W XXXIII Niedzielę Zwykłą, 13 listopada 2011, w kościołach całej Polski odczytany będzie List Pasterski Episkopatu Polski o szacunku dla ciała zmarłego i obrzędach pogrzebu w przypadku kremacji. Dowiadujemy się w nim, że obrzędy pogrzebowe z Mszą św. powinny być celebrowane przed kremacją ciała zmarłego, liturgia przy urnie dopuszczana jest, kiedy rodzina nie może zebrać się na dwóch uroczystościach lub gdy kremacja ułatwia sprowadzenie ciała do kraju.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

1. Listopad jest miesiącem szczególnej pamięci modlitewnej o zmarłych. Liczniej uczestniczymy we Mszach Świętych sprawowanych za zmarłych i odwiedzamy cmentarze, zatrzymując się w miejscach, gdzie spoczywają nasi bliscy. Zapalamy znicze i kierujemy do Boga prośby o wieczne szczęście dla nich. W ostatnich latach coraz więcej osób zatrzymuje się jednak nie przy grobie, lecz przed miejscem, w którym złożona została urna z prochami osoby zmarłej. Praktyka kremacji ciał naszych zmarłych staje się coraz bardziej powszechna. W niektórych przypadkach jest to wyraz podążania za szerzącą się modą, często nacechowaną laickimi poglądami. Tymczasem wielowiekowa tradycja chrześcijaoska, oparta na przekazach biblijnych, a także nasza kultura narodowa, zawsze z szacunkiem odnosiła się do ciała osoby zmarłej. Przejawia się to w modlitewnym czuwaniu przy zmarłym, a zwłaszcza w religijnej ceremonii pogrzebowej, podczas której z należną czcią modlimy się przy trumnie z ciałem osoby zmarłej, sprawujemy Mszę Świętą oraz uczestniczymy w obrzędzie ostatniego pożegnania. Kapłan okadza złożone do trumny ciało zmarłego, kropi wodą święconą, aby następnie złożyć je w grobie. Z szacunkiem odnosimy się nie tylko do grobów naszych bliskich, ale również do grobów świętych i błogosławionych, a także czcimy ich relikwie, prosząc o wstawiennictwo u Boga.

2. W miarę rozwoju cywilizacji pojawił się w naszej zachodniej kulturze także zwyczaj spopielania ciał zmarłych. Kościół sprzeciwiał się tej praktyce wówczas, kiedy była ona formą demonstracji antyreligijnej i znakiem sprzeciwu wobec chrześcijańskiej wiary w zmartwychwstanie ciała. Dziś, gdy dla wielu kremacja przestała być wyrazem takich postaw w odniesieniu do wiary chrześcijńskiej, Kościół zezwala na kremację, „jeśli nie podważa wiary w zmartwychwstanie ciała” (KKK 2301, KPK kan. 1176 § 3).

Kościół nadal jednak zaleca i popiera biblijny zwyczaj grzebania ciał zmarłych. Godność osoby ludzkiej, a więc i ciała człowieka, wynika z największego wydarzenia w dziejach ludzkości, jakim jest tajemnica wcielenia Syna Bożego. On, dla którego Ojciec powołał do istnienia wszystkie byty i uczynił człowieka koroną stworzeń, przyjął ludzką naturę i objawił się w ludzkim ciele. Jezus Chrystus przeszedł przez wszystkie etapy ludzkiego życia: najpierw w łonie Matki – Dziewicy z Nazaretu, potem dzieciństwo i młodość, następnie publiczną działalność, a wreszcie mękę i śmierć. Wiemy, że po odkupieoczej śmierci Jego ciało zostało złożone w grobie i wierzymy, że w tym ciele zmartwychwstał trzeciego dnia. W swoim uwielbionym ciele ukazywał się apostołom przez czterdzieści dni i wstąpił na ich oczach do nieba, by, siedząc po prawicy Ojca, wstawiać się za nami.

Wielka prawda o godności ludzkiego ciała, ukazana przede wszystkim w życiu samego Syna Bożego, zawsze była przyjmowana i przeżywana w Kościele, co przejawiało się w szacunku i trosce o ludzkie ciało zarówno za życia, jak i po śmierci. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Ciała zmarłych powinny być traktowane z szacunkiem i miłością wypływającą z wiary i nadziei zmartwychwstania. Grzebanie zmarłych jest uczynkiem miłosierdzia względem ciała; jest uczczeniem dzieci Bożych, będących świątynią Ducha Świętego” (KKK 2300).

3. W ostatnim czasie spotykamy się w naszym kraju z coraz częstszą praktyką kremacji zwłok, która stała się jednym ze znaków naszej epoki. Powstają specjalne miejsca na cmentarzach, gdzie składa się urny, jak też nowe krematoria, w których spalane są ciała zmarłych. Dlatego wiele osób stawia sobie dziś pytania: jaka ma być forma mojego pogrzebu? Czy nie domagać się spopielenia swojego ciała? Jak pochować swoich zmarłych? Wszystkich jednak, którzy rozważają możliwośd kremacji, prosimy, aby decyzji tej nie podejmowali pochopnie i wzięli pod uwagę chrześcijańską tradycję. „Prochy bowiem wyrażają zniszczenie ludzkiego ciała i nie oddają idei «snu» w oczekiwaniu zmartwychwstania. Ponadto właśnie ciału, a nie prochom, oddaje się cześć w czasie liturgii, ponieważ od chwili chrztu świętego stało się ono świątynią uświęconą przez Ducha Świętego” (Dodatek do Obrzędów pogrzebu, nr 3).

Kremacja nierzadko pociąga za sobą pewne praktyki, których Kościół nie może zaakceptować, takie jak rozsypywanie prochów w określonych miejscach (tzw. ogrodach pamięci) lub przechowywanie ich w różnej formie w domu. Inną konsekwencją kremacji może byd zanikanie tradycyjnych cmentarzy jako miejsca czasowego spoczynku zmarłych. Cmentarze z grobami zmarłych i stojące na nich krzyże przypominają żyjącym o przemijaniu ziemskiego życia, o wierze w życie wieczne i zmartwychwstanie z Chrystusem. Są także miejscem publicznej i prywatnej modlitwy Kościoła za zmarłych. Groby na cmentarzu są nie tylko pamięcią o zmarłych, ale wyrażają związek z poprzednimi pokoleniami tak w wymiarze rodzinnym, jak i narodowym. W taki sposób należy patrzeć na groby nie tylko swoich bliskich, ale także tych, którzy walczyli i oddali życie za Ojczyznę lub w inny sposób przyczynili się do rozwoju jej kultury duchowej i materialnej.

4. Biorąc pod uwagę przekaz płynący z Pisma Świętego i tradycji chrześcijaoskiej, Kościół nadal zaleca zachowywanie dotychczasowego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Ponieważ w ostatnich latach przyjęły się w naszym kraju zróżnicowane praktyki obrzędów liturgicznych towarzyszących kremacji ciał zmarłych i złożeniu urny do grobu lub do specjalnej niszy na cmentarzu w tzw. kolumbarium, czyli ścianie z urnami, biskupi polscy – pragnąc uporządkować sposób sprawowania liturgii pogrzebowej – zwrócili się do Kongregacji do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów o zatwierdzenie Obrzędu złożenia urny do grobu. Stolica Apostolska, dekretem z 7 lipca 2010 roku, zatwierdziła sam obrzęd, jak i normy wykonawcze związane z kremacją ciała ludzkiego.

W oparciu o zatwierdzone normy i podane wskazania biskupi polscy stwierdzają:

A. Obrzędy pogrzebowe z Mszą Świętą i z ostatnim pożegnaniem włącznie, w których uczestniczy rodzina, wspólnota parafialna, przyjaciele i znajomi, powinny być celebrowane przed kremacją ciała ludzkiego. Natomiast po spopieleniu zwłok sprawuje się obrzęd związany ze złożeniem urny w grobie. Obrzędy pogrzebowe z ostatnim pożegnaniem należy celebrować w kościele lub kaplicy cmentarnej bądź w pomieszczeniu krematorium według form podanych w księdze liturgicznej zawierającej Obrzędy pogrzebu (Katowice 1991, 2012). Już w 1977 roku Stolica Apostolska wyjaśniła, że „nie wydaje się stosownym, aby nad prochami celebrowano obrzędy, które mają na celu uczczenie ciała zmarłego. Nie chodzi tutaj o potępienie kremacji, ale o zachowanie prawdziwości i czytelności znaku liturgicznego” (Dodatek do Obrzędów pogrzebu, nr 3).

