrodzy, ae ostatecznie zgodziła się po namowach ówczesnego Przełożonego Generalnego, Jana Baptysty Etienne.

✰ Ks. Pedro OPEKA CM – uhonorowany 12 października 2007 r. w uznaniu ponad 20 lat wyjątkowej pracy misjonarskiej na Madagaskarze i stworzenie organizacji Akamasoa.

✰ S. Denise Marie BAUMAN – honorowa Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia ze Strasburga za 48 lat życia konsekrowanego i profesjonalnej posługi potrzebującym. Nagrodzona dekretem z 11 lipca 2008 r.

✰ S. Maria Louise DUVIGNAU SM (Siostra Teresita) za długoletnią oddaną pracę wśród ubogich i potrzebujący w Ekwadorze. Udekorowana przez Ambasadora Francji W Ekwadorze 12 listopada 2010.

✰ Ks. Emeric AMYOT D’INVILLE CM – nagrodzony 1 stycznia 2012 (w dniu swoich sześćdziesiątych urodzin) za gorliwą pracę jako Dyrektor ośrodka dla niepełnosprawnej młodzieży Foyer de St. Vincent w Foyer St. Vincent w Tanjomoha

To nie jest pełna lista. Potwierdzenie niektórych nominacji wymaga sprawdzenia archiwów Kancelarii Orderu i innych źródeł. W tej chwili jest to mocno utrudnione z powodu trwającego procesu cyfryzacji całych zasobów archiwalnych. Wierzymy, że w kolejnych latach lista „Legionistów Honoru” powiększy sie ku radości całej Rodziny Wincentyńskiej.

Przeczytaj również: LEGIA HONOROWA DLA MISJONARZA Z MADAGASKARU

O założeniach kampanii czytamy w publikowanym poniżej liście podpisanym wspólnie przez ks. Gregory’ego Gay’a CM, Dyrektora Generalnego JMV i Yasmine Cajuste, Przewodniczącą Międzynarodową. Kampania ma polegać na zbiórce wśród członków i sympatyków JMV takiej kwoty pieniędzy, aby zapewnić jej samofinansowanie na okres 25 lat, a tym samym odejść od obecnej sytuacji, gdy w ponad 50% Stowarzyszenie jest zależne finansowo od Sióstr Miłosierdzia i Zgromadzenia Misji.

PRZECZYTAJ DOKUMENT  W INNYCH JĘZYKACH
(polski, angielski, hiszpański, francuski, portugalski, włoski)

POBIERZ JAKO PDF: Kampania JMV - \"Więcej Ciebie\" (11) 

27 listopada 2011

Drodzy bracia i siostry z Międzynarodowej Rodziny Wincentyńskiej

Przyjmijcie ciepłe pozdrowienia od Międzynarodowej Rady i Sekretariatu Stowarzyszenia Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej. Mamy nadzieję, że gdy nasza korespondencja dotrze do was w święto NMP od Cudownego Medalika będzie czuli się dobrze i z płonącym sercem.

Daj trochę! Oto motyw kampanii samofinansowania, w którą całe Stowarzyszenie zaangażuje się w latach 2012-2014. Od czasu utworzenia w 1999 r. Rady Międzynarodowej, nasze Stowarzyszenie w znacznym stopniu zależą od Rad Generalnych Sióstr Miłosierdzia i Zgromadzenia Misji. Ich roczny wkład stanowi 56% przychodów podczas gdy, wsparcie ze strony rad krajowych zapewnia 9% przychodów. Chcemy zmienić tę sytuację tak, żeby 90% naszych przychodów pochodziło z naszych przedsięwzięć oraz samofinansowania. W tym celu proponujemy zbiórkę dużej sumy pieniędzy, która zostanie dodana do Funduszu Patrymonialnego (Patrimony Fund) Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej, a przez to zagwarantuje naszym międzynarodowym strukturom najbliższe 25 lat niezależności finansowej. Wierzymy, że to teraz jest czas na zrobienie tego ważnego i zdecydowanego kroku.

Wierzymy, że podstawową platformą na której możemy zebrać większość tych pieniędzy to członkowie, grupy i rady Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej. Każdemu krajowi zostanie wyznaczony konkretny cel. Prosimy o współpracę naszych członków oraz współpracę innych osób i grup, które wspierają Stowarzyszenie na poziomie krajowym i/lub międzynarodowym.

Na szczebly międzynarodowym rozpoczniemy kampanię 8 grudnia 2011. 18 lipca każdego roku będzie publikowany raport prezentujący wyniki naszych przedsięwzięć. Z końcem 2014 r. Kampania zostanie zakończona. Wierzymy, że ten czas da nam okazję zaangażowania wielu ludzi w konsolidację Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej zarówno na poziomie krajowym jak i międzynarodowym. To wszystko będzie skutkowało umożliwieniem dostarczenia lepszej posługi młodym chłopcom i dziewczętom i tym, którzy są najbardziej potrzebujący… w skuteczniejszy sposób będziemy mogli odpowiedzieć na wyzwania jak nam stawiają nowe formy ubóstwa.

