Atrakcją tegorocznej edycji Laboratorium będą wykłady ks. Luigiego Mezzadriego CM i ks. Luigiego Nuovo CM przybliżające m.in. duchowość św. Ludwiki i sytuację społeczną we Francji w czasach naszych Założycieli. Zajęcia przewidują nie tylko wykłady ale także dyskusje w grupach na zadane tematy, dzielenie się projektami swoich dzieł przez uczestniczące w Laboratorium stowarzyszenia z Rodziny Wincentyńskiej.

Program spotkania

14.10. – piątek

• godz.15.00 ➾ inauguracja III Laboratorium w Izbie Zgromadzenia
• godz.15.45 ➾ wykład (w Izbie Zgromadzenia) – Ks. Luigi Nuovo CM „Św. Ludwika de Marillac, historia i portret duchowy”
• godz.17.00 ➾ Nieszpory i Msza św. w Kaplicy – przewodniczenie i homilia – Ks. Wizytator Arkadiusz Zakręta CM
• … kolacja
• godz.19.00 ➾ spotkanie w kręgu Rodziny Wincentyńskiej… (Izba Zgromadzenia)
  ➣ autoprezentacja uczestników (max do 4 minut)
  ➣ Ks. Luigi Mezzadri CM, Medytacja dramatyczna o męczeństwie Siostry Małgorzaty Rutan
  ➣ Apel Jasnogórski

15.10. – sobota

• godz.6.30 ➾ Modlitwy poranne i medytacja
• godz.7.00 ➾ Msza św. z Jutrznią – przewodniczenie i homilia – Ks. Paweł Holc CM
• … śniadanie
• godz.9.00 ➾ wykład - Ks. Luigi Mezzadri CM „Kobiety we Francji XVII wieku”
• … przerwa – zaproszenie do krużganków
• godz.10.15 ➾ wykład – Ks. Luigi Nuovo CM „Fundamenty duchowości św. Ludwiki”
• … przerwa – zaproszenie do krużganków
• godz.11.45 ➾ wykład – Ks. Kazimierz Małżeński CM „Jubileusz Sióstr Miłosierdzia – wieczernik nadziei i «nowej wyobraźni miłosierdzia»”
• godz.12.30 ➾ modlitwa Anioł Pański
• … obiad
• godz.14.00 ➾ „Nuty symfonii wincentyńskiej” (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ prezentacje projektu przez stowarzyszenia (max 10 minut), osoby indywidualne (max 8 minut); do dyspozycji środki audiowizualne
  ➣ projekty w formie pisemnej /audiowizualnej składamy w sekretariacie w dniu rozpoczęcia Laboratorium
  ➣ wprowadzenie do pracy w grupach; prezentacja animatorów

• … przerwa – zaproszenie na krużganki
• godz.15.30 ➾ praca w grupach
• godz.17.30 ➾ nabożeństwo różańcowe z Nowenną do MB od Cudownego Medalika
• …kolacja
• godz.19.30 ➾ spotkanie w kręgu Rodziny Wincentyńskiej…
  ➣ Nieszpory (Kaplica)
  ➣ niespodzianki rodzinne (Izba Zgromadzenia)
  ➣ Apel Jasnogórski (Kaplica)

16.10. – niedziela

• godz.6.30 ➾ Modlitwy poranne i medytacja
• godz.7.00 ➾ Msza św. z Jutrznią – przewodniczenie i homilia – Ks. Kryspin Banko CM
• … śniadanie
• godz.9.00 ➾ wykład – Ks. Luigi Nuovo CM „Św. Ludwika, tajemnica życia przemienionego”
• … przerwa – zaproszenie na krużganki
• godz.10.30 ➾ dyskusja panelowa (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ sprawozdanie z pracy w grupach, dyskusja

• godz.12.00 ➾ Zakończenie Laboratorium (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ słowo zaproszonych Gości
  ➣ słowo S. Wizytatorki
  ➣ chwila dla kronikarza

• godz.12.30 ➾ modlitwa Anioł Pański
• …obiad

Tematy pracy w grupach:

1. Aktualna sytuacja społeczno-religijna w Polsce – cechy/zjawiska najbardziej charakterystyczne.
2. Kondycja Rodziny Wincentyńskiej, jej obecność w życiu religijno-społecznym w Polsce.
3. Jakie elementy prezentowanych projektów zasługują na szczególną uwagę w aktualnej sytuacji w Polsce.
4. Drogowskazy nadziei i współpracy.

Parafia św. Krzyża w Warszawie

• ks. Piotr Rutkowski CM pisze o „Spotkaniu Rodziny Wincentyńskiej”
• ks. Władysław Bomba CM w rozważaniu „350-lecie śmierci św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac” przybliża nam najpierw pojęcie Jubileuszu a następnie przywołuje powstanie i rowój największych dzieł obojga Świętych Założycieli
• ks. Stanisław Rospond CM w artykule „Troska św. Wincentego a Paulo o Dom św. Krzyża w Warszawie” przedstawia nam historię przyjazdu pierwszych Misjonarzy do Warszawy i zainteresowaniem Św. Wincentego rozwojem Misji.
• ks. Kazimierz Małżeński CM, Dyrektor Prowincji Warszawskiej Sióstr Miłosierdzia, przedstawia postać i dzieła „św. Ludwiki de Marillac (1591 – 1660), współzałożycielki Sióstr Miłosierdzia, patronki Chrześcijańskich pracowników społecznych”

Kliknij „FULL” powyżej, aby wyświetlić w trybie pełnoekranowym. Kliknij „ZOOM +/-” aby powiększyć wyświetlany obraz. Aby pobrać broszurę kliknij na link powyżej ramki i następnie kliknij „Download”

Autorką tej wyjątkowej analizy porównawczej poświęconej charakterom naszych Świętych Założycieli, a właściwie różnicom ich charakterów, jest S. Elisabeth Charpy SM z Prowincji Francji – Północ. Siostra Elisabeth jest autorytetem w dziedzinie duchowości św. Ludwiki i św. Wincentego oraz sytuacji społeczeństwa i historii XVII-wiecznej Francji. Wspólnie z S. Susan Sullivan SM (Prowincja północno-wschodnia USA) jest też autorką czwartego („Duch Świętej Ludwiki de Marillac”) i szóstego rozważania („Kim jest Jezus dla Ludwiki de Marillac?”)
Dla ułatwienia lektury cytaty z dzieł Założycieli zostały wyróżnione koorami – brązowym dla św. Wincentego i niebieskim dla św. Ludwiki. Podobnie zrobiliśmy przy ich charakterystykach. Wierzymy, że pozwoli to lepiej zrozumieć treść rozważania. Zachęcamy do lektury:

» ROZWAŻANIE NA WRZESIEŃ 2010 (PDF) «

Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac – sztuka podejmowania decyzji

Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac przez 35 lat pracowali wspólnie nad poprawą życia cierpiących na biedę i odrzucenie przez społeczeństwo i ukazaniem wielkiej Bożej miłości do nich.

Widoczne różnice

Wincenty a Paulo, chłop z Gaskonii wychował się w kochającej się rodzinie. Ludwika de Marillac, arystokratka paryska, została odrzucona przez swoją rodzinę z powodu swego nieślubnego pochodzenia.
Wincenty a Paulo był przedsiębiorczym człowiekiem. Zajmował się różnymi przedsięwzięciami, próbując iść przed siebie i zdobyć stały dochód. Ludwika de Marillac wychowała się w klasztorze i internacie, a jako młoda panna szukała ukrytego życia w klasztorze kapucyńskim.
Wincenty a Paulo był człowiekiem o chłopskim temperamencie. Wiedział jak czekać: „Nigdy nie wyprzedzać Bożej Opatrzności”. Ludwika de Marillac była kobietą śpieszącą się do osiągnięcia swojego celu i nie bojącą się wyzwań społeczeństwa czy Kościoła. Była Marillac.

W jaki sposób razem żyć i pracować podczas gdy, ich wychowanie i osobowości powinny ich dzielić? W jaki sposób porozumiewali się?