B. Jeśli jednak przemawiają za tym szczególne racje duszpasterskie lub powody natury praktycznej, obrzędy pogrzebowe, podane w księdze liturgicznej, można sprawować nad samą urną. Może to mieć na przykład miejsce wtedy, gdy czyjaś śmierć nastąpiła daleko od miejsca zamieszkania i kremacja ułatwia sprowadzenie doczesnych szczątków osoby zmarłej, a także, kiedy uczestnicy pogrzebu przybywają z daleka i trudno im byd na dwóch częściach pogrzebu, czyli na Mszy Świętej połączonej z ostatnim pożegnaniem ciała zmarłego i, po pewnym czasie, na obrzędzie złożenia urny w grobie lub kolumbarium. Podczas obrzędu liturgicznego pogrzebu, po kremacji, urnę stawia się przed prezbiterium na stoliku nakrytym fioletowym kirem obok zapalonego paschału.

C. Jeśli kremacja ma miejsce w innym terminie niż Msza Święta pogrzebowa i obrzęd ostatniego pożegnania, modlitwom towarzyszącym złożeniu urny w grobie może przewodniczyd kapłan lub diakon albo osoba specjalnie delegowana do tej funkcji. Obrzęd sprawowany jest przy udziale najbliższej rodziny, bez zewnętrznej okazałości.

D. Kościół stanowczo sprzeciwia się praktyce rozrzucania prochów ludzkich w tzw. miejscach pamięci, na morzu, w górach lub w innych miejscach. Zarówno ciało, jak i prochy człowieka zawsze należy składać do grobu, w specjalnym kolumbarium lub w kaplicy na cmentarzu. Każde takie miejsce pochówku wyraża wiarę chrześcijanina w ostateczne zmartwychwstanie.

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

5. Wyznawana w chrześcijaoskim Credo wiara w ciała zmartwychwstanie kształtowała naszą wiekową tradycję i szacunek do każdego zmarłego, którego ciało ze czcią składamy do grobu. Zmarłych polecamy miłosiernemu Bogu, który wskrzesił z martwych Jezusa Chrystusa, a kiedyś i nas „pochwyci za rękę i wprowadzi do domu wiecznego trwania”, jak głosi hymn modlitwy na zakończenie dnia. Korzystając z okazji, pragniemy również zachęcid was do stałej pamięci modlitewnej o naszych zmarłych. Pielęgnujmy przekazane nam zwyczaje, uczmy tego młode pokolenie, aby i o nas pamiętano w modlitwach oraz podczas liturgii. Msza Święta w intencji zmarłych jest najcenniejszym darem, jaki możemy im ofiarować.

Ożywieni wiarą w Chrystusa Zmartwychwstałego udzielamy Bożego błogosławieństwa dla umocnienia nadziei, że razem z Chrystusem wszyscy zmartwychwstaniemy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 356. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Przemyślu,
w dniach 14-16 października 2011 r.

kliknij > aby obejrzeć nagranie w jakości HD

Transmisja Mszy św. z katedry wawelskiej (MP3)

HOMILIA KSIĘDZA KARDYNAŁA STANISŁAWA DZIWISZA

Homilia księdza Kardynała Stanisława Dziwisza (MP3)

OD REDAKCJI: Do realizacji transmisji telewizyjnej i radiowej została dosłownie wykorzystana ta część artykułu: «Biskup ALBIN MAŁYSIAK CM – nie żyje!» opublikowanego w Famvin.org-Polska i Misjonarze.pl, którą udało się przeczytać przed rozpoczęciem liturgii bez wiedzy autora i bez wskazania źródła pochodzenia odczytywanego tekstu.

kliknij na ten link aby obejrzeć nagranie w jakości HD

Przed Eucharystią wierni i kapłani zgromadzeni w kościele i kolejne napływające do niego rzesze wiernych odśpiewali Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Po niej, przy wystawionej trumnie z ciałem zmarłego rozpoczęłą sie Msza św. Przewodniczył J.E. ks. Kardynał Franciszek Macharski, emerytowany Arcybiskup Krakowski. Wśród koncelebrujących znalazło się 7 biskupów i trzech kardynałów oraz ok 100 innych księży. Obecnych byłokilkadziesiąt sióstr zakonnych i setki innych wiernych, którzy wypełnili kościół po brzegi. Słowo wstępne wygłosił ks. Kardynał Macharski a okolicznościową homilię poświęconą Biskupowi Albinowi wygłosił ks. bp Jan Szkodoń, Wikariusz Generalny Archidiecezji Krakowskiej, której nagranie w całości udostępniamy poniżej.

Trumna z ciałem Biskupa pozostała wystawiona w kościele Sióstr Norbertanek do rana, kiedy to przewieziono ją na Wawel, gdzie kontynuowano uroczystości pogrzebowe.

Zobacz więcej zdjęć z Mszy dziekczynnej (autor: Paul Perromat)

W ubiegłym miesiącu, większość świata – katolickiego i nie tylko – skupiało uwagę na Rzymie i na wydarzeniu odbywającym się na Placu św. Piotra; na beatyfikacji Papieża – teraz Błogosławionego – Jana Pawła II. Ten dobry człowiek podczas swojego długiego pontyfikatu przyciągnął uwagę wielu osób, a teraz oferuje światu jeszcze jedną lekcję na temat katolickiej praktyki czczenia świętych. Być może Papież Benedykt miał na myśli te beatyfikację, kiedy (mniej więcej w tym samym czasie) kończył dwuletnią katechezę na temat świętych i męczenników Kościoła. Ostatnia nauka była na temat tego co najistotniejsze w świętości. Wskazał na trzy elementy: Niedzielną Mszę św., codzienną modlitwę i przestrzeganie przykazań. Z naciskiem Papież Benedykt powtarzał, że świętość musi być zwyczajna – coś dostępnego dla każdego. Zbliżając się do końca prezentacji Papież proponuje wszystkim zachętę: „chciałbym zaprosić was do otwarcia się na działanie Ducha Świętego, który przemienia nasze życie, aby stać się, również my, fragmentami mozaiki świętości, którą Bóg tworzy w historii”.

Dzisiaj, kolejny raz, nasz Kościół wzywa nas do wspólnego świętowania jednej osoby spośród wielu, która prowadziła życie wiernej posługi i która, jak to powiedział Papież Benedykt stała się „fragmentem wielkiej mozaiki świętości, którą Bóg tworzy w historii”. Jak wszyscy wiemy, Siostra Małgorzata Rutan, Siostra Miłosierdzia została męczennicą w czasie Rewolucji. Wczoraj, ogłosiliśmy ją „Błogosławioną” co jest technicznym sposobem rozpoznania kim była i kim jest. Zasugerowałbym też, że jej świętość była „zwyczajna”. Nie, nie w tym sensie, że była nieważna i bezbarwna, lecz zwyczajna w tym sensie, że przyjęła męczeństwo wypełniając swoje codzienne obowiązki do końca swojego życia jako Siostra Miłosierdzia.

Była zwyczajna w tym sensie, że od każdej Siostry Miłosierdzia można by oczekiwać działania w taki sam sposób w imię wierności jej charyzmatowi i ubogim. Była zwyczajna w tym sensie, że każdy z nas może starać się wiernie przeżywać swoją osobistą posługę oraz nasze wyjątkowe powołanie oraz dojść do podobnej świętości. Małgorzata oferuje wzór naszego własnego życia.

Teksty biblijne, które Kościół przedstawia dzisiaj do rozważenia wskazują na zwyczajną ścieżkę świętości. Każde ukazuje rożną perspektywę, ale wszystkie wskazują na ten sam cel.

