Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu ustanowiony został przez papieża Pawła VI w odpowiedzi na propozycję ojców Soboru Watykańskiego II. Po raz pierwszy był obchodzony 7 maja 1967. Przez ostatnie lata przyjęło się, że Ojciec Święty ogłasza orędzie na ten dzień 24 stycznia – w liturgiczne wspomnienie św. Franciszka Salezego, patrona dziennikarzy i prasy.

Tegoroczne poświęcił roli internetu. Według Papieża zainteresowanie internetem determinują dokonujące się zmiany technologiczne i kulturowe, które rodzą “nowy sposób zdobywania wiedzy i myślenia, z nieznanymi dotąd możliwościami zawierania relacji i budowy jedności”. Jednakże, Papież przypomina, że “jak każdy owoc geniuszu człowieka, nowe technologie komunikacji wymagają postawienia ich w służbie na rzecz integralnego dobra osoby i całej ludzkości”. Komunikowanie staje się, kulturalnie i efektywnie, dzieleniem. Jednakże trzeba zwrócić uwagę na “niektóre typowe ograniczenia komunikacji cyfrowej: stronniczość interakcji, tendencja do przekazywania tylko niektórych części swojego wewnętrznego świata, ryzyko popadnięcia w rodzaj budowy wizerunku siebie, który może ulegać samozadowoleniu”.

Ojciec święty podkreśla: “Przekazywanie Ewangelii przez nowe media oznacza nie tylko umieszczenie treści wyraźnie religijnych w różnych mediach – pisze Papież – ale również konsekwentne świadczenie na własnym profilu cyfrowym oraz w sposobie przekazywania, wyborów, preferencji i osądów, które powinny być w pełni zgodne z Ewangelią, nawet jeśli wprost o niej nie mówią” i zdecydowanie zwraca uwagę, że „kontakt wirtualny nie może i nie powinien zastępować bezpośredniego kontaktu z ludźmi na wszystkich poziomach naszego życia”.

Zapoznaj się z całym tekstem Orędzia Papieskiego na Światowy dzień Środków Społecznego Przekazu poniżej.
Polecamy również lekturę listu Przełożonego Generalnego Zgromadzenia Misji – ks Gregory’ego Gaya CM – poświęconego wykorzystaniu nowych technologii w pracy misyjnej i duszpasterskiej.

Drodzy bracia i siostry,

Z okazji XLV Światowego Dnia Środków Społecznego Przekazu pragnę podzielić się niektórymi przemyśleniami, wynikającymi ze zjawiska charakterystycznego dla naszych czasów: upowszechniania się komunikacji przez internet. Coraz bardziej powszechne jest przekonanie, że tak jak rewolucja przemysłowa spowodowała głębokie przemiany społeczne poprzez nowości wprowadzone do cyklu produkcyjnego i w życie pracujących, tak zachodząca dziś głęboka przemiana w dziedzinie komunikacji kieruje nurtem wielkich przemian kulturowych i społecznych. Nowe technologie zmieniają nie tylko sposób komunikowania się, ale także komunikację samą w sobie, i można z tego powodu stwierdzić, że stajemy w obliczu szerokiej transformacji kulturowej. Wraz z takim sposobem rozpowszechniania informacji i wiedzy rodzi się nowy sposób uczenia się i myślenia, z bezprecedensową możliwością nawiązania kontaktów i budowania wspólnoty.

Otwierają się obecnie nowe, dotychczas niewyobrażalne cele. Powodują one zdumienie z powodu możliwości, jakie dają owe nowe media, a jednocześnie pilnie wymagają poważnej refleksji na temat znaczenia komunikacji w erze cyfrowej. Jest to szczególnie oczywiste, gdy mamy do czynienia z niezwykłymi możliwościami sieci internetowej i złożonością ich zastosowania. Jak każdy inny owoc ludzkiego geniuszu nowe technologie komunikacji należy umieścić w służbie integralnego dobra osoby i całej ludzkości. Jeśli są one mądrze wykorzystane, mogą pomóc w zaspokojeniu pragnienia sensu, prawdy i jedności, które pozostaje najgłębszym dążeniem człowieka.