W wieku około 30 lat oboje przeżyli bolesny rachunek sumienia na temat Boga i własnej przyszłości. Około roku 1613 Wincentego a Paulo bardzo dręczyły wątpliwości dotyczące Boga. Uświadomił sobie pustkę i bezużyteczność jego kapłańskiego życia. Około roku 1623 Ludwika de Marillac pogrążyła się okresie depresji, „w ciemnej nocy duszy”. Kwestionowała swoje życie i swoją przyszłość oraz zaczęła wątpić w istnienie Boga. W tych próbach oboje uświadomili sobie dobroć Boga względem nich i zapragnęli poświęcić swoje życie ubogim. Ich umiłowanie Boga i ubogich zjednoczy ich.

Lecz w żaden sposób nie zakrywa to różnic między nimi. Jest wiele przykładów,które pozwalają nam odkryć, że niekiedy Monsieur Vincent i Mademoiselle Le Gras dokonywali przeciwnych wyborów. Słuchając ich, obserwując jak żyją mamy możliwość zrozumienia w jaki sposób mogli się oboje zaangażować w misję miłosierdzia i w jaki sposób realizowali tak ważne działania.

Kilka konkretnych przykładów

Poszukiwanie nowego Domu Macierzystego
Kiedy założone zostały Siostry Miłosierdzia, Ludwika de Marillac otworzyła drzwi swojego domu w parafii św. Mikołaja Chardonneta dla pięciu czy sześciu młodych kobiet, które pragnęły się do niej przyłączyć. W 1636, gdy wzrosła liczba sióstr, mała wspólnota przeniosła się do La Chapelle na północy Paryża. Po czterech latach dom był za mały. Dlatego musiały poszukać nowej siedziby. Ludwika miała bardzo określony pomysł. Od 1632 r, Saint Lazare, w dzielnicy Saint Denise był Domem Macierzystym Księży Misji. Ludwika wolała, żeby Siostry Miłosierdzia były zakwaterowane w tym samym rejonie. Wincenty a Paulo był bardzo powściągliwy:
„Być może pomyślisz, że mam jakiś powód, który dotyczy Ciebie z racji którego myślę, że nie jest rozsądne dla Ciebie abyś mieszkała w sąsiedztwie. O nie! Zapewniam Cię, że tak nie jest. Powodem raczej jest to, że jesteśmy pośród ludzi wszystko obserwują i wszystko osądzają. Nie zobaczą jak trzykrotnie idziemy do twojego domu nie korzystając z okazji by o tym mówić, wyciągać wnioski, których nie powinni wyciągać i powtarzając to wszędzie, gdzie pójdą” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, ok. 1636, s. 308-309)

We wrześniu 1640 Wincenty a Paulo prosi Panie Miłosierdzia aby rozejrzały się za odpowiednim domem. 1 listopada ich propozycja cieszy Wincentego. Rezydencja zależy od klasztoru Saint Lazare zarówno w sprawach podatków lokalnych jak w sprawach sądowych. W konsekwencji Monsieur Vincent zaprasza Ludwikę de Marillac do odwiedzenia domu położonego we wsi La Villette:
„W La Villette jest mała nieruchomość, tak około pół hektara z domem i ogrodem. Należy do parafii w La Villette i podlega temu domowi z należnościami i sprawiedliwością. Jest to ostatni dom we wsi i poza nią oraz po tej samej stronie co kościół od którego nie jest tak daleko jak nasz. Wspomniały o czterech czy pięciu tysiącach franków. Jest tam budynek główny lub dwa ze stodołą i stajnią w stylu wiejskim dostępem powietrza z jednej strony i z tyłu. To jedyna nieruchomość na sprzedaż w La Villette; zobacz co tym sądzisz” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, 1 XI 1640, s. 150-151)

Ludwika jedzie go zobaczyć. Nie mamy jej listu komentującego te wizytę. Jednakże zrezygnowałą z tej oferty ponieważ szukała czegoś innego. Wydaje się, że tym razem che przezwyciężyć niechęć Wincentego.

Wówczas Panie Miłosierdzia mówią o domu w dzielnicy Saint Martin. W lutym Wincenty idzie go zobaczyć i uznaje za zbyt mały. Swoimi obserwacjami dzieli się z Ludwiką rano 7 lutego:
„Wczoraj widziałem dom, o którym ci wspominałem, na przedmieściach Saint Martin. Ale jest tam niewystarczająco miejsca. Byłoby dobrze, jak mówisz, mieć dom dla was tak szybko jak to możliwe, ale nie jest łatwo taki znaleźć. W międzyczasie będziecie musiały wziąć ten pierwszy, który zaoferowano do wynajęcia” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, 7 II 1641)

Ludwika musiała szybko zareagować. Chce kupić dom a nie wynająć. W swoim liście, jasno, niezbyt taktownie, wyraża swój niepokój i zniecierpliwienie z powodu powolności procesu. (Tego listu nie posiadamy). Odpowiedź Wincentego nadchodzi niebawem, również brakuje jej taktu:
„Co do domu na terenie parafii, musimy jakiś wynająć za każdą cenę oczekując na okazję kupienia jakiegoś, ponieważ taki jakiego potrzebujemy nie pojawia cię na co dzień. Nadal widzę w tobie nieco ludzkich uczuć odkąd widzisz, że jestem chory. Myślisz, że z powodu braku domu wszystko jest stracone. O kobieto małej wiary i przyzwolenia na przewodnictwo i przykład Jezusa Chrystusa! Zbawiciel świata, dla dobra całego Kościoła, odwołuje się do swojego Ojca w odniesieniu do zasad i porządku, tę grupę młodych kobiet, które Jego Opatrzność tak wyraźnie wzniosła i zebrała, myślisz, że On zawiódłby nas. Chodź, Medemoiselle, upokórz się nisko przed Bogiem przez którego miłość jestem twoim sługą, Wincenty a Paulo” (Coste, II, „do św. Ludwiki”, 7 II 1641, godz. 14.00, s. 177)

Powstało wysokie napięcie, lecz oboje chcieli zastanowić się, próbując zrozumieć reakcje każdego z nich. Patrząc na istotę sprawy, Wincenty łagodzi sytuację:
„Musimy nadal modlić się o dom. Nie martwię się tym tak jak nad sposobem umieszczenia was teraz w wynajętym lokalu. O Jezu, Mademoiselle, niech twoje zmartwienia nie dotyczą domu, ale kontynuowania błogosławieństwa Bożego w pracy.” (Coste, II, „Do św. Ludwiki”, II – III 1641, s.189)

Przedstawiono nową propozycję: Madame Maretz, która mieszka na Bulwarze Saint Denis, bezpośrednio po drugiej stronie ulicy od Saint Lazare, proponuje swoja małą nieruchomość. Dochodzi do porozumienia i umowa sprzedaży zostaje podpisana 6 września 1641 r.:
„W końcu mamy umowę kupna domu i pieniądze zostały zapłacone.” (Coste, II, „do św.Ludwiki”. 6 lub 7 IX 1641, s. 210)

Dom został kupiony za 12,000 liwrów. Zgromadzenie Misji pokryło koszty ponieważ w tym czasie Siostry Miłosierdzia nie miały funduszów. Zgromadzenie nie zwróci tej kwoty Zgromadzeniu Misji aż do 1653 r.

Różne perspektywy dokonywanego wyboru doprowadziły do szczerej i bezkompromisowej wymiany zdań. Dyskusja bez wyraźnych ustępstw pozwoliła im znaleźć rozwiązanie zaakceptowane bez przemyślenia. Szacunek wziął górę nad różnicami.