Pierwsze czytanie pochodzi z ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Widzimy w nim instrukcje ojca dal syna jak dobrze przeżyć życie. W sercu biblijnej literatury mądrościowej jest świadomość, że Bóg nakazał światu bycie dobrym, a ludzie powinni starać się żyć zgodnie z tym nakazem. Każdy powinien dobrze przeżywać swoje życie. Instrukcja zawsze jest praktyczna, zawsze wykonalna i zawsze konkretna. Ktoś mógłby z łatwością powiedzieć – „zwyczajna”. Oto jak zwykły człowiek powinien żyć aby zadowolić Boga i przestrzegać przykazań. Posłuchajcie tylko jeszcze raz przekazanych wskazówek [por. Syr 4, 2-8]:

Nie dręcz duszy głodnego…

nie zwlekaj z datkiem dla potrzebującego

Nie odpychaj żebrzącego w strapieniu

od ubogiego nie odwracaj swej twarzy.

Nie odwracaj oka od proszącego . . .

Nakłoń ucha swego biednemu,

łagodnie odpowiedz mu spokojnymi słowami. . .

W tych wskazówkach ktoś jeden może usłyszeć drogi Siostry Miłosierdzia i charakter Małgorzaty Rutan posługującej chorym. Ktoś inny może również usłyszeć pewien rodzaj wezwania do wierności któremu każdy z nas jest zaproszony – wezwania do świętości poprzez bycie mądrym w jak najbardziej zwyczajny sposób.

Drugie czytanie oferuje nam słynną refleksję św. Pawła na temat miłości chrześcijańskiej z trzynastego rozdziału pierwszego Listu do Koryntian, która odwraca nasza uwagę od tego co robimy, a kładzie nacisk na to jak to robimy. Paweł przypomina, że wszystko należy robić z miłością. Działania, które wydają się wspaniałe, lecz nie są motywowane przez miłość są bezużyteczne. Jeżeli zatrzymamy się i pomyślimy, to jest to nadzwyczajne stwierdzenie. Meta, cel, to nie to co najważniejsze lecz jak ktoś do nie dotrze. Działania każdej osoby muszą być napędzane pragnieniem służby bliźnim z miłością. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest i współweseli się z prawdą. Nawet gdy ktoś podda własne życie – „wystawi swe ciało” według ilustracji Pawłowej, której echem jest poddanie się Małgorzaty – jest bezcelowe dopóki nie dzieje się z miłości. Motto Sióstr Miłosierdzia podkreśla, że to nie duma czy opór motywuje ich działania, lecz „miłość Chrystusa przynagla” je. I to była motywacja Małgorzaty do podjęcia zdecydowanej decyzji. Miłość tych, którym służyła w szpitalu i gdzie indziej podtrzymywała je wierność obowiązkom i z tej miłości wyrosło jej potępienie. Miłość motywowała ją codziennie i ona ofiarowuje nam wzór w takim samym zakresie jakim realizujemy nasze powołanie do świętości.

W Ewangelii Jezus uczy o Błogosławieństwach w Kazaniu na Górze. Te przykazania Nowego Przymierza po raz kolejny konfrontują nas ze środkami do prowadzenia świętego, „błogosławionego” życia. Nadzwyczajność nie jest zamiarem powołania. Cisi, sprawiedliwi, miłosierni są powołani są nazwani „świętymi”. Ten sposób życia jest w zasięgu możliwości każdego z nas. Wśród błogosławieństw możemy rozpoznać szczególny sposób w jaki Małgorzata wyraża swoją świętość. Jezus głosi:

„Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią (kłamliwie) wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie.” [Mt 5,11]

Jej gotowość do poddania się prześladowaniu w tamtych czasach, ze względu na jej naśladowanie Chrystusa jest wyraźnym wypełnieniem nakazu Ewangelii. Nie dziwi więc, że nazywamy ją „błogosławioną”. Ona podążała tą ścieżką przed nami i pokazała tę drogę jasno i odważnie.

Celebracja Małgorzaty oferuje nam wspaniałą możliwość rozważania na temat dobrze przeżytego życia i ścieżce do świętości. Opis ścieżki do świętości wiodącej według Papieża Benedykta od Eucharystii, przez modlitwę do życia Ewangelią dobrze ją opisuje. Wszystkie trzy czytania z Pisma Św. można traktować jako odpowiedź na pytanie: „W jaki sposób zostanę świętym?” Wszystkich trzech można użyć do opisania życia Małgorzaty Rutan. Swoim zwyczajnym i wiernym życiem jako Siostra Miłosierdzia oddaje swoje życie jak obrazach biblijnych. Dziękujemy dziś Bogu za jej przykład i prosimy Pana o łaskę dobrej odpowiedzi na powołanie do świętości tak, abyśmy również mogli być zaliczeni do grona „błogosławionych”.

Urodziła się w Metzu jako ósme z piętnaściorga dzieci. Była organizatorką, pierwszą Dyrektorką i Przełożoną Sióstr  szpitala w Dax głeboko oddaną posłudze ubogim, chorym i cierpiącym. Aresztowana w czasie Rewolucji Francuskiej skazana na śmierć za odmowę złożenia przysięgi narodowej. Zgilotynowana 7 kwietnia 1794 na rynku w Dax (tu znajdziesz biografię). Papież Benedykt XVI w dekrecie z 1 lipca 2010 uznał jej męczeństwo otwierając drogę do beatyfikacji (czytaj więcej).

Na długo przed rozpoczęciem uroczystości Arena była wypełniona wiernymi. Umieszczony na wysokim podium zadaszony ołtarz stanął niemal na przeciwko bramy wejściowej, przez którą na codzień wpadają zwięrzęta na spotkanie z matadorami. Miejsca na widowni a także w specjalnych sektorach na samej arenie, zajęło ok. 5 tysięcy wiernych w różnym wieku, w tym duża ilość młodzieży. Specjalną grupę stanowili chorzy i niepełnosprawni o kulach i na wózkach inwalidzkich ulokowani najbliżej ołtarza. Wsród uczestników beatyfikacji było także ok. 900 Sióstr Miłosierdzia przede wszystkim z Domów we Francji, Europie Środkowej, Hiszpanii i Włoszech. Obecne były także Siostry z odległych miejsc jak Kongo i Filipiny.

Ceremonii przewodniczył specjalny wysłannik Papieża Benedykta XVI, kardynał Angelo Amato, Prefekt Kongregacji ds. Kanonizacyjnych. Asystowali mu kardynał Jean Louis Tauran, Prefekt Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego oraz Nuncjusz Papieski we Francji, arcybiskup Luigi Ventura. Obecnych było także piętnastu innych biskupów głównie z południowo-zachodniej Francji. Wśród koncelebransów byli również ks. Gregory Gay CM, Przełożony Generalny Zgromadzenia Misji, ks. Patrick Griffin CM, Dyrektor Generalny Sióstr Miłosierdzia i ks. John Maher CM, Dyrektor Biura Komunikacji Kurii Generalnej, Wizytatorzy francuskich Prowincji Zgromadzenia Misji – ks. Ellie Delplace CM (p. Paryska) i ks. Jean Yves Leboeuf CM (p. Tuluzy).

transmisja on-line Mszy św. beatyfikacyjnej
(archiwum telewizji KTOTV)

W uroczystości uczestniczyli także przedstawiciele władz państwowych i lokalnych. Rząd Republiki Francuskiej reprezentował Michel Mercier, Strażnik Pieczęci, Minister Sprawiedliwości i Wolności; Prefekt Landów, Evence Richard oraz burmistrz Dax, Gabriel Bellocq. Na koniec Mszy św. Matka Generalna wszystkich ich przedstawiła i podziękowała za przybycie i uświetnienie uroczystości.

Zobacz galerię zdjęć (screenshots KTOTV)

[[Show as slideshow]]

Na początku uroczystości, wierni tańczyli w rytm „Paquito Chocolatero” i „Vino Griego”, dwóch najbardziej znanych utworów ludowych zwykle wykonywanych przez „bandas” podczas popularnych festynów w Dax. Całe zgromadzenie wielokrotnie wykrzykiwało „ola”. Na szyjach wielu osób, zwłaszcza Sióstr, widać było białe chusty z nadrukowanym autografem Siostry Małgorzaty Rutan.