Ekipa Międzynarodowa pokłada wiele nadziei w uruchomieniu tej kampanii. Jesteśmy przekonani, że to jest okazja do odkrycia w jaki sposób Bóg pomnaża nasze dary, gdy możemy ofiarować mu tylko kilka ryb i kilka bochenków chleba.

Dzisiaj jest ten dzień! Podnieśmy ten plan w naszej modlitwie ponieważ kampania jest istotna dla teraźniejszości i przyszłości tego umiłowanego Stowarzyszenia NMP od Cudownego Medalika.

Do Jezusa przez Maryję,

   G. Gregory Gay CM                                            Yasmine Cajuste

  Dyrektor Generalny JMV                     Międzynarodowa Przewodnicząca JMV

Organizatorzy, po wnkliwym rozpoznaniu potrzeb wyznaczyli miejsca zbiórki zabawek, przyborów szkolnych, pomocy edukacyjnych…. W niektórych miejscach potrzeba też odzieży zimowej, opału, i wszystkiego co mogłoby poprawić warunki mieszkaniowe biednych dzieci. W sumie jest to dziesięć miejsc w Polsce.

W tym roku Wolontariat pragnie obdarować dzieci z ubogich i wielodzietnych rodzin z lokalnych środowisk znanych Siostrom w Polsce, na Ukrainie i Białorusi. Wśród miejsc zbiórki znalazły się także te, w których nadal odczuwane są skutki zeszłorocznej powodzi.

Ubiegłoroczna akcja spotkała się z dużym zrozumieniem i ofiarnością darczyńców, dzięki czemu dziesiątki dzieci mogły mieś radosne i ciepłe święta. W tym roku Siostry i Wolontariusze liczą na podobną ofiarność zewsząd. Jak to uczynić? Jak wspomóc to wspaniałe dzieło świąteczne?

• Wybierz jedno, lub więcej miejsc, które chcesz wspomóc. Przy każdym jest podane jakie produkty i przedmioty są mile widziane.
• Możesz przygotować paczke zawierające wymienione rzeczy samemu i przesłać ją na adres wybranego miejsca zbiorki.
• Możesz przekazać darowiznę pienieżną na konto Wolontariatu i Sióstr dzięki czemu organizatorzy będą mogli kupić to co potrzebne do przygotowania paczek.
• jeżeli chcielibyście włączyć się do akcji w innych sposób prosimy o kontakt telefoniczny pod numerem 721 930 939 lub emailem: info@wolontariatszarytki.pl

Adres i konto bankowe do przekazania darowizn i paczek:

Wolontariat Wincentyński
przy Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo
Ignaców 10
05-300 Mińsk Mazowiecki

Bank PEKAO SA, I Oddział w Mińsku Mazowieckim
nr rachunku: 97 1240 2702 1111 0010 3515 9635

w tytule przelewu wpisz jedno z wybranych miejsc:
„Sanie Tamka” – „Sanie Św.Krzyż” – „Sanie Kobylany” – „Sanie Lipowa” -
„Sanie Ostrołęka” – „Sanie Ignaców” – „Sanie Łuków” – „Sanie Sandomierz” -
„Sanie Obryte” – „Sanie Przasnysz”

• świetlica środowiskowa, ul. Tamka 35,  00-355 Warszawa
  ➤ przybory szkolne, zabawki, słodycze, odzież na zimę
  ➢ dla dzieci w wieku 3-15 lat z rodzin ubogich na Białorusi i Ukrainie
• kościół św. Krzyża, ul Krakowskie Przedmieście 3, 00-047 Warszawa
  ➤ artykuły plastyczne na zajęcia organizowane w szpitalach dla dzieci chorych onkologicznie lub środki finansowe na ten cel.
• Dom Sióstr Miłosierdzia, Kobylany 21, 27-500 Opatów
  ➤ przybory szkolne, odzież na zimę, srodki finansowe na wyjazd w czasie ferii, opał na zimę.
  ➣ dla dzieci i rodzin ubogich
• Dom Sióstr Miłosierdzia, ul. Lipowa 11, 27-500 Opatów
  ➤ Przybory szkolne, zabawki, gry edukacyjne, plecaki, odzież na zimę
  ➣ dla dzieci w wieku 2-14 lat z rodzin ubogich
• Dom Sióstr Miłosierdzia, ul. Szwedzka 2, 07-410 Ostrołęka
  ➤ przybory szkolne, zabawki, słodycze
  ➣ dla dzieci w wieku 2-12 lat z rodzin wielodzietnych i ubogich
• Dom Sióstr Miłosierdzia, Ignaców 10, 05-300 Mińsk Mazowiecki
  ➤ przybory szkolne, pomoce edukacyjne dla dzieci niepełnosprawnych, rzeczy potrzebne do poprawy warunków mieszkaniowych rodzin wielodzietnych, ubogich
• Dom Sióśtr Miłosierdzia, ul. Studolna 3, 21-400 Łuków
  ➤ przybory szkolne, środki czystości, artykuły żywnościowe, zabawki, odzież zimowa
  ➣ dla dzieci z rodzin ubogich w wieku 7-15 lat
• Dom Sióstr Miłosierdzia, ul. Opatowska 10, 27-600 Sandomierz
  ➤ Przybory szkolne, srodki fnansowe na koniecznąpomoc dla dzieci z terenów zeszłorocznej powodzi
• Dom Sióstr Miłosierdzia, Obryte 103, 07-215 Obryte
  ➤ przybory szkolne, słodycze, środki czystości, ubrania zimowe
  ➣ dla dzieci w wieku 7-14 lat z rodzin wielodzietnych i ubogich
• Dom Sióstr Miłosierdzia, świerczewo 9, 06-300 Przasnysz
  ➤ Przybory szkolne, środki czystości, odzież i obuwie
  ➣ dla dzieci w wieku 5-16 lat z rodzin wielodzietnych i ubogich