W świecie cyfrowym przekazywanie informacji oznacza coraz częściej wprowadzanie ich do sieci społecznej, gdzie wiedza jest dzielona wspólnie w obrębie wymiany prywatnej. Relatywizacji ulega jasne rozróżnienie między producentem a konsumentem informacji, zaś komunikacja chciałaby być nie tylko wymianą danych, ale również coraz bardziej dzieleniem się nimi. Dynamika ta przyczyniła się do nowego dowartościowania komunikacji, uważanej przede wszystkim za dialog, wymianę i solidarność oraz tworzenie pozytywnych relacji. Z drugiej strony napotykamy na pewne ograniczenia typowe dla komunikacji cyfrowej: stronniczość interakcji, skłonność do komunikowania jedynie pewnych części swego świata wewnętrznego, ryzyko popadnięcia w pewien rodzaj budowania obrazu samego siebie, który może pozwalać na samozadowolenie.

Tymi przemianami komunikacji żyją szczególnie ludzie młodzi wraz ze wszystkimi obawami, sprzecznościami i kreatywnością, właściwymi tym, którzy otwierają się z entuzjazmem i ciekawością na nowe doświadczenia życiowe. Ich coraz większe zaangażowanie na publicznym forum cyfrowym, tworzonym przez tzw. sieci społecznościowe prowadzi do nawiązania nowych relacji międzyludzkich, wpływa na postrzeganie siebie i nieuchronnie rodzi pytanie nie tylko o poprawność działania osobistego, ale także autentyczność swojego istnienia. Obecność w tych przestrzeniach wirtualnych może być oznaką autentycznego poszukiwania spotkania osobistego z drugim, jeśli zwraca się uwagę na uniknięcie takich jej niebezpieczeństw, jak chronienie się w jakimś świecie paralelnym, lub nadmierna ekspozycja na świat wirtualny. W poszukiwaniu dzielenia się, „przyjaźni”, staje się w obliczu wyzwania bycia autentycznym i wiernym wobec siebie, nie ulegając złudzeniu sztucznego budowania swego „profilu” społecznościowego.

Nowe technologie pozwalają ludziom na spotykanie się ponad granicami przestrzeni i własnych kultur, dając w ten sposób początek całemu światu nowych potencjalnych przyjaźni. Jest to ogromna szansa, ale wiąże się również z większą uwagą i świadomością w odniesieniu do możliwych zagrożeń. Kto jest moim „bliźnim” tym nowym świecie? Czy istnieje zagrożenie mniejszej obecności dla tych, których spotykamy w naszym zwykłym codziennym życiu? Czy istnieje ryzyko większego rozproszenia, ponieważ nasza uwaga jest podzielona i pochłonięta „innym” światem niż ten, w którym żyjemy? Czy mamy czas, aby krytycznie myśleć o naszych wyborach i umacniać relacje międzyludzkie, aby były naprawdę głębokie i trwałe? Ważne jest, aby zawsze pamiętać, że kontakt wirtualny nie może i nie powinien zastępować bezpośredniego kontaktu z ludźmi na wszystkich poziomach naszego życia.

Także w erze cyfrowej każdy staje w obliczu konieczności bycia osobą autentyczną i refleksyjną. Co więcej, dynamika właściwa sieciom społecznościowym ukazuje, że osoba jest zawsze zaangażowana w to, co komunikuje. Kiedy osoby wymieniają się informacjami, dzielą się już sobą, swoją wizją świata, nadziejami, ideałami. Wynika stąd, że istnieje chrześcijański styl obecności w świecie cyfrowym: przyjmuje on formę komunikacji szczerej i otwartej, odpowiedzialnej i szanującej innych. Przekazywanie Ewangelii poprzez nowe media oznacza nie tylko umieszczenie treści wyraźnie religijnych w różnych mediach, ale również konsekwentne świadczenie na własnym profilu cyfrowym oraz w sposobie przekazywania, wyborów, preferencji i osądów, które powinny być w pełni zgodne z Ewangelią, nawet jeśli wprost o niej nie mówią. Ponadto, nawet w świecie cyfrowych nie można głosić orędzia bez konsekwentnego świadectwa tego, który je głosi. W nowych kontekstach i w nowych formach wyrazu chrześcijanin jest po raz kolejny powołany do dawania odpowiedzi każdemu, kto pyta o motywy nadziei, która w nim jest (por. 1 P 3,15).