[all photo credits: Jean Pierre Muller/AFP/GettyImages]

Zgodnie z rytuałem beatyfikacji, po rozpoczęciu Mszy św. odczytana została biografia Siostry Małgorzaty, tej, która „umiłowała Kościół decydując sie oddać swoje życie, aby pozostać mu wierną” i która „poświęciła swoje życie służbie ubogim i chorym i przelała swoją krew dla Chrystusa”. Odczytał ją ordynariusz diecezji Aire i Dax, biskup Philip Breton. Towarzyszyli mu stojąc po obu bokach ks. Bernard Hayer, Wikariusz Generalny diecezji Aire-Dax oraz S. Evelyne Franc SM, Przełożona Generalna Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Następnie kardynał Angelo Amato, w imieniu Ojca św. odczytał akt beatyfikacji. Prefekt Kongregacji ds. Kanizacyjnych wygłosił również krótką homilię.

W czasie modlitwy Anioł Pański, odbywający pielgrzymkę do San Marino Papież Benedykt XVI powiedział o dzisiejszym wydarzeniu: „Z radością przypominam, że właśnie dzisiaj we francuskim Dax jest ogłaszana błogosławioną siostra Małgorzata Rutan, Siostra Miłosierdzia. W drugiej połowie osiemnastego wieku pracowała ona z wielkim zaangażowaniem w szpitalu w Dax, ale w wyniku tragicznych prześladowań spowodowanych rewolucją, została skazana na śmierć za swoją wiarę katolicką i za wierność Kościołowi.” Po czym po francusku dodał: „Uczestniczę duchowo w radości sióstr miłosierdzia i wszystkich wiernych, którzy tu, w Dax biorą udział w beatyfikacji siostry Małgorzaty Rutan, jaśniejącego świadka Chrystusowej miłości do ubogich.” (czytaj pełny tekst przemówienia)

Przeczytaj także:

• Beatyfikacja Siostry MAŁGORZATY RUTAN SM
• Uznanie męczeństwa Sł. Bożej S. MARGUERITE RUTAN SM
• Zbliża się beatyfikacja Siostry Małgorzaty Rutan SM
• Oficjalna strona beatyfikacji Siostry Małgorzaty Rutan
  (angielska, francuska i hiszpańska)

Mszy św. beatyfikacyjnej przewodniczyć będzie J.E. kardynał Angelo Amato, Prefekt Kongregacji ds. Świętych. Swą obecność zapowiedziały także Siostry Miłosierdzia z całej Europy oraz wiele przedstawicieli całej Rodziny Wincetyńskiej, w tym Przełożeni Generalni obu Zgromadzeń.

Francuska telewizja katolicka KTOTV (dzięki niej mogliśmy oglądać Mszę św. z katedry Notre Dame w trakcie obchodów Roku Jubileuszowego w święto św. Ludwiki de Marilac w 2010 r.) przeprowadzi w internecie bezpośrednią transmisję telewizyjną Mszy św. beatyfikacyjnej. Transmisja przewidziana na dwie godziny rozpocznie się o godz. 15:00 czasu europejskiego (1300GMT). Aby obejrzeć tę uroczystość należy wejść na przygotowaną specjalnie stronę:

transmisja on-line Mszy św. beatyfikacyjnej
(niedziela, godz. 15:00)

Poniżej prezentujemy krótki reportaż filmowy telewizji KTOTV (nagranie i narracja wyłacznie po francusku) na temat Siostry Rutan i samej beatyfikacji. W filmie pokazane są miejsce związane zarówną z nową błogosławioną jak też miejsca związane ze św. Wincentym a Paulo. Barceau de Saint Vincent de Paul leży niedaleko Dax i stamtąd w niedzielę rano wyruszy pielgrzymka Rodziny Wincentyńskiej na beatyfikację i tam w poniedziałek be∂zie odprawiona Msza św. dziękczynna za dar beatyfikacji.

Program uroczystości beatyfikacyjnych:

Sobota 18 czerwca

W mieście (Dax):
10:00 do 18:00 – „W drodze z Siostrą Małgorzatą Rutan”
Pielgrzymi zostaną zachęceni do odwiedzenia miejsc związanych z Siostrą Małgorzatą i św. Wincentym: kaplicy św. Eutropa (szpital uzdrowiskowy), katedry, dawnej klasztoru Karmelitów (przy rue du Carmes), hotelu Splendid (w pobliży dawnego placu Poyanne, miejsca egzekucji), fontanny z ciepła wodą (Fountain chaude), dawnych murów miejskich (odnowionych) oraz na Rue des Fusillés, gdzie przez pewien czas w domu rodziny De Comet (niezniszconym) mieszkał św. Wincenty a Paulo

W katedrze w Dax:
przez cały dzień:
✓ adoracja Najświetszego Sakramentu oraz możliwość przystąpienia do Sakramentu Pokuty. Pielgrzymom „W drodze z Siostrą Małgorzatą Rutan” zostanie zaproponowany czas na modlitwę i refleksje;
✓ wystawa poświęcona beatyfikowanej męczennicy.

o 20:30 – czuwanie moditewne w obecności wysłannika Papieża Benedykta XVI, kardynała Angelo Amato oraz z udziałem biskupów, Sióstr Miłosierdzia, Rodziny Wincentynskiej i pielgrzymów.

przedstawienie teatralne
Salle des Halles nr 1 w budynku Halles de Dax przy placu Roger Ducos (naprzeciwko głównego wejścia do katedry)
o godz. 10:30 i 15:00 ( a także w niedzielę o godz. 10:30) zespół artystyczny ze szkoły St.Jacques de Compostelle wystawia ok. godzinne przedstawionie zatytułowane: „Małgorzata Rutan – nowy kwiat dla nas kwitnący pod piękniejszym niebem” („Margueriten Rutan , une fleur nouvelle éclose pour nous sous un ciel plus beau”)

w Barceau de St. Vincent de Paul

po południu - powitanie pielgrzymującej młodzieży oraz otwarcie poświęconego im weekendu
o godz. 20:30 – czuwanie modlitewne dla młodzieży, moderator Laurent Grzybowski.

Niedziela, 19 czerwca

w mieście (Dax)
10:00 – 16:00 – „W drodze z Siostrą Małgorzatą Rutan” (zobacz na program soboty)

w katedrze w Dax:
10:00 – 12:00 – Adoracja Najświętszego Sakramentu oraz Sakrament Pojednania (podobnie jak w sobotę)
przez cały dzień – wystawa poświęcona Siostrze Rutan

w Parc des Arènes (arenie walk byków)
Od 10:00 – zajęcia dla przybywających grup pielgrzymów w tym powitanie młodzieży przybyłej z Barceau i pozostałych sąsiednich miejscowości.

Od 12:00 – obiad w cenie €8 na stadionie Maurice Boyau (w namiocie USD – Towarzystwa Sportowego Dax)

Od 14:00 – otwarcie Areny i przygotowanie do mszy beatyfikacyjnej

15:00 – Msza św. beatyfikacyjna Siostry Małgorzaty Rutan SM pod przewodnictwem kardynała Angelo Amato, Prefekta Kongregacji ds. Świętych, z udziałem Sióstr Miłosierdzia z całej Europy, Rodziny Wincentyńskiej, chórów i wszystkich zgromadzonych. Na zakończenie Mszy św. nastąpi formalne rozesłanie młodzieży na Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie.

Poniedziałek, 20 czerwca:

w Berceau de St. Vincent de Paul:
10:00 – Pierwsza Msza św. dedykowana Błogosławionej Małgorzacie Rutan pod przewodnictwem biskupa Filipa Breton’a, biskupa Aire i Dax oraz z udziałem przedstawicieli Rodziny Wincentyńskiej i księży z diecezji Aire-Dax.

Przeczytaj także:

• Uznanie męczeństwa Sł. Bożej S. MARGUERITE RUTAN SM
• Zbliża się beatyfikacja Siostry Małgorzaty Rutan SM
• Oficajalna strona beatyfikacji Siostry Małgorzaty Rutan (angielska, francuska i hiszpańska)

Przeczytaj kim była Siostra Małgorzata Rutan SM ( biografii opracowanej przez ks. Pierre’a Coste’a CM):

Siostra Margaret Rutan została zgilotynowana w Dax 9 kwietnia 1794 z nienawiści do wiary. Była pierwszą przełożona szpitala Hotel-Diêu w Dax.  Urodziła się 23 kwietnia 1736 r. w Metzu jako ósme z 15 dzieci.   Margaret na początku pracuje u ojca architekta. Uczy się opiekować dziećmi, będzie prowadziła manufakturę dziecięcą w Pau i Dax, zorganizuje im naukę. 23 kwietnia 1757 wstępuje do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia. Po pięciu miesiącach opuszcza nowicjat i powierzona jej zostaje misja w Pau. Dla ratowania finansów szpitala oprócz opieki nad chorymi powierzono jej także prowadzenie Manucture des Enfants dla podrzutków.