zdjęcia pochodzą z zeszłorocznej akcji „Sanie św. Mikołaja

9 lipca 2011 w wyniku przeprowadzonego w styczniu referendum nastąpił podział Sudanu, jednego z najbardziej dotkniętych, m.in. klęską głodu i konfliktami religijnymi czy plemiennymi na świecie. Od Sudanu oddzielił się Sudan Południowy. Sudan Południowy jest w większości zamieszkały przez chrześcijan i animistów. To najmłodszy kraj na mapie świata i jednocześnie najbiedniejszy. Boryka się z problemami edukacyjnymi, gospodarczymi, politycznymi, wiele tysięcy ludzi cały czas przebywa w obozach dla uchodźców, brakuje pożywienia, lekarstw, wody.

Skupiając naszą uwagę w tym dniu na Sudanie organizatorzy chcą ukazać faktyczną sytuację chrześcijan zamieszkujących Sudan i Sudan Południowy, to jak wielką siłą i determinacją wykazali się walcząc o swoja wiarę, o swoje życie, o swoją ziemię.

• 35 tysięcy sudańskich chrześcijan to niewolnicy islamskich „panów”.
• Większość dzieci jest niedożywiona, a większość mieszkańców cierpi głód.
• 35% niemowląt rozpoczyna życie jako niedożywieni.
• 70 na 1000 noworodków umiera (w Polsce 6).
• 109 na 1000 dzieci umiera przed piątym rokiem życia (w Polsce 6).
• 75% mieszkańców to bezrobotni
• 40% ludności to analfabeci, 46% dzieci nie uczęszcza do szkół, bo ich nie ma.
• Podczas trwającej 22 lata wojny domowej zginęło od 2 do 2,5 mln ludzi, wysiedlono ponad 4 mln ludzi, z których tylko połowa wróciła do swoich domów.
• Na 1000 mieszkańców przypada 0,22 lekarza (w Polsce 2,5).

ZOBACZ INFOGRAFIKĘ PRZYBLIŻAJĄCĄ SYTUACJĘ W SUDANIE

Jednocześnie nie możemy zapomnieć, że w całym świecie 170.000 chrześcijan ginie rocznie za wiarę w Jezusa Chrystusa, a mówiąc inaczej, jeden chrześcijanin ginie co trzy minuty. 200 milionów chrześcijan na świecie jest brutalnie prześladowanych, w 70 krajach na świecie łamane jest prawo do wolności religijnej. Rożnym formom dyskryminacji podlega 350 milionów chrześcijan na świecie.

Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie od wielu lat wspiera Sudan. W latach 2005-2010 przekazało na pomoc Sudańczykom ponad 30 mln zł. W tym roku trwa akcja „Pomoc dla Sudanu”. – W ramach tej kampanii przekazaliśmy już pomoc w wysokości 40 tys. zł dla obozu dla uchodźców w Chartumie, prowadzonego przez Siostry Salezjanki, który jest schronieniem i niesie pomoc dla kilkudziesięciu tysięcy wypędzonych – mówi ks. Waldemar Cisło, dyrektor sekcji polskiej Stowarzyszenia. Dzięki tej pomocy zakonnice będą mogły także wyżywić i wykształcić dzieci z tego obozu. – W miarę zdobytych środków chcemy również wyposażyć pracownię komputerową w szkole dla dziewcząt i kobiet w Chartumie oraz kontynuować pomoc dla chrześcijan w Południowym Sudanie – dodaje. Na pomoc dla Południowego Sudanu przekazano już 120 tys. zł.