Zadanie świadczenia Ewangelii w erze cyfrowej wymaga od wszystkich, aby zwrócili szczególną uwagę na aspekty tego orędzia, które mogą stanowić wyzwanie dla typowej mentalności internetowej. Przede wszystkim musimy być świadomi, że prawda, którą staramy się dzielić z innymi nie czerpie swej wartości z „popularności” czy też przyciąganej przez nią uwagi. Musimy sprawić, aby była znana w swej pełni, a nie możliwą do przyjęcia za cenę jej rozmycia. Musi ona stać się codziennym pokarmem a nie chwilową atrakcją. Prawda Ewangelii nie jest czymś, co może być przedmiotem konsumpcji lub powierzchownej przyjemności, ale jest darem, który wymaga wolnej odpowiedzi. Chociaż głoszona w przestrzeni sieci wirtualnej, wymaga ona zawsze wcielenia w świat rzeczywisty oraz odniesienia do twarzy konkretnych braci i sióstr, z którymi dzielimy nasze życie powszednie. Z tego względu w przekazywaniu wiary fundamentalne znaczenie mają nadal bezpośrednie relacje międzyludzkie!

Chciałbym ponadto zachęcić chrześcijan, aby z ufnością oraz świadomą i odpowiedzialną kreatywnością włączyli się w sieć relacji, jakie umożliwiła epoka cyfrowa. Nie tylko dlatego, aby zaspokoić pragnienie obecności, ale dlatego, że ta sieć jest integralną częścią ludzkiego życia. Internet przyczynia się do rozwoju nowych i bardziej złożonych form świadomości intelektualnej i duchowej, wspólnych przekonań. Jesteśmy powołani, by także na tym polu głosić naszą wiarę, że Chrystus jest Bogiem, Zbawicielem człowieka i dziejów, Tym, w którym wszystko osiąga swe spełnienie (por. Ef 1,10). Głoszenie Ewangelii wymaga formy przekazu, naznaczonej szacunkiem i dyskrecją, pobudzającej serce i poruszającej sumienie; formy przypominającej styl zmartwychwstałego Jezusa, kiedy stał się towarzyszem uczniów zmierzających do Emaus (por. Łk 24,13-35), którzy stopniowo byli prowadzeni do zrozumienia tajemnicy poprzez bliskość i dialog z nimi, delikatnie sprawiając, by ujawniło się to, co było w ich sercach.

Prawda, którą jest Chrystus jest w ostateczności pełną i autentyczną odpowiedzią na owo ludzkie pragnienie relacji, wspólnoty, sensu, które ujawnia się także w masowym udziale w różnych sieciach społecznościowych. Ludzie wierzący, świadcząc o swych najgłębszych przekonaniach wnoszą cenny wkład, aby sieć nie była narzędziem depersonalizującym człowieka, próbującym nim manipulować emocjonalnie, lub pozwalającym tym, którzy są potężni, na zmonopolizowanie opinii innych. Przeciwnie, niech ludzie wierzący zachęcają wszystkich, by ożywiali odwieczne pytania człowieka, świadczące o jego pragnieniu transcendencji i tęsknoty za autentycznymi formami życia, godnego, aby je przeżyć. To właśnie jest owo duchowe napięcie, właściwe człowiekowi, stojące za naszym pragnieniem prawdy i komunii, pobudzające do rzetelnego i uczciwego komunikowania się.

Zachęcam w szczególności młodych, aby czynili dobry użytek ze swej obecności na forum cyfrowym. Ponawiam wobec nich zaproszenie na najbliższy Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie, którego przygotowania zawdzięczają wiele nowym technologiom. Modlę się dla pracowników środków społecznego przekazu, za wstawiennictwem ich patrona, św. Franciszka Salezego o zdolność wykonywania ich pracy zawsze zgodnie z sumieniem i doskonałym profesjonalizmem. Wszystkim przekazuję moje apostolskie błogosławieństwo.