Przyjęcie chłopców do szkół i pensjonariuszy w domach
Posiedzenia rady Sióstr Miłosierdzia często pokazywały w jak różny sposób Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac patrzyli na realia misji. 30 października 1647 rada dyskutuje dwa problemy. Monsieur Vincent, przewodniczący, przedstawia swoje racje:
„Mademoiselle Le Gras zapytała czy słuszne jest aby nasze siostry w miastach i na wsiach, które uczą w szkołach przyjmowały zarówno dziewczęta jak i chłopców, a w przypadku, gdy przyjmą chłopców to do jakiego wieku mają ich trzymać” (Coste, XIIb, Rada z 30 października 1647, s.285)

Pierwsza swoje argumenty za przyjęciem chłopców przedstawia Medemoiselle: Ci młodzi chłopcy otrzymają podstawy pobożności. To równie dobrze może być ich jedyna nauka. Chłopcy nie będą mieli wychowawcy. Ponadto, rodzice chcą aby ich chłopcy mieli co najmniej tak tyle zajęć co dziewczęta. Ponadto, uważa się, że ci mali chłopcy (poniżej 6 lat) nie mogą być pokusą dla wychowawczyni.

Wincenty przedstawia całkowicie odmienne argumenty: utrzymywanie chłopców i dziewcząt razem jest zabronione zarówno przez dekret króla jak i dekret arcybiskupa. Siostry powinny być pierwsze w przestrzeganiu rozporządzeń. Swój pogląd Wincenty wspiera przypominając, że wychowawcy, akceptowali małe dziewczynki pośród chłopców zostali skazani na spalenie żywcem.

Przepytano dwie obecne siostry. Jedna jest za, druga jest przeciw. Monsieur Lambert, Asystent Zgromadzenia Misji, popiera propozycję. Mademoiselle ponawia swoją opinię mówiąc, że czasami akceptowała chłopców, ponieważ są takie sytuacje, kiedy dziewczynka tylko wtedy może iść do szkoły jeżeli może wziąć swojego mniejszego brata ze sobą bo jej matki nie ma w domu żeby się nim zaopiekować. Przedstawiwszy ponownie swoje racje Wincenty a Paulo konkluduje:
„Dla tych wszystkich przyczyn, Siostry, dobrze będzie nie przyjmować ich w ogóle. Dwoje czy troje z nas myśli tak samo. I tak nich zostanie” (tamże, s. 288)

Przez to Ludwika musi zweryfikować to co zatwierdziła w niektórych domach.

Następnie rozważana jest kwestia czy lub nie siostry mogą przyjmować pensjonarek w swoich domach. Tutaj także dochodzi do wielkiej różnicy zdań pomiędzy obojgiem Założycieli. Ludwika widzi w tym zalety: edukacja dziewcząt, wsparcie finansowe dla biednych domów. Wincenty dostrzega zbyt dużo niedogodności: inne posiłki dla pensjonariuszy (Wincenty myślał, że menu sióstr jest zbyt skromne!); ryzyko, że siostry pozwoliłyby na ujawnienie się różnić społecznych; trudności w utrzymaniu równowagi pomiędzy uwagą dla tych pensjonariuszy a wiernością Regule (modlitwa). Pomimo nalegania Ludwiki, odpowiedź Wincentego była kategoryczna:
„zostaw sprawy takimi jakimi są i nie przyjmuj ich nigdzie” (tamże, s.291)

Ludwika będzie musiała powiadomić różne domy o tej decyzji nie pozwalając sobie na okazanie przeciwnego zdania. Dlatego, w maju 1655 pisała do Barbe Angiboust:
„Monsieur Vincent jest szczególnie uradowany, gdy słyszy wiadomości od ciebie. Uważa, że powinnaś zrezygnować z pensjonariuszek. Mówi, że utrzymywanie ich nie jest dla Sióstr Miłosierdzia. W rzeczywistości, na Radzie, która miała miejsce aby przedyskutować kilka spraw zdecydowano, że z dobrych powodów nie powinny ich przyjmować.” (Pisma Duchowe, „do Siostry Barbe Angiboust”, ok. V 1655, s. 468)

Jeżeli kwestia miałaby byś zrewidowana, może to się stać jedynie po kolejnym wspólnym rozważeniu. W 1659 r. siostry z La Fère podnoszą potrzebę przyjęcia pensjonariuszy. Ludwika mówi im:
„Jeśli chodzi o pensjonariuszy, rozważcie konieczność i wagę posiadania ich, a następnie bądź tak dobra i poinformuj mnie o wnioskach. Wówczas poproszę o decyzję naszego Najczcigodniejszego Ojca i poinformuję cię o jego poleceniach.” (Pisma Duchowe, „do Siostry Mathurine Guerin”, 1 XI 1659, s. 652)

Ludwika zgadza się na rewizję decyzji podjętej przed dwunastoma laty. Jednak prosi siostry aby wspólnie rozważyły swoje motywy, jasno wyraziły swoją motywację i przysłały to do niej. Misja rozwija się. Reakcja na sytuację musi się dostosować. Decyzja raz podjęta może zostać zmieniona, jeżeli zmienią się okoliczności. Nie można ciągle trwać przy tym co zawsze było wykonywane.

Czy było posiedzenie Rady i rozważenie tej kwestii? Najprawdopodobniej nie, skoro list Ludwiki pochodzi z końca listopada 1659!

Katechizm Bellarmine’a a Siostry Miłosierdzia
W parafiach Siostry Miłosierdzia uczyły dziewczynek katechizmu. Wykorzystywały do tego małego katechizmu składającego się z pytań i odpowiedzi autorstwa Ludwiki de Marillac. Niektóre z sióstr pragnęły głębszego zrozumienia swojej wiary. Jaką możliwość im przedstawiono?

Monsieur Lambert, Ksiądz Misji, rekomendował Katechizm Bellarmine’a, który Ludwika uważała za zbyt uczony. W trakcie posiedzenia Rady w marcu 1648 r. dyskutowano tę kwestię. Po raz kolejny ukazała się wielka różnica w punkcie widzenia.
„Mademoiselle, nie ma lepszego katechizmu niż Bellarmine’a. Gdy wszystkie nasze siostry będą go znały i uczyły go, będą uczyły jedynie tego co powinny, ponieważ ich celem tutaj jest uczenie innych i one będą wiedziały to, co proboszczowie powinni wiedzieć” (Coste, XIIIb, Rada z marca 1648, s. 664)

Wincenty a Paulo idzie nawet dalej. Nalega, aby Ludwika de Marillac czytała i tłumaczyła Katechizm Bellarmine’a siostrom:
„Dobrze będzie, jak będzie on przeczytany siostrom a ty sama wyjaśnisz go im, tak aby wszystkie nauczyły się go dokładnie i przez to mogły go uczyć. Bowiem, gdy będą go musiały uczyć, to również będą musiały go znać a nie ma lepszego sposobu poznania go całkowicie jak z tej książki.” (tamże)

Sytuacja, którą zaakceptowała Ludwika to sprzeciwić się decyzji i patrzeć jak zostanie zarządzona dla wspólnego dobra. Podejmie wszelkich starań aby zrozumieć korzyści.

Rzeczywista i skuteczna wspólna praca

Kończąc chciałabym pokazać jak Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac potrafili wyjść poza ich głębokie różnice. Liczne spotkania pozwoliły im uświadomić sobie ich własną tożsamość, odkryć jak wzajemnie się uzupełniają, w pełni się wspierać a przez to realizować prawdziwą i skuteczną pracę.

Docenić się nawzajem
Akceptacja osobowości osób, z którymi pracujemy często jest trudna. Wymaga akceptacji tego co widzimy w innych z ich zaletami i wadami. To przede wszystkim pociąga za sobą poznanie nawzajem naszych silnych i słabych stron. Krok po kroku, Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac uczyli się wzajemnie się doceniać i wyrażali to co odkryli jako dobre czy złe w każdym z nich.