MODLITWA ZA KOŚĆIÓŁ PRZEŚLADOWANY (Episkopat.pl)
MODLITWA WIERNYCH (Episkopat.pl)

na podstawie materiałów: Episkopatu Polski, Pomoc Kościołowi w Potrzebie,Pomoc dla Sudanu

W XXXIII Niedzielę Zwykłą, 13 listopada 2011, w kościołach całej Polski odczytany będzie List Pasterski Episkopatu Polski o szacunku dla ciała zmarłego i obrzędach pogrzebu w przypadku kremacji. Dowiadujemy się w nim, że obrzędy pogrzebowe z Mszą św. powinny być celebrowane przed kremacją ciała zmarłego, liturgia przy urnie dopuszczana jest, kiedy rodzina nie może zebrać się na dwóch uroczystościach lub gdy kremacja ułatwia sprowadzenie ciała do kraju.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

1. Listopad jest miesiącem szczególnej pamięci modlitewnej o zmarłych. Liczniej uczestniczymy we Mszach Świętych sprawowanych za zmarłych i odwiedzamy cmentarze, zatrzymując się w miejscach, gdzie spoczywają nasi bliscy. Zapalamy znicze i kierujemy do Boga prośby o wieczne szczęście dla nich. W ostatnich latach coraz więcej osób zatrzymuje się jednak nie przy grobie, lecz przed miejscem, w którym złożona została urna z prochami osoby zmarłej. Praktyka kremacji ciał naszych zmarłych staje się coraz bardziej powszechna. W niektórych przypadkach jest to wyraz podążania za szerzącą się modą, często nacechowaną laickimi poglądami. Tymczasem wielowiekowa tradycja chrześcijaoska, oparta na przekazach biblijnych, a także nasza kultura narodowa, zawsze z szacunkiem odnosiła się do ciała osoby zmarłej. Przejawia się to w modlitewnym czuwaniu przy zmarłym, a zwłaszcza w religijnej ceremonii pogrzebowej, podczas której z należną czcią modlimy się przy trumnie z ciałem osoby zmarłej, sprawujemy Mszę Świętą oraz uczestniczymy w obrzędzie ostatniego pożegnania. Kapłan okadza złożone do trumny ciało zmarłego, kropi wodą święconą, aby następnie złożyć je w grobie. Z szacunkiem odnosimy się nie tylko do grobów naszych bliskich, ale również do grobów świętych i błogosławionych, a także czcimy ich relikwie, prosząc o wstawiennictwo u Boga.

2. W miarę rozwoju cywilizacji pojawił się w naszej zachodniej kulturze także zwyczaj spopielania ciał zmarłych. Kościół sprzeciwiał się tej praktyce wówczas, kiedy była ona formą demonstracji antyreligijnej i znakiem sprzeciwu wobec chrześcijańskiej wiary w zmartwychwstanie ciała. Dziś, gdy dla wielu kremacja przestała być wyrazem takich postaw w odniesieniu do wiary chrześcijńskiej, Kościół zezwala na kremację, „jeśli nie podważa wiary w zmartwychwstanie ciała” (KKK 2301, KPK kan. 1176 § 3).

Kościół nadal jednak zaleca i popiera biblijny zwyczaj grzebania ciał zmarłych. Godność osoby ludzkiej, a więc i ciała człowieka, wynika z największego wydarzenia w dziejach ludzkości, jakim jest tajemnica wcielenia Syna Bożego. On, dla którego Ojciec powołał do istnienia wszystkie byty i uczynił człowieka koroną stworzeń, przyjął ludzką naturę i objawił się w ludzkim ciele. Jezus Chrystus przeszedł przez wszystkie etapy ludzkiego życia: najpierw w łonie Matki – Dziewicy z Nazaretu, potem dzieciństwo i młodość, następnie publiczną działalność, a wreszcie mękę i śmierć. Wiemy, że po odkupieoczej śmierci Jego ciało zostało złożone w grobie i wierzymy, że w tym ciele zmartwychwstał trzeciego dnia. W swoim uwielbionym ciele ukazywał się apostołom przez czterdzieści dni i wstąpił na ich oczach do nieba, by, siedząc po prawicy Ojca, wstawiać się za nami.

Wielka prawda o godności ludzkiego ciała, ukazana przede wszystkim w życiu samego Syna Bożego, zawsze była przyjmowana i przeżywana w Kościele, co przejawiało się w szacunku i trosce o ludzkie ciało zarówno za życia, jak i po śmierci. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Ciała zmarłych powinny być traktowane z szacunkiem i miłością wypływającą z wiary i nadziei zmartwychwstania. Grzebanie zmarłych jest uczynkiem miłosierdzia względem ciała; jest uczczeniem dzieci Bożych, będących świątynią Ducha Świętego” (KKK 2300).