W 1773, Królowa Maria Antonina, która odwiedziła w Fontaineblau bardzo zadbany prowadzony przez S. Rutan szpital miejski powierzyła jej opiekę nad swoją cierpiącą na ospę przyjaciólką Medemoiselle Fleury. W 1779 została skierowana do szpitala w Dax, gdzie całkowicie zreorganizowała istniejący l’Hôpital Ste-Eutrope (szpital św. Eutorpiusza) i kierowała nim na życzenie biskupa Dax, ks. Le Quiem de Laneuville, który ostatecznie otrzymał dekret Rady Stanu łączący l’Hôpital Ste-Eutrope i stary Hôpital St-Esprit położonych nad brzegiem rzeki Adour w dytrykcie Sablar. W 1784 roku, S. Rutan. nadzoruje budowę szpitala św. Eutropiusza rozpoczęte przez biskupa de Laneuville Według własnych planów rozbudowuje jego północne skrzydło, organizuje kalsy szkolne (dziesiajsza kaplica) ozszerza skrzydle północnym, zbudowana klas i dziś kaplica.

Obydwa szpitale znajdowały się poza murami miasta zgodnie ze zwyczajem zapoczątkowanym prawdopodbnie w średniowieczu i wystęującym w wielu innych miastach. Działo się tak celem zabezpieczenia przed epdemiami i włóczęgami, któzy często się w tych placówkach chronili. 24 grudnia 1793, niejaki Raoux, żołnierz leczony w szpitalu, powrócił w towarzystwie innych a zaśpiewać Siostrze serenedę w dowód wdzięczności za leczenie. Siostra daje im coś do picia. Zostaje oskarżona o opuszczenie innych rannych i chorych żołnierzy, próbę ucieczki w nocy, razem z innymi siostrami z negatywnymi skutlkami dla chorych oraz za niezłożenie przysięgi z 3 października 1793.

24 grudnia 1793 Siostra Margeurite zostaje umieszczona w więzieniu dla kobiet, w klasztorze karmelitanek razem z 300 innymi osobami. Przez koljene sześć miesięcy wspiera moralnie i opiekuje się towarzyszkami niedoli i odważnie czeka na śmierć. 9 kwietnia 1794, odbywa się rozprawa. Pinet i Cossaine zasiadają w trybunale w dawnym pałacu biskupim (teraz ratuszu) i potępiają Siostrę Rutan. Wśród obciążających ją dowodów oparto się na pisanych modlitwach, listach zmarłych pacjentów szpitala, które przechowywała dla ich rodzin. W trakcie mowy obronnej byłą zagłuszana przez bębny. Wyrok śmierci zostaje wydany bezzwłocznie. Gilotyna tego dnia miała dużo pracy przy ścinaniu głów. Pierwszą ofiarą jest torturowany ks. Lanlongue. Kiedy przychodzi jej kolej Siostra Rutan odpycha kata mówiąc: „nie dotknął mnie, żaden mężczyzna” a następnie sama zdejmuje z głowy hustę i szal z szyji.

W trakcie drogi na szafot, s. Rutan śpiewała Magnificat, stawiając śmiele czoła śmierci skromnie i odważnie odpychając od siebie kata. Ten jest rozdrażniony i tchórzliwy. W odwecie uderza ją dwukrotnie w głowę, a następnie biczuje ciało męczennicy. 9 kwietnia 1805 została w Akcie Cywilnym przygotowanym jako wyraz szacunku dla ofiar, została zrehabilitowana.

Parc de Arene, miejsce beatyfikacji S. Małgorzaty Rutan SM

W uroczystości licznie uczestniczyli księża z rożnych domów i parafii Zgromadzenia w kraju oraz zagranicą, rodziny ordynandów i przyjaciele znacznie wypełniając kościół seminaryjny. Oprawę muzyczną zapewniła schola mieszana kleryków misjonarskich i przyjaciół Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy.
Na wstępie Mszy św. wszystkich powitał ks. Wizytator Arkadiusz Zakręta CM [zobacz nagranie]. Homilię wygłosił Szafarz sakramentu, ks. bp Paweł Socha CM [zobacz nagranie], który także na koniec Mszy św. przekazał wszystkim, a szczególnie nowo wyświęconym prezbiterom i diakonom oraz ich rodzinom serdeczne życzenia. [zobacz nagranie]

Zobacz relację filmową z całej uroczystości święceń kapłańskich

Bezpośrednio po uroczystości liturgicznej w Auli ITKM im. ks. Konstantego Michalskiego odbyła się okolicznościowa akademia. Po przemówieniu dk. Adama Sejbuka CM, jednego z nowowyświęconych, ks. Wizytatora Arkadiusza Zakręty CM, ks. Rektora Józefa Łucyszyna CM czterech neoprezbiterów – absolwentów ITKM – odebrało dyplomy magisterskie. W dalszej części akademii głos zabrał ks. Krystian Połomski CM w imieniu absolwentów a po nim na zakończenie jeden z rodziców nowowyświęconych. Na zakończenie wszyscy odmówili modlitwe Regina Coeli. Uroczystość ubogacił występ artystyczny kleryckiego zespołu „Lazaryści”.

Zobacz nagranie całej Akademii w kanale Prowincji Polski na YouTube

święcenia prezbiteratu przyjęli

dk. Daniel Łuczak CM – urodzony 2 stycznia1985, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2004, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2009; święcenia diakonatu 29 maja 2010 (abp Tadeusz Gocłowski CM)
dk. Maciej Mroczek CM – urodzony 13 stycznia 1984, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2003, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2009; święcenia diakonatu 29 maja 2010 (abp Tadeusz Gocłowski CM)
dk. Krystian Połomski CM – urodzony 13 marca 1985, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2004, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2009; święcenia diakonatu 29 maja 2010 (abp Tadeusz Gocłowski CM)
dk Krzysztof Śliwa CM – urodzony 10 maja 1984, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2004, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2009; święcenia diakonatu 29 maja 2010 (abp Tadeusz Gocłowski CM)

święcenia diakonatu przyjęli

Tomasz Dulski CM – urodzony 23 września 1985, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2004, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Marcin Fabisiak CM – urodzony 1 lipca 1981, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Maciej Golas CM – urodzony 31 sierpnia 1986, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Maciej Musielak CM – urodzony 21 kwietnia 1986, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Dominik Palkij CM – urodzony 4 kwietnia 1986, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Adam Sejbuk CM – urodzony 5 czerwca 1986, przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;
Damian Wyżkiewicz CM – urodzony 18 lutego 1986,przyjęty do Zgromadzenia 8 grudnia 2005, inkorporowany (śluby) 8 grudnia 2010;

„Tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech”

This post is available in English. Visit – VINCENTIANS.PL
- website of the Province of Poland in English to read it.

„Swoim świadectwem wiary, miłości i odwagi apostolskiej, pełnym ludzkiej wrażliwości, ten znakomity Syn Narodu polskiego, pomógł chrześcijanom na całym świecie, by nie lękali się być chrześcijanami, należeć do Kościoła, głosić Ewangelię. Jednym słowem: pomógł nam nie lękać się prawdy, gdyż prawda jest gwarancją wolności.”

Drodzy Bracia i Siostry,

Już sześć lat minęło od dnia, w którym zebraliśmy się na tym Placu, aby celebrować pogrzeb papieża Jana Pawła II. Ból utraty był głęboki, ale jeszcze większe było poczucie jakiejś ogromnej łaski, która otaczała Rzym i cały świat: łaski, która była owocem całego życia mojego ukochanego Poprzednika, a szczególnie jego świadectwa w cierpieniu. Już tamtego dnia czuliśmy unosząca się woń świętości, a Lud Boży na różne sposoby okazywał swoją cześć dla Jana Pawła II. Dlatego chciałem, aby – przy koniecznym poszanowaniu prawa Kościoła – jego proces beatyfikacyjny przebiegał w sposób możliwie najszybszy. I oto nadszedł oczekiwany dzień; przyszedł szybko, ponieważ tak podobało się Bogu: Jan Paweł II jest błogosławiony.