Wincenty a Paulo szybko zaczął podziwiać wielką kompetencję w postępowaniu z Paniami Miłosierdzia i nie waha się aby jej to powiedzieć:
„Satysfakcjonuje mnie wszystko co powiedziałaś mi o Miłosierdziu. Zaproponuj siostrom, proszę, wszystko co uznasz za właściwe w tym względzie i naszkicuj jak najbardziej podobnie do tego co napisałaś mnie na temat tego co uważasz za najlepsze.” (Coste,I, „do św. Ludwiki”, 2 IV 1631, s.101)

Nie waha się również wskazać na uchybienie, które mogłoby zaszkodzić jej działaniu. Ludwika wyjeżdża odwiedzić Bractwo z Madame Goussault:
„Proszę Naszego Pana aby błogosławił waszej podróży… Proszę, bądź pogodna… chociaż powinnaś nieco zrezygnować ze swojej powagi , w którą natura cię obdarzyła a którą natura hamuje…” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, 30 VIII 1638, s. 491-492)

Wincenty powie także Przełożonej Zgromadzenia, że od sióstr w trakcie formacji wymaga za wiele. Siostra Vincente przybyła do Richelieu a Ludwika narzeka na jej powolność w przyjmowaniu tego co jej powiedziano. Wincenty zaleca jej cierpliwość:
„Ona jest bardzo dobrą młodą kobietą, z dobrą reputacją w swoim regionie i służyła swojej pani wytrwale przez 7 czy 8 lat. Ta niewiasta jest niewyobrażalnie zraniona jej nieobecnością. Są takie osoby, które nie od razu przystosowują się do każdej małej reguły. Czas zajmie się wszystkim. Doświadczam tej sytuacji codziennie pośród nas samych.” (Coste, II, „do św. Ludwiki”, 1640 lub 1641, s. 166)

Ludwika miała silną osobowość, która przejawiała się w wytrwałości. Gdy dostrzega to co uważa, ze jest wolą Bożą, idzie do przodu. Wówczas używa silnego stwierdzenia: „w imię Boże”. Kiedy Wincenty jest chory, energicznie nakazuje mu odpoczynek:
„W imię Boże, Monsieur, wiesz, że musisz poświęcić jakiś czas na odbudowę swojego zdrowia i próbę utrzymania go dla służby Bogu” (Pisma duchowe, „do św. Wincentego”, 11 VIII 1646, s. 161)

W obliczu braku pieniędzy na opłacenie utrzymania podrzutków Ludwika okazuje swój ból i zdecydowanie prosi Wincentego a Paulo o działanie. Dla niej jest tylko jedno rozwiązanie – nie przyjmować nowych dzieci.
„W imię Boże, mój Najczcigodniejszy Ojcze, rozważ czy nie należałoby wyperswadować Paniom nie przyjmowania nowych podrzutków… ni możemy dłużej tłumić żalu jaki w nas powstał z powodu tych biednych ludzi, którzy błagają nas, którzy błagają nas o to co słusznie jesteśmy im winni… boją się umierać z głodu i zmuszeni do przychodzenia z całkiem daleka trzy lub czterokrotnie nie otrzymując żadnych pieniędzy… Wybacz, proszę, moje nieustanne naleganie” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, luty 1650, s. 316).

Zaakceptować komplementarność
Zaakceptować komplementarność to uznać, że inni nadrabiają to w czym my niedomagamy. Ludwika szybko mówi to co myśli. Przeprasza Wincentego a Paulo za to w wysyłanych do niego listach i prosi go o bezzwłoczną odpowiedź:
„Wybacz mi proszę szybkość wyrażania moich uczuć”. (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, 1651, s. 383)

Gdy Ludwika uznaje swoją porywczość Wincenty nie ukrywa przyznać, że z drugiej strony, roztropność spowalnia go. Jedno równoważy drugie.
„Mój Boże, Mademoiselle, jakże szczęśliwą jesteś posiadając antidotum na zapał! Dzieła, które Bóg sam wykonuje nigdy nie mogą być zepsute brakiem aktywności ludzi. Ufaj mu proszę…” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, 13 X 1639, s.588).

Wincenty nie śmie odsyłać wielu ludzi szukających jego rady i pomocy. Przyznaje, że to go przytłacza.
„Ze względu na to, że jestem zajęty po uszy wielką liczbą uczestników rekolekcji: mianowany biskup, pierwszy prezydent, dwóch doktorów, profesor teologii i Pan Pavillon, oprócz naszych własnych ćwiczeń, wszystko to, mówię, nie pozwala mi przybyć by spotkać się z tobą. Dla tego przyślij mi proszę, przypomnienie o którym mówiłaś” (Coste, I, „do św. Ludwiki”, V lub VI 1632, s. 159 – 160).

Ale, ponieważ Ludwika nie akceptowała rezygnacji przez Wincentego Konferencji do Sióstr Miłosierdzia dzień lub dwa przed terminem, wysyła mu przypomnienie.
„Pamiętaj także o naszej potrzebie konferencji, którą łaskawie obiecałeś nam na jutro, czwartek.” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, 2 V 1646, s. 145)

Aspekt komplementarny ich związku wzrasta. Każde z nich wnosi swój kamień do konstrukcji dzieła z woli Bożej. Ujawnia się to w opracowaniu Reguł Sióstr Miłosierdzia:
„To są rzeczy, które odnotowałam, mój Najczcigodniejszy Ojcze. Jednakże, w imię Boże, nie zwracaj uwagi ani na notatki ani na uwagi. Zamiast tego powiedz nam to, co o jak uważasz Bóg nas prosi. Dodaj proszę maksymy i pouczenia, które ośmielą nas i utrzymają nas w wierze oraz dokładne w przestrzeganiu wszystkich punktów naszej Reguły…” (Pisma duchowe, „do Monsieur Vincent”, ok. 1651, s. 388)

Świętość nie była wrodzona dla żadnego z nich. Jak w przypadku innych świętych, ta wędrówka byłą wspierana przez człowieczeństwo. Krok po kroku ich spotkania przemieniły i udoskonaliły ich osobowości oraz uczyniły ich atrakcyjniejszymi. Różnice między nimi stały się źródłem ubogacenia ich wspólnej misji.

Wincenty i Ludwika wyjaśniają siostrom, że muszą żyć w jedności między sobą jednocześnie akceptując swoją różnorodność. Aby im pomóc wskazują na przykład Świętej Trójcy jako ich wzorca:
„Wspomnij mnie wszystkim naszym siostrom i powiedz im, aby zawsze pamiętały radę Monsieur Vincente’a szczególnie na temat wyrozumiałości i serdeczności, aby przez to uhonorować jedność i różnorodność Osób Trójcy Świętej” (Pisma duchowe, „do Siostry Jeanne Lepintre”, 1 VI 1649, s. 289)

Pytania do rozważenia

1.W obliczu naszych różnic, jak możemy popierać wzajemny szacunek wśród członków każdej grupy i wśród gałęzi Rodziny Wincentyńskiej?

2.W jaki sposób możemy uczynić posługę ubogim kryterium kryterium łączącym nas pomimo naszych różnic?

Rozważanie nosi tytuł „Obchody rocznicy świętego Wincentego i św. Ludwiki z ubogimi”. Jego autorem dk. Eugene Smith, przedstawiciel Stowarzyszenia św. Wincentego a Paulo (SSVP) w USA. Do 2005 r. Gene Smith był Przewodniczącym Konferencji Narodowej Stowarzyszenia w Stanach Zjednoczonych. Później kontynuował swoje zaangażowanie jako dyrektor zarządzający Seton Institute,  instytucji charytatywnej ukierunkowanej na pomoc finansową i ułatwianie dostepu do opieki zdrowotnej tym, którzy są jej pozbawieni i inne akcje charytaywne. Seton Institute zaangażowany jest w Wincentyńską pomoc Haiti po ostatnim trzęsieniu ziemi. Po odejściu na emeryturę z Fundacji dk. Smith założył swoją włąsną fundację: „Wells of Hope – Eugene Smith Legacy Fund”. Jej celem jest gromadzenie środków i budowa studni wody pitnej w Somalii i innych krajach afrykańskich.  Jest także mocno zaangażowany w projekt Zmiany Systemowej relaizowany przez Rodzinę Wincentyńską

» ROZWAŻANIE NA LIPIEC 2010 (PDF) «

Obchody rocznicy świętego Wincentego i św. Ludwiki z ubogimi

Czy możecie wyobrazić sobie obchody Rocznicy Świętego Wincentego a Paulo i Świętej Ludwiki de Marillac bez ubogich? Oni są świętymi Miłosierdzia. O nim mówi się jako o „Ojcu Ubogich” i „Apostole Miłosierdzia”. Ona jest patronką pracowników społecznych. Życie ich obojga całkowicie było pochłonięte służbie ubogim. Tak więc, ubodzy muszą być uwzględnieni w obchodach.