3. W ostatnim czasie spotykamy się w naszym kraju z coraz częstszą praktyką kremacji zwłok, która stała się jednym ze znaków naszej epoki. Powstają specjalne miejsca na cmentarzach, gdzie składa się urny, jak też nowe krematoria, w których spalane są ciała zmarłych. Dlatego wiele osób stawia sobie dziś pytania: jaka ma być forma mojego pogrzebu? Czy nie domagać się spopielenia swojego ciała? Jak pochować swoich zmarłych? Wszystkich jednak, którzy rozważają możliwośd kremacji, prosimy, aby decyzji tej nie podejmowali pochopnie i wzięli pod uwagę chrześcijańską tradycję. „Prochy bowiem wyrażają zniszczenie ludzkiego ciała i nie oddają idei «snu» w oczekiwaniu zmartwychwstania. Ponadto właśnie ciału, a nie prochom, oddaje się cześć w czasie liturgii, ponieważ od chwili chrztu świętego stało się ono świątynią uświęconą przez Ducha Świętego” (Dodatek do Obrzędów pogrzebu, nr 3).

Kremacja nierzadko pociąga za sobą pewne praktyki, których Kościół nie może zaakceptować, takie jak rozsypywanie prochów w określonych miejscach (tzw. ogrodach pamięci) lub przechowywanie ich w różnej formie w domu. Inną konsekwencją kremacji może byd zanikanie tradycyjnych cmentarzy jako miejsca czasowego spoczynku zmarłych. Cmentarze z grobami zmarłych i stojące na nich krzyże przypominają żyjącym o przemijaniu ziemskiego życia, o wierze w życie wieczne i zmartwychwstanie z Chrystusem. Są także miejscem publicznej i prywatnej modlitwy Kościoła za zmarłych. Groby na cmentarzu są nie tylko pamięcią o zmarłych, ale wyrażają związek z poprzednimi pokoleniami tak w wymiarze rodzinnym, jak i narodowym. W taki sposób należy patrzeć na groby nie tylko swoich bliskich, ale także tych, którzy walczyli i oddali życie za Ojczyznę lub w inny sposób przyczynili się do rozwoju jej kultury duchowej i materialnej.

4. Biorąc pod uwagę przekaz płynący z Pisma Świętego i tradycji chrześcijaoskiej, Kościół nadal zaleca zachowywanie dotychczasowego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Ponieważ w ostatnich latach przyjęły się w naszym kraju zróżnicowane praktyki obrzędów liturgicznych towarzyszących kremacji ciał zmarłych i złożeniu urny do grobu lub do specjalnej niszy na cmentarzu w tzw. kolumbarium, czyli ścianie z urnami, biskupi polscy – pragnąc uporządkować sposób sprawowania liturgii pogrzebowej – zwrócili się do Kongregacji do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów o zatwierdzenie Obrzędu złożenia urny do grobu. Stolica Apostolska, dekretem z 7 lipca 2010 roku, zatwierdziła sam obrzęd, jak i normy wykonawcze związane z kremacją ciała ludzkiego.

W oparciu o zatwierdzone normy i podane wskazania biskupi polscy stwierdzają:

A. Obrzędy pogrzebowe z Mszą Świętą i z ostatnim pożegnaniem włącznie, w których uczestniczy rodzina, wspólnota parafialna, przyjaciele i znajomi, powinny być celebrowane przed kremacją ciała ludzkiego. Natomiast po spopieleniu zwłok sprawuje się obrzęd związany ze złożeniem urny w grobie. Obrzędy pogrzebowe z ostatnim pożegnaniem należy celebrować w kościele lub kaplicy cmentarnej bądź w pomieszczeniu krematorium według form podanych w księdze liturgicznej zawierającej Obrzędy pogrzebu (Katowice 1991, 2012). Już w 1977 roku Stolica Apostolska wyjaśniła, że „nie wydaje się stosownym, aby nad prochami celebrowano obrzędy, które mają na celu uczczenie ciała zmarłego. Nie chodzi tutaj o potępienie kremacji, ale o zachowanie prawdziwości i czytelności znaku liturgicznego” (Dodatek do Obrzędów pogrzebu, nr 3).

B. Jeśli jednak przemawiają za tym szczególne racje duszpasterskie lub powody natury praktycznej, obrzędy pogrzebowe, podane w księdze liturgicznej, można sprawować nad samą urną. Może to mieć na przykład miejsce wtedy, gdy czyjaś śmierć nastąpiła daleko od miejsca zamieszkania i kremacja ułatwia sprowadzenie doczesnych szczątków osoby zmarłej, a także, kiedy uczestnicy pogrzebu przybywają z daleka i trudno im byd na dwóch częściach pogrzebu, czyli na Mszy Świętej połączonej z ostatnim pożegnaniem ciała zmarłego i, po pewnym czasie, na obrzędzie złożenia urny w grobie lub kolumbarium. Podczas obrzędu liturgicznego pogrzebu, po kremacji, urnę stawia się przed prezbiterium na stoliku nakrytym fioletowym kirem obok zapalonego paschału.