Pragnę skierować serdeczne pozdrowienia do was, którzy tak licznie przybyliście do Rzymu ze wszystkich stron świata dla tej szczególnej okazji: księży kardynałów, braci w biskupstwie i kapłaństwie, oficjalnych delegacji, ambasadorów i władz, osób konsekrowanych i wiernych świeckich. Tym pozdrowieniem ogarniam także wszystkich, którzy łącza się z nami za pośrednictwem radia i telewizji.

Tę drugą Niedzielę Wielkanocną błogosławiony Jan Paweł II ogłosił Niedzielą Bożego Miłosierdzia. Została ona wybrana na dzisiejszą uroczystość, ponieważ mój Poprzednik – z wyroku Opatrzności – oddał ducha Bogu właśnie w wigilię tej niedzieli. Ponadto dziś jest pierwszy dzień maja, miesiąca maryjnego, jest to również wspomnienie św. Józefa Robotnika. Wszystkie te okoliczności wzbogacają naszą modlitwę, pomagają nam, którzy jesteśmy jeszcze pielgrzymami w czasie i przestrzeni. O ileż bardziej świętują aniołowie i święci w Niebie. Jednak jeden jest Bóg, jeden Chrystus Pan, który niczym most łączy ziemię z niebem, a my czujemy się w tym momencie bardziej niż kiedykolwiek uczestnikami niebieskiej liturgii.

„Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli!”. W dzisiejszej ewangelii Jezus wypowiada to błogosławieństwo, błogosławieństwo wiary. Uderza nas ono w sposób szczególny, gdyż zgromadziliśmy się, by uczestniczyć w beatyfikacji, a jeszcze bardziej dlatego, że został ogłoszony błogosławionym Papież, następca Piotra, którego powołaniem jest umacnianie braci w wierze. Jan Paweł II jest błogosławiony ze względu na swą wiara, mocną i wielkoduszną, wiarę apostolską. Przychodzi nam też na myśl inne błogosławieństwo: „Błogosławiony jesteś Szymonie, synu Jony, albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie” (Mt 16,17). Cóż takiego objawił Ojciec niebieski Szymonowi? To, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga żywego. Na mocy tej wiary Szymon staje się Piotrem, Opoką, na której Jezus może zbudować swój Kościół. Bycie błogosławionym na wieki Jana Pawła II, które Kościół dziś z radością ogłasza, wpisane jest w te właśnie słowa Chrystusa: „Błogosławiony jesteś, Szymonie” i „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Jest to błogosławieństwo wiary, którą Jan Paweł II otrzymał w darze od Boga Ojca dla budowania Kościoła Chrystusowego.

Nasza myśl biegnie jeszcze ku innemu błogosławieństwu, które w Ewangelii poprzedza wszystkie pozostałe. Chodzi o błogosławieństwo odnoszące się do Dziewicy Maryi, Matki Zbawiciela. Do tej, która dopiero co poczęła Jezusa w swoim łonie, zwraca się św. Elżbieta: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”. Maryja jest wzorem błogosławieństwa wiary. Radujemy się wszyscy, że beatyfikacja Jana Pawła II ma miejsce w pierwszym dniu miesiąca maryjnego, pod matczynym spojrzeniem Tej, która swoją wiarą podtrzymuje wiarę apostołów, i stale podtrzymuje wiarę ich następców, szczególnie tych, którzy są powołani, by zasiąść na katedrze piotrowej. Maryja nie pojawia się w opowiadaniach o zmartwychwstaniu Chrystusa, lecz jest jakby wszędzie obecna w ukryciu: jest ona Matką, której Jezus powierzył każdego z uczniów i całą wspólnotę. Zauważmy szczególnie, że owocna, matczyna obecność Maryi została odnotowana przez ewangelistów Jana i Łukasza w sytuacjach poprzedzających to, co jest opowiedziane w dzisiejszej ewangelii i w pierwszym czytaniu: w relacji o śmierci Jezusa, w której Maryja pojawia się u stóp krzyża; i na początku Dziejów Apostolskich, które ukazują ją pośród uczniów zgromadzonych na modlitwie w wieczerniku.

Również dzisiejsze drugie czytanie mówi nam o wierze. Święty Piotr, pełen duchowego entuzjazmu, wskazuje nowo-ochrzczonym na racje ich nadziei i radości. Lubię podkreślać, że w tym fragmencie początku Pierwszego Listu, Piotr nie nakazuje, lecz wskazuje. Pisze bowiem: „Dlatego radujecie się” – i dodaje: „Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągnięcie cel waszej wiary – zbawienie dusz”. Wszystko jest w trybie wskazującym, gdyż zaistniała nowa rzeczywistość, zrodzona ze zmartwychwstania Chrystusa, rzeczywistość dostępna w wierze. „Stało się to przez Pana – mówi Psalm – i cudem jest w naszych oczach”, w oczach wiary.

Drodzy Bracia i Siostry. Dziś jawi się naszym oczom, w pełnym duchowym świetle Chrystusa zmartwychwstałego, postać umiłowanego i czczonego Jana Pawła II. Dziś jego imię zostaje włączone w poczet świętych i błogosławionych, których on sam takimi ogłosił podczas prawie 27 lat swojego pontyfikatu, przypominając z mocą o powszechnym powołaniu do wyżyn życia chrześcijańskiego, do świętości, jak to stwierdza konstytucja soborowa, Lumen gentium, o Kościele. Wszyscy członkowie Ludu Bożego – biskupi, kapłani, diakoni, wierni świeccy, zakonnicy, zakonnice – jesteśmy w drodze ku ojczyźnie niebieskiej, gdzie nas poprzedziła Dziewica Maryja, złączona w szczególny i doskonały sposób z tajemnicą Chrystusa i Kościoła.
Karol Wojtyła, najpierw jako biskup pomocniczy, a potem jako arcybiskup krakowski, uczestniczył w Soborze Watykańskim II, i zdawał sobie sprawę, że poświęcenie Maryi ostatniego rozdziału dokumentu o Kościele oznaczało wskazanie na Matkę Bożą jako obraz i wzór świętości dla każdego chrześcijanina i całego Kościoła. Tę teologiczną wizję błogosławiony Jan Paweł II odkrył już w młodości, a następnie zachowywał i pogłębiał przez całe życie. Wizja ta streszcza się w biblijnym obrazie Chrystusa na krzyżu z Maryją, Jego Matką u boku. Obraz ten, znajdujący się w ewangelii Jana, został ujęty w biskupim, a potem papieskim herbie Karola Wojtyły: złoty krzyż, litera M po prawej stronie u dołu, i zawołanie Totus Tuus, które odpowiada słynnemu zdaniu św. Luigiego Marii Grignon de Monforta, w którym Karol Wojtyła odnalazł podstawową zasadę swego życia: „Totus tuus ego sum et omnia mea tua sunt. Accipio Te in mea omnia. Praebe mihi cor tuum, Maria – Cały jestem twój i wszystko, co moje, Twoim jest. Odnajduję Cię we wszelkim moim dobru. Daj mi Twe serce o Maryjo”.