Obecnie, większość ludzi, którym służy Rodzina Wincentyńska nie zna Św. Wincentego i Św. Ludwiki. Dlaczego? Dlatego, że większość z nas w Rodzinie Wincentyńskiej rzadko kiedy poświęca czas na to aby opowiedzieć o naszych założycielach odwiedzanym w domach czy przy szpitalnych łóżkach lub gdziekolwiek indziej im posługując.  W trakcie naszej posługi stosujemy się do charyzmatu, lecz nie mówimy ludziom dlaczego robimy to co robimy.  W tym roku, szczególnie z racji jubileuszowych obchodów, musimy opowiadać ludziom o naszych założycielach. Obecny rok to w rzeczywistości znakomity czas by ludziom, którym służymy oznajmiać, że to co robimy, to robimy z powodu św. Wincentego i św. Ludwiki, naszych bohaterów i wzorców postępowania. Musimy powiedzieć im,  że także oni doznają łaski realiów duchowości Wincentyńskiej i Wincentyńskiego charyzmatu.

Spośród wielu uduchowionych mężczyzn i kobiet w historii, dla każdego z nas może jest kilkoro, lub tylko jedna lub dwie osoby,które przemawiają językiem naszych serc i inspirują nas. Ci są przewodnikami duchowymi. My, Wincentyńczycy naszymi przewodnikami uczyniliśmy Wincentego i Ludwikę. Czyż nie są oni także doskonałymi przewodnikami dla ubogich? Ich duchowość jest tak samo aktualna dzisiaj jak była wtedy, kiedy wędrowali przez życie w siedemnastym wieku. Oni mówią językiem naszych serc i udzielają nam wskazówek. Ich historię musimy opowiadać i dzielić się ich mądrością z tymi, którym posługujemy.

Św. Wincenty powiedział: „naszym powołaniem jest… rozpalić ludzkie serca, aby czyniły to co czynił Syn Boży, który przyszedł by rozpalić ogień na ziemi aby rozpłomienić go swoją miłością. Mnie nie wystarcza, że kocham Boga, jeżeli mój bliźni go nie kocha. Muszę kochać bliźniego jako wizerunek Boga i cel jego miłości… Muszę postępować w taki sposób, że ludzie będą kochać swego stwórcę i siebie nawzajem przez wzajemne Miłosierdzie w imię miłości Boga, który tak bardzo ich umiłował, że wysłał Swego Syna na śmierć za nich”. Jakaż więc lepsza jest droga prowadząca serca do Boga jak nie korzystając z przykładu św. Wincentego i św. Ludwiki. Oni doprowadzili do perfekcji wezwanie do prowadzenia serc ku Bogu. Tak więc, po raz kolejny, teraz jest doskonały czas by im opowiedzieć o nich. To wyśmienity czas by uczynić to priorytetem Rodziny Wincentyńskiej.

Św. Ludwika mówiła: “Wymaga się od nas więcej niż tylko pójść, wrócić i dać. Nasze intencje muszą być czyste i pozbawione całkowicie egoizmu”. Większość z nas członków Rodziny Wincentyńskiej przy posłudze wpada i wypada w pośpiechu. Jest tak wiele do zrobienia i tak wielu kolejnych do odwiedzenia. Zamiast skupić się całkowicie na każdej osobie, śpieszymy się w naszej posłudze. Jakież wspaniałe jest, kiedy możemy poświęcić czas na odwiedziny z otwartymi sercami i umysłami, wolni nie niepokojeni i ponaglani przez kolejne osoby do odwiedzenia lub sprawy. To wtedy dostrzegamy twarz Chrystusa.

Tak więc, zamiast być w ciągłym ruchu i koncentrować się na własnych sprawach powinniśmy odwiedzać ubogich i dzielić się z nimi, szczególnie opowieściami o naszych założycielach i o tym jak oni zachęcają nas do wykonywania tego co robimy.

Dlaczego robimy to co robimy

Ubodzy muszą często zastanawiać się nad tym co nas „napędza”. Jedna Siostra Miłosierdzia w ambulatorium w Indiach, przy zmianie bandaży i obmywaniu zainfekowanych ran trędowatej kobiecie usłyszała od wdzięcznej kobiety pytanie: „Siostro, jak może Siostra wykonywać tę pracę?” Szarytka odpowiedziała: „Nasz założyciel nas nauczył”. Następnie wyjaśniła, że św, Wincenty a Paulo i św. Ludwika de Marillac uczyli Siostry Miłosierdzia, że Jezus Chrystus jest w osobach ubogich. „Oni są naszymi panami i mistrzami”. Kobieta była zaszczycona i zaskoczona.

Większość członków Rodziny Wincentyńskiej „przychodzi i odchodzi”. Słuchamy. Działamy. Służymy. Mówimy o Bogu. Modlimy się z odwiedzanymi. Robimy wiele. Ale, większość z nas nie mówi ludziom dlaczego robimy to co robimy. Nie mówimy im o charyzmacie naszych założycieli. I nie mówimy im, że to właśnie ten charyzmat inspiruje nas do posługi innym.

Jak uczą nas współcześni Wincentyńscy mentorzy, musimy „Najpierw robić, a potem uczyć”. Mówią nam, że św. Wincenty uczył nas jak to robić w całej naszej posłudze ubogim. Więc, kiedy spełnimy posługę do której spełnienia zostaliśmy powołani, mamy idealną okazję podzielić się wiedzą o naszych wzorach – św. Wincentym i św. Ludwice.

Kobieta, którą zajmowała się tamta Szarytka i która spytała jej dlaczego robi to co robi z łatwością mogła zrozumieć o czym mówi Siostra, bo wcześniej doświadczyła jej opieki. To właśnie robimy. Wsłuchujemy się w potrzeby. Przynosimy jedzenie. Pomagamy im przy najmowaniu mieszkań. Zdobywamy dla nich odzież. Opiekujemy się chorymi. Ostatnio szukamy propozycji zmiany systemowej, z których podnoszący się z ubóstwa mogliby skorzystać. Reagujemy na wszystko co dotyczy ubogich. A teraz wspólnie postarajmy się dać im drogocenny dar – charyzmat Wincentyński.

Dajmy się formować.

Wielu z nas, świeckich członków Rodziny Wincentyńskiej przyłączyło się do naszej gałęzi Rodziny aby pomagać ubogim, ale nie zrozumieliśmy w pełni dlaczego robimy to co oni robili. Chcieliśmy po prostu pomagać ubogim. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że służymy „Naszym Panom i Mistrzom”. Nie patrzyliśmy na twarz Jezusa Chrystusa siadając przy walczącej o przetrwanie matce trojga dzieci. Nie wiedzieliśmy o „odejściu od Boga dla Boga”. A teraz, dzięki ostatnim staraniom wewnątrz Rodziny Wincentyńskiej większość z nas zna podstawy duchowości Wincentyńskiej. Jednakże, jeżeli chcemy otworzyć szeroko drzwi do charyzmatu Wincentyńskiego i zaprosić ubogich by przyłączyli się do obchodów Rodziny Wincentyńskiej musimy być przygotowani do uczenia.