C. Jeśli kremacja ma miejsce w innym terminie niż Msza Święta pogrzebowa i obrzęd ostatniego pożegnania, modlitwom towarzyszącym złożeniu urny w grobie może przewodniczyd kapłan lub diakon albo osoba specjalnie delegowana do tej funkcji. Obrzęd sprawowany jest przy udziale najbliższej rodziny, bez zewnętrznej okazałości.

D. Kościół stanowczo sprzeciwia się praktyce rozrzucania prochów ludzkich w tzw. miejscach pamięci, na morzu, w górach lub w innych miejscach. Zarówno ciało, jak i prochy człowieka zawsze należy składać do grobu, w specjalnym kolumbarium lub w kaplicy na cmentarzu. Każde takie miejsce pochówku wyraża wiarę chrześcijanina w ostateczne zmartwychwstanie.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

5. Wyznawana w chrześcijaoskim Credo wiara w ciała zmartwychwstanie kształtowała naszą wiekową tradycję i szacunek do każdego zmarłego, którego ciało ze czcią składamy do grobu. Zmarłych polecamy miłosiernemu Bogu, który wskrzesił z martwych Jezusa Chrystusa, a kiedyś i nas „pochwyci za rękę i wprowadzi do domu wiecznego trwania”, jak głosi hymn modlitwy na zakończenie dnia. Korzystając z okazji, pragniemy również zachęcid was do stałej pamięci modlitewnej o naszych zmarłych. Pielęgnujmy przekazane nam zwyczaje, uczmy tego młode pokolenie, aby i o nas pamiętano w modlitwach oraz podczas liturgii. Msza Święta w intencji zmarłych jest najcenniejszym darem, jaki możemy im ofiarować.

Ożywieni wiarą w Chrystusa Zmartwychwstałego udzielamy Bożego błogosławieństwa dla umocnienia nadziei, że razem z Chrystusem wszyscy zmartwychwstaniemy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 356. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Przemyślu,
w dniach 14-16 października 2011 r.

Zobacz transmisję uroczystości w Pałacu Prezydenckim (tvpparlament.pl)

W uzasadnieniu przyznania odznaczenia Księdzu Arcybiskupowi odczytano, że został uhonorowany „w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczpospolitej Polskiej, a w szczególności dla życia publicznego i społecznego, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju, za osiągnięcia w dziele pojednania między ludźmi”.

W dalszej kolejności Order Orła Białego otrzymali: Zbigniew Romaszewski – działacz opozycji demokratycznej w PRL, b. wicemarszałek Senatu oraz Andrzej Wielowieyski – b. senator, doradca Lecha Wałęsy NSZZ „Solidarność”, uczestnik obrad Okrągłego Stołu. Ponadto odznaczenia otrzymali: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski: Aleksander Mackiewicz, Krzysztof Śliwiński, Witold Wierzejski; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski: ksiądz Edmund Cisak, Mieczysław Garboś, Romana Przybyłowska-Bratkowska i Henryk Puciłowski.

Zwracając się do odznaczonych w przemówieniu Prezydent Bronisław Komorowski tak zwrócił się do Arcybiskupa Gocłowskiego: „Kościół polski był jednym z najważniejszych bastionów naszej narodowej wolności. Oprócz wdzięczności natury osobistej jest obowiązująca wdzięczność do całej wielkiej struktury, która była i chciałbym, żeby nadal była była, bastionem polskiej wolności i mądrości… To jest też dobry moment, by powiedzieć, że to wspomnienie Kościoła polskiego jako bastionu wolności jest jednym z fundamentów, na którym powstał szczególny klimat, szczególne relacje pomiędzy Kościołem a państwem oparte nie na zasadzie zimnej separacji, ale na zasadzie rozdziału Kościoła i państwa, ale rozdziału przyjaznego”. Kończąc Prezydent dodał – „Za ten fundament polskiej demokracji i wolności, wręczając odznaczenie księdzu arcybiskupowi, dziękuję całemu Kościołowi polskiemu” – powiedział prezydent. Jak mówił, chciałby, aby ten fundament, „który często jest ograniczany i omijany”, w dalszym ciągu „funkcjonował z korzyścią dla państwa polskiego”.