W swoim Testamencie nowy Błogosławiony napisał: „Kiedy w dniu 16-tym października 1978 roku konklawe kardynałów wybrało Jana Pawła II, prymas Polski, kardynał Stefan Wyszyński, powiedział do mnie: „Zadaniem nowego Papieża będzie w prowadzić Kościół w Trzecie Tysiąclecie”. Dalej czytamy: „Pragnę raz jeszcze wyrazić wdzięczność Duchowi Świętemu za wielki dar Soboru Watykańskiego II, którego wraz z całym Kościołem – a w szczególności z całym episkopatem – czuję się dłużnikiem. Jestem przekonany, że długo jeszcze dane będzie nowym pokoleniom czerpać z tych bogactw, jakimi Sobór dwudziestego wieku nas obdarował. Jako biskup, który uczestniczył w soborowym wydarzeniu od pierwszego do ostatniego dnia, pragnę powierzyć to wielkie dziedzictwo wszystkim, którzy do jego realizacji są i będą w przyszłości powołani. Sam zaś dziękuję Wiecznemu Pasterzowi za to, że pozwolił mi tej wielkiej sprawie służyć w ciągu wszystkich lat mego pontyfikatu”. Ale o jaką sprawę chodzi? Chodzi o to samo, co Jan Paweł II wyraził już podczas swej pierwszej uroczystej Mszy świętej na placu św. Piotra w niezapomnianych słowach: „Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”. To, o co nowo-wybrany Papież prosił wszystkich, sam wcześniej uczynił: otworzył dla Chrystusa społeczeństwo, kulturę, systemy polityczne i ekonomiczne, odwracając z siłą olbrzyma – siłą, którą czerpał z Boga – tendencję, która wydawała się być nieodwracalna.
[po polsku] Swoim świadectwem wiary, miłości i odwagi apostolskiej, pełnym ludzkiej wrażliwości, ten znakomity Syn Narodu polskiego, pomógł chrześcijanom na całym świecie, by nie lękali się być chrześcijanami, należeć do Kościoła, głosić Ewangelię. Jednym słowem: pomógł nam nie lękać się prawdy, gdyż prawda jest gwarancją wolności.
Jeszcze bardziej dosadnie: przywrócił na siłę wiary w Chrystusa, gdyż jest on Redemptor hominis, odkupicielem człowieka, co stało się tematem jego pierwszej encykliki i nicią przewodnią pozostałych.

Karol Wojtyła zasiadł na Stolicy Piotrowej przynosząc ze sobą głęboką refleksję nad konfrontacją pomiędzy marksizmem i chrześcijaństwem, skupioną na człowieku. Jego przesłanie brzmiało: człowiek jest drogą Kościoła, a Chrystus jest drogą człowieka. Kierując się tym przesłaniem, będącym wielkim dziedzictwem Soboru Watykańskiego II i jego sternika, sługi Bożego, Papieża Pawła VI, Jan Paweł II prowadził Lud Boży do przekroczenia progu trzeciego tysiąclecia, który ze względu na Chrystusa mógł nazwać „progiem nadziei”. Tak, poprzez długą drogę przygotowania Wielkiego Jubileuszu, na nowo ukierunkował chrześcijaństwo ku przyszłości, Bożej przyszłości, wykraczającej poza historię, lecz również w niej zakorzenionej. Ten ładunek nadziei, który w pewien sposób został zawłaszczony przez marksizm oraz ideologię postępu, słusznie oddał on chrześcijaństwu. W ten sposób przywrócił nadziei jej autentyczne oblicze, aby móc przeżywać dzieje w duchu „adwentu”, osobistej i wspólnotowej egzystencji skierowanej na Chrystusa, w którym wyraża się pełnia człowieka i spełnienie jego oczekiwań sprawiedliwości i pokoju.

Chciałbym na koniec podziękować Bogu za osobiste doświadczenie długoletniej współpracy z Papieżem, Janem Pawłem II. Już wcześniej miałem możliwość poznania i docenienia jego osoby, lecz od 1982 roku, gdy wezwał mnie do Rzymu na Prefekta Kongregacji Nauki Wiary, przez kolejne 23 lata mogłem być przy nim i coraz bardziej go podziwiać. Moja posługa była wspierana jego głęboką duchowością i bogactwem jego intuicji. Zawsze uderzał mnie i budował przykład jego modlitwy: zanurzał się w spotkaniu z Bogiem, pomimo rozlicznych trudności jego posługiwania. A potem świadectwo jego cierpienia: Pan pozbawiał go stopniowo wszystkiego, lecz on pozostawał skałą, zgodnie z wolą Chrystusa. Jego głęboka pokora zakorzeniona w intymnym zjednoczeniu z Chrystusem, pozwoliła mu dalej prowadzić Kościół i dawać światu jeszcze bardziej wymowne przesłanie, i to w czasie, gdy topniały jego siły fizyczne. W ten sposób doskonale zrealizował on powołanie każdego kapłana i biskupa: bycia jednym z Chrystusem, z Tym, którego codziennie przyjmuje i ofiaruje w Eucharystii.

Błogosławiony jesteś umiłowany Papieżu Janie Pawle II, ponieważ uwierzyłeś. Prosimy, byś nadal umacniał z nieba wiarę Ludu Bożego. Amen.

Po homilii Benedykt XVI zgodnie z rytuałem obmył stopy dwunastu księżom z diecezji rzymskiej.
W przeciwieństwie do lat poprzednich, gdy składka zbierana w trakcie Mszy Wieczerzy Panskiej była przeznaczana dla Kościoła w Ziemii Świętej tym razem została dedykowana potrzebom ofiar ostatniego trzęsienia ziemi i tsunami w Japonii.

Drodzy Bracia i Siostry!

“Gorąco pragnąłem spożyć Paschę z wami, zanim będę cierpiał.” (Łk 22,15). Tymi sławami Jezus rozpoczął spożywanie swojego ostatniego posiłku oraz ustanowienie Świętej Eucharystii. Jezus przybliżył się do tej godziny z gorącym pragnieniem. W swym sercu wyczekiwał chwili, kiedy odda się swoim uczniom pod postacią chleba i wina. Wyczekiwał tej chwili, która w pewnym sensie będzie prawdziwą mesjańską ucztą weselną, podczas której przemieni dary tego świata I stanie się jednym ze swoimi uczniami aby ich przemienić I w ten sposób rozpocząć przemianę świata. „W pragnieniu Jezusa możemy rozpoznać pragnienie samego Boga: Jego oczekującą miłość do ludzkości, do swego stworzenia. Jest to miłość, która oczekuje chwili zjednoczenia, miłość, która chce przyciągnąć ludzi do siebie, aby w ten sposób wypełnić pragnienie samego stworzenia, stworzenia czekującego na objawienie się dzieci Bożych (por. Rz 8,19)” Jezus pragnie nas, oczekuje na nas. A co my na to? Czy my rzeczywiście pragniemy Go? Czy zależy nam spotkaniu Go? Czy pragniemy Go spotkać, stać się z Nim jednym, przyjąć dary, które oferuje nam w Świętej Eucharystii? Albo czy jesteśmy obojętni, rozproszeni, zajęci innymi rzeczami? Z przypowieści Jezusa o uczcie dowiadujemy się, że On wie wszystko na temat pustych miejsc przy stole, odmówionych zaproszeń, braku zainteresowania nim I jego bliskością. Dla nas, puste miejsca przy stole Pańskiej uczty weselnej, czy to usprawiedliwione czy nie, przestają być przypowieścią a stają się rzeczywistością, w tych samych krajach, którym okazał w szczególny sposób swoją bliskość. Jezus wiedział także o gościach, którzy przyszli na przyjęcie nie będąc odziani w szaty weselne – nie przyszli oni aby cieszyć sie Jego obecnością lecz z przyzwyczajenia, ponieważ ich serca są gdzie indziej. W jednej ze swoich homilii święty Grzegorz Wielki pyta: Kim są ci ludzie, którzy przychodzą bez strojów weselnych? Jakież jest to odzienie jak można je nabyć? Odpowiada, że ci, którzy są zaproszeni i przychodzą w jakiś sposób posiadają wiarę. To wiara otwiera im drzwi. Ale brakuje im weselnej szaty miłości. Ci, którzy nie żyją swoją wiarą z miłością nie są gotowi na przyjęcie i są odrzuceni. Komunia eucharystyczna wymaga wiary, lecz wiara wymaga miłości. W przeciwnym razie nawet jako wiara jest martwa.