Tak więc, obecny rok jest dla nas także doskonałym czasem by studiować i rozważać na temat życia i słów św. Wincentego i św. Ludwiki abyśmy sami wzrastali i abyśmy mogli dzielić się tą mądrością z innymi, szczególnie z ubogimi, którym służymy. Aby to uczynić musimy uwierzyć i pojąc charyzmat Wincentyński na tyle mocno, że nie będziemy mogli powstrzymać się przed powiedzeniem o nim wszystkim, którym służymy i o daniu o nim świadectwa. Ubodzy muszą dostrzec w każdym z nas św. Wincentego i św. Ludwikę. Fryderyk Ozanam zauważył, że „święty Patron nie może być tylko szyldem dla społeczeństwa, jak św. Denis i św. Mikołaj nad drzwiami oberży. Świętego Patrona należy uznawać za model, na którym powinniśmy się starać sami wzorować tak jak on (św. Wincenty a Paulo) i ona (św. Ludwika de Marillac) wzorowali się Bożem Modelu którym jest Jezus Chrystus” (J.P. Derum, Apostoł w cylindrze, s.112)

Doskonały Rok

Ten Rok Jubileuszowy to doskonały czas na dzielenie się wieścią o Charyzmacie z naszymi “Panami i Mistrzami” i zaprosić ich do świętowania wspólnie ze wszystkim Wincentyńczykami. Św. Wincenty powiedział: „nie możemy czynić wystarczająco dla Boga i bliźniego jeżeli chorym dostarczamy wyłącznie pożywienie i lekarstwa i jeśli nie pomagamy im… za pomocą posługi duchowej, którą jesteśmy im winni”. Jedną ze szczególnych posług, którą możemy świadczyć, to uczyć pojedynczą osobę aby była jak, a w rzeczywistości stała się, Jezusem św. Wincentego a Paulo i św. Ludwiki de Marillac. To znaczy naśladować Chrystusa Głosiciela Dobrej Nowiny i Sługę Ubogich. Jak to możemy uczynić? Weźcie pod uwagę takie propozycje:

• Dzielenie się charyzmatem z ubogimi. Podczas odwiedzin u osób samotnych lub rodziny przeznaczcie kilka dodatkowych minut na opowiedzenie o historii św. Wincentego i św. Ludwiki oraz Rodziny Wincentyńskiej. Opowiedzcie o życiu, wierze i dziełach Świętych.

• Przygotowanie informatorów. W ramach swojej lokalnej jednostki Rodziny Wincentyńskiej (konferencji, stowarzyszenia, grupy) przygotujcie proste materiały drukowane do rozprowadzenia wśród osób, którym służycie. Niech one będą jak obrazki, ulotki lub foldery opowiadające o Założycielach.

• Organizacja lokalnej uroczystości i zaproszenie na nią Ubogich. Zaplanujcie zebranie na 15 marca 2010 aby uczcić uroczystość św. Ludwiki oraz/lub kolejną na 27 września 2010 dla uczczenia św. Wincentego. Zaproście członków innych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej i tych, którym posługujecie. Zapewnijcie skromny posiłek i przy pomocy prostych prezentacji, skeczy i pokazów multimedialnych opowiedzcie historię.

• Zaproszenie ubogich aby zostali członkami naszej Rodziny. Poproście tych, którym posługujecie, jeżeli to wskazane także ich przyjaciół, czy nie byliby zainteresowani w przystąpieniu do waszej konferencji, stowarzyszenia czy grupy. Zaproście ich na spotkanie zapoznawcze.

• Zapoczątkujcie jakiś projekt Wincentyński. Czy w waszej wspólnocie jest taka  potrzeba, która wymaga zainteresowania? Zbierzcie razem członków wspólnoty i przedyskutujcie zagadnienie. Zaangażujcie ubogich, kobiety, mężczyzn i młodzież na wszystkich etapach: identyfikacji, planowaniu, zastosowaniu i ocenie. Zastanówcie się na projektem Zmiany Systemowej. Przeczytajcie „Nasiona nadziei – Opowieści o Zmianie Systemowej”

Powiększcie Rodzinę Wincentyńską

Jaki inny, lepszy sposób celebrowania 350 Rocznicy Śmierci Świętego Wincentego a Paulo i Świętej Ludwiki de Marillac mógłby być jeżeli nie otworzyć szeroko drzwi Rodziny Wincentyńskiej dla wszystkich, szczególnie ubogich? Święci nie uczyniliby inaczej jak zapraszając „Naszych Panów i Mistrzów”. Jeśli zrobimy ta to będziemy mieli święto nie mające sobie równych.

Jest to najidealniejszy rok do wyjścia naprzeciw Rodzinie, jej wszystkim gałęziom i ubogim.  W trakcie Zjazdu Rodziny Wincentyńskiej w Kamerunie w Afryce w lipcu 2009 r. opowiedziano takie opowiadanie afrykańskie w którym mowa jest o Boskim pragnieniu aby ludzie stanowili jedność we wzajemnej solidarności. Oto to opowiadanie:

Była sobie chmura, bardzo piękna chmura. W tej chmurze było wiele kropli deszczu. Każda z nich miała swoje imię. Były Godność, Nadzieja i Przyjaźń. Były Łagodność, Prostota i Pokora. Było też wiele innych o równie pięknych imionach. Była też kropla Wykluczenie. Wykluczenie była nieszczęśliwa. Była arogancka, egocentryczna, niecierpliwa i dumna. Powiedział Bóg do wszystkich kropli deszczu: „Musimy poczekać na właściwy moment aby deszcz spadł na ziemię. Powiem wam, kiedy to będzie”. Jednakże Wykluczenie powiedziała: „Nie będę czekać. Chcę być zauważona. Chcę być uznana. Chcę uczynić coś co będzie odnotowane.” I opuściła chmurę i opadła na ziemię. Plum! Nic się nie stało. W końcu Bóg powiedział do pozostałych kropli deszczu: „Już czas! Już czas by deszcz spadł na ziemię”. Tak więc wszystkie krople zeskoczyły z chmury i wypełniły ziemię. Powstał głośny hałas podobny eksplozji. Po nim nastąpiły okrzyki radości i szczęścia. Wszędzie zapanowała miłość. Odtąd ludzie żyli szczęśliwie na zawsze we wzajemnej solidarności i chwalili Boga.

Niech w trakcie tego Roku Jubileuszowego Rodzina Wincentyńska wzrasta liczebności i miłości. Niech „Wykluczenie” trzyma się z boku. Boże błogosław naszym wysiłkom na rzecz ubogich i wespół z nimi.

Kwiecień

Autorką rozważania jest Madame Sylvie Larminat, Prezes AIC – France (l’Equipes St. Vincent). W samym rozważaniu zatytułowanym „Posługa ubogim, Bractwa Miłosierdzia – fundamentalna intuicja” poznajemy na poczaku genezę zorganizowanych dzieł miłosierdzia w pamiętnym wydarzeniu z 1617 w Chatillon les Dombes, a następnie otrzymujemy pod indywidualną refleksję na temat roli świeckich we współczesnym Kościele ze wskazaniem na bardzo ważną rolę Kobiet odowłując się również do najnowszych dokumentów ostatnich papieży.

» ROZWAŻANIE NA KWIECIEŃ 2010 (PDF) «

Rozważanie siódme mozesz również przeczytać on-line w witrynie 350 Rocznicy

ks. Gerard Du czyta przesłanie Przełożonego Generalnego (nagranie audio)

Przesłanie Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Misji i Sióstr Miłosierdzia,
23. następcy świętego Wincentego a Paulo
z okazji 350. rocznicy śmierci świętej Ludwiki de Marillac.

Drodzy Bracia i Siostry,

Bóg jest dobry na zawsze. Zawsze i wszędzie objawia się poprzez zwykłych ludzi, którzy wykonują niezwykłe rzeczy. Dzisiaj gromadzimy się w katedrze paryskiej, symbolu katolicyzmu, gdzie powstała Rodzina Wincentyńska. Tutaj w Paryżu, święty Wincenty i święta Ludwika, z pomocą innych, zrewolucjonizowali nie tylko Kościół ale także społęczeństwo swoich czasów. Solidaryzując się z ubogimi postawili do góry nogami reguły społeczne umieszczając szacunek i godność żyjących w skrajnej nędzy ponad resztą społeczeństwa.