Zobacz biografię Abp Tadeusza Gocłowskiego

Order Orła Białego to najstarsze i najwyższe odznaczenie państwowe Rzeczypospolitej Polskiej. Nadawane jest za znamienite zasługi cywilne i wojskowe dla pożytku Rzeczypospolitej najwybitniejszym Polakom oraz najwyższym rangą przedstawicielom państw obcych. Order został ustanowiony 1 listopada 1705 przez króla Augusta II Mocnego. Po III Rozbiorze wstrzymano nadawanie go i wznowiono je po utworzeniu Księstwa Warszawskiego. W okresie 1939 – 1992 nadawany wyłącznie przez Rząd na Uchodźstwie. Od 1992 restytuowany i odtąd nadawany przez Prezydenta. [Czytaj więcej o Orderze Orła Białego]

English viewers can visit VINCENTIANS.PL website to read the story

Jak napisał Papież Jan Paweł II w encyklice Redemptoris Missio (#81) Światowy Dzień Misyjny „jest ważnym momentem w życiu Kościoła, gdyż uczy, w jaki sposób należy dawać: w czasie sprawowania Eucharystii, a więc jako dar złożony Bogu i przeznaczony dla wszystkich misji na świecie”. Od lat celem Niedzieli Misyjnej jest uwrażliwienie na tematykę misyjną oraz zbiórka środków materialnych na potrzeby misji.

Orędzie Ojca św. Benedykta XVI na 85. Niedzielę Misyjną

„Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20, 21)

Z okazji Jubileuszu Roku 2000 czcigodny Jan Paweł II na początku nowego tysiąclecia ery chrześcijańskiej stanowczo podkreślił potrzebę odnowienia zobowiązania, by nieść wszystkim orędzie Ewangelii z takim samym entuzjazmem jak pierwsi chrześcijanie (por. list apost. Novo millennio ineunte, 58). Jest to najcenniejsza posługa, jaką Kościół może ofiarować ludzkości i każdej poszczególnej osobie, poszukującej głębokich racji, by żyć pełnią swojego życia. Dlatego też to właśnie wezwanie rozbrzmiewa każdego roku w czasie obchodów Światowego Dnia Misyjnego. Nieustanne głoszenie Ewangelii ożywia bowiem także Kościół, jego zapał, jego ducha apostolskiego, odnawia jego metody duszpasterskie, tak aby zawsze odpowiadały nowym sytuacjom ? również tym, które wymagają nowej ewangelizacji i by ożywiał je zapał misyjny: „Misje bowiem odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana! Nowa ewangelizacja ludów chrześcijańskich znajdzie natchnienie i oparcie w oddaniu się działalności misyjnej” (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 2).

Idźcie i głoście

Ten cel jest wciąż stawiany na nowo przez sprawowanie liturgii, zwłaszcza Eucharystii, która kończy się zawsze powtórzeniem polecenia zmartwychwstałego Jezusa, skierowanego do apostołów: „Idźcie…” (Mt 28, 19). Liturgia jest zawsze powołaniem „ze świata” i nowym posłaniem „do świata”, aby dawać świadectwo temu, czego się doznało: zbawczej mocy Słowa Bożego, zbawczej mocy tajemnicy paschalnej Chrystusa. Wszyscy, którzy spotkali zmartwychwstałego Pana, czuli potrzebę, by powiedzieć o tym innym, tak jak dwaj uczniowie z Emaus. Po tym, jak rozpoznali Pana przy łamaniu chleba,”w tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu” i opowiedzieli im o tym, co przydarzyło się im w drodze (por. Łk 24, 33-34). Papież Jan Paweł II napominał, byśmy „czuwali, byli gotowi rozpoznać Jego oblicze i spieszyć do braci, aby nieść im wspaniałą nowinę: ‘Widzieliśmy Pana!” (por. list apost. Novo millennio ineunte, 59).

Wszystkim

Ewangelia jest głoszona wszystkim narodom. Kościół „z natury swojej jest misyjny, ponieważ bierze początek z misji Syna i misji Ducha Świętego, zgodnie z zamysłem Boga Ojca” (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 2). Taka jest „łaska i właściwe powołanie Kościoła; wyraża najprawdziwszą jego tożsamość. Kościół jest dla ewangelizacji” (por. Paweł VI, adhortacja apost. Evangelii nuntiandi, 14). W związku z tym nie może on nigdy zamykać się w sobie. Zakorzenia się w określonych miejscach, aby iść dalej. Jego działanie, zgodnie ze słowem Chrystusa i pod wpływem Jego łaski oraz Jego miłości, uobecnia się w pełnym wymiarze we wszystkich ludziach i narodach, aby doprowadzić ich do wiary w Chrystusa (por. Ad gentes, 5).

To zadanie nie przestało być pilne. A wręcz „misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy (…) obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły” (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 1). Nie możemy być spokojni, jeśli pomyślimy, że po dwóch tysiącach lat wciąż są narody, które nie znają Chrystusa i nie słyszały jeszcze Jego orędzia zbawienia.