Watykan, 24 stycznia 2011, Święto św. Franciszka Salezego

Młodzi prorocy miłosierdzia – Wolontariat Wincentyński

Odbiorcami podarunków – paczek mikołajowych – będą w pierwszej kolejności dzieci z parafii Świętej Rodziny w Trześni, wsi w powiecie tarnobrzeskim, w diecezji sandomierskiej położonej na trasie z Lipnika do Przemyśla. Podczas wiosennej powodzi 19 maja 2010 roku pękł wał na przepływającej przez wieś rzece Trześniówce w gminie Gorzyce. Przez 200-metrową wyrwę woda zalała między innymi Trześń. Z powodu uszkodzonego conajmniej w pięciu miejscach wału po ulewnych deszczach 4 czerwca, woda z rzeki wylała się na Trześń i okoliczne miejscowości, Woda z rzeki Trześniówka bardzo naruszyła konstrukcje wałów. Od tamtego czasu jeszcze dwukrotnie wieś była dwukrotnie zagrożona kolejną powodzią. Chociaż woda nie sięgała latem wyżej niż połowy wysokości wałów to ich poważnie naruszona konstrukcja nie gwarantowała bezpieczeństwa dla mieszkańców i ich dobytku.

Każda paczka z „Sań św. Mikołaja” dla doświadczonego powodzią dziecka będzie zawierała: zabawkę, przybory szkolne i słodycze. W Trześni paczki zostaną rozdane w niedzielę 12 grudnia w parafii. Chociaż nie zostało wiele czasu to jeszcze nie jest za późno by przyłączyć sie do akcji co można zrobić na conajmniej dwa sposoby:

• przygotować paczke zawierające wymienione rzeczy samemu i przesłać ją na adres Wolontariatu Wincentyńskiego w Ignacowie
• przekazując darowiznę pienieżną na konto Wolontariatu i Sióstr dzięki czemu organizatorzy będą mogli kupić to co potrzebne do przygotowania paczek.
• w miarę możliwości Sanie św. Mikołaja dotrą także do niepełnosprawnych dzieci w Charkowie na Białorusi.
• jeżeli chcielibyście włączyć się do akcji w innych sposób prosimy o kontakt telefoniczny pod numerem 721 930 939 lub emailem: info@wolontariatszarytki.pl

Zobacz także plakat promujący akcję

Adres i konto bankowe do przekazania darowizn i paczek:

Wolontariat Wincentyński
przy Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo
Ignaców 10
05-300 Mińsk Mazowiecki

Bank PEKAO SA, I Oddział w Mińsku Mazowieckim
nr rachunku: 97 1240 2702 1111 0010 3515 9635
w tytule przelewu: „Sanie św. Mikołaja”

Św. Mikołaj dotrze w swoich saniach także do innych miejsc, w których Siostry Miłosierdzia z Prowincji Warszawskiej mają swoje dzieła:

• Specjalnego Ośrodka Wychowawczego w Łbiskach k/Piaseczna, tel. 601 166 287
• Świetlicy Środowiskowej przy Domu Prowincjalnym w warszawie, tel. 22 827 92 93
• Ogniska Wychowawczego w Kielcach, tel. 41 344 23 82
• Domu Sióstr Miłosierdzia w Kobylanach k/Opatowa, tel.: 15 868 18 89

Więcej na temat szczegółów akcji w tych ośrodkach, m.in. potrzebnych przedmiotach, można dowiedzieć się na stronie internetowej Wolontariatu Wincentyńskiego

Pełnometrażowy, czarno-biały film pojawił się w kinach jesienią 1947. W roli Wincentego a Paulo Pierre Fresney. Reżyseria Maurice Cloche, scenariusz Jean Bernard-Luc Jean Anouilh, muzyka J.J. Grunenwald, zdjęcia Claude Renoir, kierownictwo produkcji Léon Carré. Cza trwania ok 120 minut.

Aby obejrzeć film przejdź do playlisty MONSIEUR VINCENT w naszym kanale na YouTube:

Zobacz „MONSIEUR VINCENT”

Z początkiem października zmienia się adres WWW redakcji „NASZEJ PRZESZŁOŚCI”, wydawanego od września 1946 r czasopisma poświęconego studiom z dziejów Kościoła i kultury katolickiej w Polsce. Założycielem wydawnictwa i dlugoletnim redaktorem naczelnym był ks. dr hab. Alfons SCHLETZ CM. Na przestrzeni 54 lat działalności wydano 112 tomów periodyku. W 2010 r. wydano tom 113. Nowy adres witryny internetowej to:

HTTP://NASZAPRZESZLOSC.PL

Dotychczasowy adres [ www.np.org.pl ] nie jest już aktywny. Dostęp do strony Wydawnictwa jedynie za pośrednictwem nowego adresu.