Ze wszystkieh czterech Ewangelii wiemy, że ostatni posiłek Jezusa przed męką był także chiwlą nauczania. Poraz kolejny Jezus pilnie określa sedno swojego przesłania. Słowo i sakrament, przesłanie i dar są połączone ze sobą nierozerwalnie. Jednak w trakcie swojego ostatniego posiłku, bardziej niż cokolwiek innego, Jezus modlił się. Mateusz, Marek i Łukasz dla opisania modlitwy Jezusa na zakończenie posiłku używają dwóch słów: “eucharístesas” i “eulógesas” – czasowników “składać podziękowanie” i “błogosławić”. Ruch ku górze – podziękowanie i ruch ku dołowi – błogosławieństwo idą ze sobą w parze. Słowa przeistoczenia są częścią tej modlitwy Jezusa. Same są słowami modlitwy. Swoje cierpienie Jezusa przekształca w modlitwę, w ofiarę dla Ojca za całą ludzkość. To przemienie cierpienia w miłość posiada moc przemiany darów pod którymi teraz on się oddaje. Daje nam te dary, abyśmy my i nasz świat przemienili się. Ostatecznym celem przemiany Eucharystycznej jest nasza własna przemiana w komunii z Chrystusem. Eucharystia jest skierowana do nowego człowieka, nowego świata, co może sie dokonać jedynie od Boga, poprzez posługę Sługi Bożego.

Od Łukasza, a zwłąszcza od Jana, dowiadujemy się, że podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus także modlił się do Ojca – modlitwami, które zawierają również zarzuty dla Jego uczniów tamtych czasów I wszystkich czasów. W tym miejscu po prostu chciałbym wziąć jeden z nich, jak to mówi nam Jan, Jezus powtórzył czterokrotnie w modlitwie Arcykapłańskiej. Jakże bardzo musiało go to niepokoić! Pozostaje jego nieustanna modlitwą do Ojca w naszym imieniu – modlitwą o jedność. Jezus wyraźnie stwierdza, że ta modlitwa nie jest jedynie przeznaczona dla uczniów wówczas obecnych, ale dla wszystkich, którzy będą w Niego wierzyć (por. J 17,20). Modli się, aby wszyscy byli jedno “jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie.. aby świat uwierzył…”(J 17,21). Jedność chrześcijan może istnieć tylko wtedy, gdy chrześcijanie są ściśle z Nim zjednoczeni, z Jezusem. Istotne są wiara i miłość do Jezusa, wiara w jego jedność z Ojcem i otwartość na jedność. Ta jedność więc, nie jest jedynie czymś cysto wewnętrznym i mistycznym. Musi być to widoczne, na tyle widoczne by udowodnić światu, że Jezus został posłany przez Ojca. W konsekwencji, modlitwa Jezusa jest podstawą znaczenia Eucharystii, które Paweł jasno przedstawia w Pierwszym Liście do Koryntian: “Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno Ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba.” (1 Kor 10,16-17). Z Eucharystii rodzi się Kościół. Każdy z nas spożywa jeden chleb i przyjmuje jedno ciało Pańskie. Oznacza to, że On otwiera każdego z nas na coś co jest ponad nami i poza nami. Wszystkich nas On czyni jednym. Eucharystia jest tajemnicą głębokiej bliskości i komunii każdego indywidualnie z Panem a jednocześnie widoczną jednością pomiędzy wszystkimi. Eucharystia jest sakramentem jedności. Sięga samej tajemnicy Trójcy a tym samym tworzy widoczną jedność. Niech mi wolno będzie powiedzieć jeszcze raz, to jest skrajnie osobiste spotkanie z Panem a jednocześnie nigdy nie jest jedynie aktem indywidualnej pobożności. Z konieczności obchodzimy je wspólnie. W każdej wspólnocie Pan jest obecny całkowicie. Jednak we wszystkich wspólnotach On jest tylko jeden. Stąd słowa, “una cum Papa nostro et cum episcopo nostro” (..razem z naszym papieżem i naszym biskupem…) sa niezbędną częścią Modlitwy Eucharystycznej Kościoła. Te słowa nie są swego rodzaju dodatkiem lecz istotnym wyrazem tego czym naprawdę jest Eucharystia. Ponadto, Papieża i Biskupa wspominamy z imienia: jedność jest czymś absolutnie konkretnym, ma imiona. W ten sposób jedność staje się widzialna. Staje się znakiem dla świata i konkretnym kryterium dla nas samych.

Łukasz zachował dla nas konkretny element molitwy Jezusa o jedność: “Szymonie, Szymonie, oto szatan domagał się, żeby was przesiać jak pszenicę; ale Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara. Ty ze swej strony utwierdzaj twoich braci” (Łk 22,31-32). Dzisiaj, po raz kolejny jesteśmy boleśnie uświadamiani, że Szatanowi pozwolono przesiać uczniów przed całym światem. wiemy, że Jezus modli się o wiarę Piotra i jego następców. Wiemy, że Piotr, który idzie do Pana po wzburzonych wodach historii i grozi mu utonięcie, jest ciągle podtrzymywany ręką Pana i prowadzony po falach. Lecz Jezus kontynuuje prognozując i nakazując. “Jeśli odwrócisz się ponownie…” Każdy człowiek, z wyjątkiem Maryi, posiada nieustanną potrzebę nawrócenia. Jezus zapowiada Piotrowi jego bliską zdradę i nawrócenie. Ale od czego Piotr ma się odwrócić? Kiedy zostaje wezwany poraz pierwszy, przerażony boską mocą Pana i swoją słabością Piotr odpowiada: “Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny” (Łk 5,8). W obliczu Pana zdaje sobie sprawę z własnej niedoskonałości. Dokładnie w ten sposób z pokorą kogoś, kto wie, że jest grzesznikiem zostaje powołany. Musi odkrywać tą pokorę ciągle od nowa. W Cezarei Filipowej Piotr nie mógł zaakceptować, że Jezus będzie cierpiał i zostanie ukrzyżowany. To nie pasowało do jego obrazu Boga i Mesjasza. W Wieczerniku nie chciał aby Jezus umył mu nogi, bowiem nie pasowało to do jego obrazu godności Mistrza. W Ogrodzie Oliwnym wyciągnął miecz. Chciał pokazać odwagę. Jednakże już przed służką zadeklarował, że nie zna Jezusa. W tym momencie rozważał małe kłamstwo, które pozwoli zostać blisko Jezusa. Cały jego heroizm upadł z powodu małostkowej oferty bycia w centrum wydarzeń. My także, każdy z nas musi wciąż na nowo uczyć się akceptowania Boga i Jezusa Chrystusa takim, jakim On jest, a nie takim, jakim chcielibyśmy Go mieć. Nam także trudno zaakceptować, że związał się z ograniczeniami swojego Kościoła i jego sług. My również nie chcemy przyjąć, że jest On w tym świecie pozbawiony mocy. Także my chowamy się za wymówkami, kiedy przynależność do Niego staje się dla nas zbyt kosztowna i niebezpieczna. Każdy z nas potrzebuje nawrócenia, które przyjmuje Jezusa w Jego rzeczywistości jako Boga i człowieka. Potrzebujemy pokory ucznia, który pełni wolę Mistrza. Dziś wieczorem chcemy prosić Jezusa, aby spojrzał na nas tak, jak spojrzał na Piotra, w odpowiednim czasie, swym życzliwym spojrzeniem i aby nas nawrócił”.

Po tym jak Piotr został nawrócony, został wezwany do umocnienia swoich braci. Nie jest to bez znaczenia, że to zadanie zostało mu powierzone w Wieczerniku. Posługa jedności ma swoją widzialne miejsce w celebracji Świętej Eucharystii. Drodzy przyjaciele, dla papieża jest wielką podporą świadomość, że w każdej liturgii eucharystycznej wszyscy modlą się za niego, że nasza modlitwa jednoczy się z modlitwą Pana Jezusa za Piotra. Tylko dzięki modlitwie Pana i Kościoła papież może wypełnić zadanie umacniania braci – pasienia owczarni Jezusa i stawania się gwarantem tej jedności, która staje się widocznym świadectwem misji Jezusa ze strony Ojca.

“Gorąco pragnąłęm spożyć tę Paschę z Wami”. Panie, Ty nas pragniesz, pragniesz mnie. Pragniesz dać nam samego siebie w Świętej Eucharystii, zjednoczyć się z nami. Wzbudź w nas, Panie, pragnienie Ciebie. Umocnij nas w jedności z Tobą i między nami. Obdarz swój Kościół jednością, aby świat uwierzył. Amen.

[tłumaczenie własne z oryginału: FAMVIN.ORG - POLSKA]