Dzisiaj, 14 marca, w szczególny sposób czcimy ten moment, kiedy św. Ludwika de Marillac przeszła z ziemi do nieba. Za jej wstawiennictwem, prosimy Boga, jakże dobrego, o łaskę podtrzymania rewolucji Królestwa Bożego i premieniającą moc Ducha Miłości dla Rodziny Wincnetyńskiej nie tylko w Paryżu, nie tylko we Francji, ale na całym świecie, aby nadal była inspirowana Bożą miłością przejawiającą się w tej kobiecie wiary. Miłość w namacalny sposób staje się miłosierdziem, a miłosierdzie jest tym, co prowadzi nas do postępów w naszym zaangażowaniu jako ludziach wiary niosących ubogim nadzieję.

Tak jak 350 lat temu robili to św. Wincenty i św. Ludwika, tak i my teraz, nadal współpracujemy wzajemnie w miejscach do których Pan nas posłał by służyć i głosić Ewangelię.

Przeczytaj więcej na temat obchodów 350 Rocznicy w katedrze Notre Dame oraz na temat Triduum ku czci św. Ludwiki de Marillac w Paryżu.

Powitanie – S. Evelyne Franc i Abp Paryża (audio)

Drogi Księże Kardynale, my, liczni członkowie Rodziny św. Wincentego, Rodziny Wincentyńskiej, dziękujemy Ci za przyjęcie nas w to dzisiejsze popołudnie w twojej katedrze, w czwartą niedzielę Wielkiego Postu. W rzeczywistości świętujemy Rok Jubileuszowy dla uczczenia 350. rocznicy śmierci, tutaj w Paryżu, naszych Założycieli: świętego Wincentego a Paulo i świętej Ludwiki de Marillac. Nasza Rodzina Wincentyńska składa się ze świeckich kobiet z Międzynarodowego Stowarzyszenia Miłosierdzia (AIC), księży i braci ze Zgromadzenia Misji (Misjonarze), Szióstr Miłosierdzia, członków Stowarzyszenia św. Wincentego A Paulo, Stowarzyszenia Cudownego Medalika, Zakonników św. Wincentego a Paulo, ruchów młodzieżowych (MISEVI i Młodzież Maryjna) oraz licznych zgromadzeń i stowarzyszeń, które korzystają z charyzmatu Wincentyńskiego, który można określić w tych kilku słowach: miłość oraz duchowa i fizyczna posługa najuboższym braciom i siostrom.

Za błogosławieństwo uznajemy fakt, że gromadzimy się dzisaij w tym miejscu wspominając w szczególny sposób w to południe świętą Ludwikę de Marillac. Urodziła się 12 sierpnia 1591 w Paryżu, w którym spędziła całe życie i gdzie zachowała się o niej pamięć w wielu miejscach, w których służyła wielu żyjącym w nędzy ludziom, zwłaszcza w parafii św. Wawrzyńca. Modliła się w kościele Saint Nicolas des Champs i Saint Germain de Pres. W kościele św. Gerwazego wzięła ślub i z pewnością często odwiedzała tą katedrę.

Jako wdowa, dzięki pomocy świętego Wincentego a Paulo, mogła spełnić swoje marzenie o życiu poświęceniu swego życia Bogu przez ulżenie niedoli najmniej szczęśliwym. Zaczynała wspołracując z Bractwem Miłosierdzia (później znanym jako AIC) a wspólnie ze świętym Wincentym a Paulo założyła Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia składające się z kobiet nie zamkniętych w klauzurze lecz których klauzulą były ulice miasta (nowość w tamtych czasach). Wincenty i Ludwika posyłali Siostry do miejsc do których wzywali je ubodzy: porzuconych dzieci, młodzieży analfabetów, chorych, galerników, rannych żołnierzy, rodzin zrujnowanych przez wojnę… Święta Ludwika mówiła: „wszystkie dzieci Boże należy kochać czule i wielkim szacunkiem”.

Pośród tej aktywności Ludwika poszukiwała Boga i pragnęła wzrastać w bliskości z Bogiem. 15 marca spokojnie przygotowała się na spotkanie z Panem Miłosierdzia którego którego kochała i z takim oddaniem służyła.

Ludwika de Marillac zasotała kanonizowana przez papieża Piusa XI w 1934 a w 1960 papież Jan XXIII ogłosił ją „Patronką wszystkich tych, którzy poświęcają się chrześcijańskim dziełom społecznym”.

Powierzamy jej wszystkie osoby, które są częścią sieci miłosierdzia tutaj w Paryżu.

Przeczytaj więcej na temat obchodów 350 Rocznicy w katedrze Notre Dame oraz na temat Triduum ku czci św. Ludwiki de Marillac w Paryżu.

Zaproszenie do obchodów 350 Rocznicy śmierci św. Ludwiki  i św. Wincentego

Ich datę wyznaczono na niedzielę poprzedzającą uroczystość św. Ludwiki de Marillac, 14 marca 2010. Zaplanowano uroczystą koncelebrowaną Mszę św. pod przewodnictwem Arcybiskupa Paryża poprzedzoną uroczystymi nieszporami. Do uczestnictwa w nabożeńśtwach zostali zaproszeni przedstawiciele wszystkich gałęzi Rodziny Wincentyńskiej.

Przedstawiamy relację z uroczystości w katedrze Notre-Dame, którą udostępnił serwis francuski Famvin.org. Relację telewizyjną na żywo przeprowadził francuski telewizyjny kanał katolicki  KTO TV. Możesz  zobaczyć nagranie  wideo z katedry Notre-Dame udostepnione przez KTOtv (otwiera się w zewnętrznym odtwarzaczu medialnym):

« KTO TV: Msza św. w katedrze Notre-Dame , 14 marca 2010 »

lub posłuchać (zapisać) nagranie audio udostępnione przez portal „Sursum Corda„:

Transmisja Mszy św., katedra Notre-Dame  (audio)

Eucharystii przewodniczył arcybiskup Paryża, kardynał Andre Vingt-Trois. Głównymi koncelebransami byli ks. Gregory Gay CM, Przełożony Generalny i ks. Javier Alvarez CM, Dyrektor Sióstr Miłosierdzia. Wśród ok 90 innych koncelebransów największą grupę spoza Francji stanowili konfratrzy z Włoch. Oprócz nich po jednej osobie z Hiszpanii, Niemiec, Meksyku. Z Belgii trzech konfratrów (jeden z Prowincji Polski i dwóch z Kongo), ze Stanów Zjednoczonych pojednym kapłanie reprezentowane były Prowincja Wschodnia i Nowej Anglii (ks. Anthony Kuzia) oraz liczni konfratrzy z Francji z Prowincji Paryskiej i Tuluskiej, ogromna liczba Sióstr Miłosierdzia, przyjaciele Rodziny i zwykli wierni. Katedra była wypełniona całkowicie.

Miejsca były zarezerwowane dla członków Rodziny Wincentyńskiej:  Stowarzyszenia Miłosierdzia (l’equipe St. Vincent – AIC), Sióstr Miłosierdzia, Stowarzyszenia św. Wincentgo a Paulo, Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej, MISEVI, Federacji Sióstr Miłosierdzia ze Strasbourga przybyłych autokarem z odległej Alzacji i innych. Księża zostali poproszeni o przybycie odpowiednio wcześniej aby wysłuchać instrukcji prałata Jacquina, rektora Katedry i Ceremoniarza, który zadbał o najdrobniejsze szczegóły. Z Domu Macierzystego Sióstr Miłosierdzia przeniesiono Relikwie św. Ludwiki i św. Wincentego i w procesji złożono je przed figurą Matki Bożej.

To był dzień wielkiej chwały.
Po stosunkowo długiej procesji wejścia i powitaniu zebranych przez Celebransa głos zabrała Siostra Evelyne Franc, Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. W kilkuminutowej przemowie (przeczytaj tekst wystąpienia tutaj) podziękowała Arcybiskupowi Paryża za zaproszenie do Katedry i za jego obecność przy świętowaniu rocznicy naszych Założycieli. Po czym przedstawiła Rodzinę Wincentyńską obecną w katedrze i przywołała postać oraz przesłanie Ludwiki de Marillac. Ciepłe, słowo powitalne wygłosił bezpośrodnio potem, stojąc na środku prezbiterium, sam Kardynał.