Co więcej, powiększa się też rzesza osób, którym wprawdzie była głoszona Ewangelia, ale zapomniały o niej i oddaliły się od niej, nie utożsamiają się już z Kościołem; a liczne środowiska, także w społeczeństwach tradycyjnie chrześcijańskich, nie chcą się otworzyć na słowo wiary. Dokonuje się przemiana kulturowa, której sprzyjają także globalizacja, prądy myślowe i panujący relatywizm; przemiana, której rezultatem jest mentalność i styl życia nieuwzględniające przesłania ewangelicznego, jak gdyby Bóg nie istniał, a afirmujące jako cel życia dążenie do dobrobytu, łatwego zarobku, kariery i sukcesu, nawet kosztem wartości moralnych.

Współodpowiedzialność wszystkich

Misja powszechna obejmuje wszystkich, wszystko i zawsze. Ewangelia nie jest wyłącznym dobrem tego, kto ją otrzymał, ale jest darem, którym trzeba się dzielić, wspaniałą nowiną, którą należy przekazywać. A ten dar-zadanie powierzony jest nie tylko nielicznym, ale wszystkim ochrzczonym, którzy są „wybranym plemieniem, (…) narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym” (1 P 2, 9), aby głosił Jego cudowne dzieła.

Obejmuje ona również wszelkie rodzaje działalności. Poświęcanie uwagi ewangelizacyjnej działalności Kościoła w świecie i współpraca w niej nie mogą ograniczać się do paru momentów i szczególnych okazji, nie można ich też traktować jako jednego z wielu rodzajów czynności duszpasterskich: wymiar misyjny Kościoła jest istotny, dlatego trzeba mieć go zawsze na uwadze. Ważne jest, aby zarówno poszczególni ochrzczeni, jak i wspólnoty kościelne interesowali się misją nie sporadycznie i okazjonalnie, ale w sposób trwały, jako formą życia chrześcijańskiego. Dzień Misyjny nie jest odosobnioną chwilą w ciągu roku, ale cenną okazją do refleksji nad tym, czy i jak odpowiadamy na powołanie misyjne; jest to odpowiedź o zasadniczym znaczeniu dla życia Kościoła.

Ewangelizacja globalna

Ewangelizacja jest procesem złożonym i obejmuje różne elementy. Jednym z nich, do których w działalności misyjnej przywiązywano zawsze szczególną wagę, jest solidarność. Jest to również jeden z celów Światowego Dnia Misyjnego, który za pośrednictwem Papieskich Dzieł Misyjnych zachęca do pomocy w realizacji zadań ewangelizacyjnych na terenach misyjnych. Polega ona na wspieraniu instytucji, niezbędnych do utrwalania i umacniania Kościoła przez katechistów, seminarzystów, kapłanów; a także na wnoszeniu wkładu w polepszanie warunków życia osób w krajach, w których występują w najpoważniejszej formie zjawiska ubóstwa, niedożywienia, zwłaszcza dzieci, chorób, niedostatku opieki medycznej oraz instytucji oświatowych. To również wchodzi w zakres misji Kościoła. Głosząc Ewangelię, ma on na względzie życie ludzkie w pełnym jego znaczeniu. Jest niedopuszczalne, podkreślał sługa Boży Paweł VI, aby w ewangelizacji nie były brane pod uwagę kwestie dotyczące promocji człowieka, sprawiedliwości, wyzwolenia z wszelkiego rodzaju ucisku, oczywiście z poszanowaniem autonomii sfery politycznej. Brak zainteresowania doczesnymi problemami ludzkości byłby równoznaczny z zapominaniem nauki Ewangelii o miłości bliźniego, cierpiącego i będącego w potrzebie (por. adhortacja apost. Evangelii nuntiandi, 31. 34); nie byłoby to zgodne z postępowaniem Jezusa, który „obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9, 35).

Tak więc przez współodpowiedzialne uczestnictwo w misji Kościoła chrześcijanin staje się budowniczym jedności, pokoju, solidarności, które dał nam Chrystus, i współpracuje w urzeczywistnianiu zbawczego planu Boga w stosunku do całej ludzkości. Wyzwania, które przed nią stają, wymagają od chrześcijan, by podążali razem z innymi, a misja jest integralną częścią tej wędrówki ze wszystkimi. Na tej drodze niesiemy, choć w naczyniach glinianych, nasze powołanie chrześcijańskie, nieoceniony skarb Ewangelii, żywe świadectwo o Jezusie, który umarł i zmartwychwstał, którego spotyka się i w którego wierzy w Kościele.

Niech Dzień Misyjny ożywia w każdym pragnienie i radość z „wychodzenia” naprzeciw ludzkości i niesienia wszystkim Chrystusa. W Jego imię udzielam wam z serca Błogosławieństwa Apostolskiego, w szczególności tym, którzy najbardziej trudzą się i cierpią dla sprawy Ewangelii.

Watykan, 6 stycznia 2011 r., uroczystość Objawienia Pańskiego

Benedykt XVI