Powitanie –  S. Evelyne Franc i Abp Paryża (audio)

Teksty Mszy św. i czytania pochodziły z IV Niedzieli Wielkiego Postu Lætare. Główni celebransi byli ubrani we właściwe dla tej niedzieli szaty w kolorze różowym, pozostali w fioletowe. Zgodnie ze zwyczajem, chór wielogłosowo i z kunsztem, z którego jest znany zaśpiewał Kyrie i inne tradycyjne pieśni.

Godna odnotowania była homilia Kardynała (Zapoznaj się tekstem homilii, po francusku). Powiedział w niej, że żyjemy w trudnych, pełnych oszczerstw i brudnych sztuczek czasach. Chrześcijanie muszą odanleźć i głosić miłosierdzie ojca wobec syna marnotrawnego. Św. Ludwika i św. Wincenty żyli tym miłosierdziem w swoich działaniach przy posłudze najbardziej potrzebującym. Od 350 lat ich przykład jednoczy na całym świecie wszystkich członków Rodziny Wincentyńskiej, do której mależeli Ozanam, Rozalia Rendu i milcząca Katarzyna.

Homilia Kardynała Andre Vingt-Trois (nagranie audio)

Wezwania Modlitwy Wiernych zostały odczytane przez przedstawicieli AIC (l’eguipe St. Vincent) oraz kl. Patryka Rabarisona CM. Liturgia Eucharystii przebiegła bez najmniejszego uchybienia dzięki czujności Ceremoniarza. O. Generał, towarzyszący Kardynałowi, odczytał – co warto tutaj podkreślić – po francusku, swoją część Modlitwy Eucharystycznej. Komunię Świętą kapłani rozdzielali z małych puszek, wcześniej wykorzystywanych na Mszy św. z udziałem Benedykta XVI.

Po Komunii św. i po ogłoszeniach duszpasterskich ks.Gerard Du CM, Asystent Generalny odczytał po francusku przesłanie na dzisiejszą uroczystość skierowane przez Przełożonego Generalnego, ks. Gregory’ego Gay’a CM, 23. nastepcy św. Wincentego a Paulo. (przeczytaj tutaj tekst przesłania).

ks. Gerard Du czyta przesłanie Przełożonego Generalnego (nagranie audio)

Przed samym błogosławieństwem końcowym Kardynał Vingt-Trois odczytał życzenia, list od Ojca św., dostarczone mu przez Nuncjusza Apostolskiego, w którym Benedykt XVI składa hołd św.Ludwice za pośrednictwem Rodziny Wincentyńskiej.

Arcybiskup Paryża czyta życzenia od Benedykta XVI (nagranie audio)

…”Ite Missa Est”… To była bardzo piękna uroczystość. Pełna wiary i nadziei na przyszłość, a wszyscy jej uczestnicy powrócili zadowoleni z przynależności do Rodziny Wincentyńskiej. Dodaje na zakończenie relacji Famvin.org/fr.

Przeczytaj także relację z uroczystości w katedrze na stronie międzynarodowej Sióśtr Miłosierdzia

15 marca 1660 r.,  o godzinie 11:30

9 maja 1920 papież Benedykt XV dokonuje beatyfikacji. 11 marca 1934 papież Pius XI przewodniczy ceremonii kanonizacji.  W trzechsetną rocznicę śmierci, 50 lat temu, 15 marca 1960 r.  papież Jan XXIII ogłasza św. Ludwikę de Marillac Patronką Chrześcijańskich Pracowników Społecznych.

Żona, matka, oddana Bogu i ubogim. Wspólnie ze św. Wicnetym a Paulo zakła pierwszą w historii nieklauzurową żeńską wspólnotę zakonną, której klazurą stały się wszystkie te miejsca, gdzie są chorzy, ubodzy, bezdomni i potrzbujący.

Przezywając dzisiaj 350 rocznicę jej narodzin dla nieba spróbujmy spojrzeć na niektóre chociaż materiały, które pomogą nam poznać i rozważyć kim była Ludwika de Marillac i kim dla niej był Jezus Chrystus.

Zobacz artykuł „UROCZYSTOŚĆ ŚW.  LUDWIKI DE MARILLAC„ w naszym serwisie i inne publikacje dotyczące św. Ludwiki

W niedzielę, 14 marca

W katedrze Notre Dame zgromadziło się ok 3000 osób i była wypełniona po brzegi. Niemal 90 kapłanów koncelebrowało uroczystą Eucharystię, któej przewodniczył arcybiskup Paryża a głównymi koncelebransami byli ks. Gregory Gay CM, Przełożony Generalny i ks. Javeior Alvarez CM, Dyrektor Sióstr Miłosierdzia. Największą grupę spoza Francji stanowili konfratrzy z Włoch. Oprócz nich po jednej osobie przyjechali z Hiszpanii Niemiec, Meksyku. Z Belgii obecnych było trzech konfratrów – jeden z Prowincji Polski i dwóch z Kongo. Ze Stanów Zjednoczonych pojednym kapłanie reprezetnowane były Prowincja Wschodnia i Nowej Anglii (ks. Anthony Kuzia CM). Towarzyszył im też ksiądz diecezjalny z Filadelfii. Oczywiście uczestniczyło wielu konfratrów z Prowincji Paryskiej i Tuluskiej oraz ogromna liczba Sióstr Miłosierdzia – jak czytamy w informacji zamieszczonej w serwisie CMGlobal.org. – Obecni byli także Przełożony Generalny i Prowincjał Paryski Zakonników św. Wincentego a Paulo (RSV), którym towarzyszyli członkowie ich wspólnoty, międzynarodowi prezesi oraz członkowie rad AIC, SSVP, JMV, sub-dyrektor AMM, członkinie Federacji Sióstr Miłosierdzia ze Strasburga. Wszystkich serdecznie powitała i przedstawiła Siostra Evelyne Franc, Przełożona Generalna Sióstr Miłosierdzia. W swojej homilii na temat pojednania Kardynał ładnie i łaskawie umieścił św. Ludwikę i św. Wincentego (tekst homilii Kardynała po francusku). Na koniec Mszy św. ks. Gerard Du odczytał przesłanie Przełożonego Generalnego.

Zobacz transmisję telewizyjną — KTO TV

lub wysłuchaj nagrania z transmisji (83MB, 88 minut)
Eucharystia w Katedrze Notre-Dame (audio)

W samą uroczystość św. Ludwiki, 15 marca, o godz. 10.30 w kaplicy Cudownego Medalika, w Domu Macierzystym przy 140 Rue du Bac,  została odprawiona uroczysta Msza św. przy relikwiach Świętej Patronki chrześcijańskich pracowników społecznych.  Liturgii przewodniczył i homilię wygłosił ks. Gerard Du CM,  Asystent Generalny (przeczytaj homilię po francusku).  Na zakończenie Eucharystii, po błogosławieństwie, świadectwo swojego zaangażowania w posługę więźniom, poznania godności człowieka i szczęścia jakie towarzyszy tej posłudze  złożyła  s. Yannick Fréhard, Siostra Miłosierdzia pracująca w duszpasterstwie więziennym w Evreux.  Następnie wszyscy Księża, Bracia i Siostry przeszli do ogrodu, gdzie jak to jest już tradycją, ustawili się do wspólnego, rodzinnego pamiątkowego zdjęcia.   O godz 15.30 odprawiono nabożeństwo różańcowe,  po którym nastąpiła adoracja relikwii Świętej.

Wtorek, 16 marca to ostatni dzień obchodów. Uroczyste Msze św. zostaną odprawione w Kaplicy Cudownego Medalika o godz. 12.30, 15.30 i 18.30. Homilie wygłosi ks. Jean Laverton, rektor kościoła  Sacré-Cœur de Montmartre