W czerwcu

Przez drzwi szkoły otworzonej w 1912 w Erie, Pensylwania, na skrzyżowaniu szlaków komunikacyjnych z Nowego Jorku do Chicago i z Buffalo do Filadelfii przeszło w sumie 2234 uczniów, w tym 955, którzy do niej uczęszczali ale nie ukończyli oraz 65, którzy ukończyli Kolegium(w latach 1928 – 1943).

Ten film, to hołd złożony Misjonarzom, którzy prowadzili szkołę. Jak sam autor stwierdza w opisie filmu: „to smutny film, ale jednocześnie odzwierciedlający wdzięczność wielu absolwentów… to hołd ku czci Księży Misjonarzy, ludzi głeboko religijnych, z charakterem, przekonanych i moralnych, którzy mówili nam o Bogu, o ciężkiej pracy, o sukcesie.”

„Kanty to więcej niż tylko cegły i zaprawa. Kanty to nie jest tylko coś co może zniknąć, gdy znikną budynki. Charakter i kompas moralny zaszczepiony w nas przez Księży Misjonarzy w najpełniejszym we wrażenia okresie naszego życia jest tym co trwa” – czytamy we wstepie do projekcji filmu.

Film, w którym oprócz zdjęć z prywatnych archiwów absolwentów znalażly się także nagrania z wyburzenia budynków szkoły, został także dedykowany pamięci trenera szkolnej drużyny piłkarskiej. Mina George doprowadził drużynę Kanty Prep Eagle do wielu sukcesów i zwycięstw. Zmarł wiosną 2010.

Więcej o historii Kolegium św. Jana Kantego można przeczytać (po angielsku) w artykule „St. John Kanty Prep – end of the Legend” w witrynie Prowincji Nowej Anglii Zgromadzenia Misji

Pueblo de Dios (Lud Boży), program religijny hiszpańskiej telewizji publicznej RTVE regularnie prezentuje filmy dokumentalne przedstawiające różne wspólnoty Kościoła Katolickiego, niosące świadectwo Bożej obecności wśród ubogich naszych czasów. Niektóre z nich w bardzo wyraźny sposób przybliżają charyzmat Wincentynski szczególnie w trakcie trwania roku 350 rocznicy śmierci św. Wincentego i św. Ludwiki. FAMVIN Español przygotował listę tych, dostępnych online programów z serii Pueblo de Dios, które poświęcone są misji Rodziny Wincentyńskiej wśród ubogich. To spektakularny przykład tego jak Duch Św. Wincentego i Św. Ludwiki żyje dzisiaj w Rodzinie Wincentyńskiej. Chociaż filmy są z hiszpańskim narratorem to język obrazów nie wymaga słów i tłumaczy. Wszystkie mogą być wykorzystane jako ilustracja do Rozważania na sierpień Roku 350 Rocznicy

27 czerwca 2010 – Como un gran fuego (Jak wielki ogień)
Film przedstawia pracę ponad dwudziestu tysięcy Sióstr Miłosierdzia na polach ubóstwa, wykluczenia społecznego, ochrony zdrowia i edukacji.

20 czerwca 2010 – Bolivia, la infancia amanecida (Boliwia – świt dzieciństwa)
To opowieść o Siostrach Miłosierdzia, które we współpracy z hiszpańską organizacją pozarządową COVIDE-AMVE oferują dzieciom z ulic Cochabamba, stolicy Boliwii szansę odbudowania swojego życia.

23 maja 2010 – Otra heroína de Cochabamba (Inna bohaterka Cochabamby)
Film ukazuje S. Adelinę Gurpegui SM pracującą wśród ubogich, bezdomnych i chorych w Cochabamba oraz jej zaangażowanie w dzieło Proyecto Solidaridad (Projekt Solidarność) – ambulatorium, jadłodajnię, magazyn odzieży dla ubogich i potrzebujących.

9 maja 2010 – La Otra Granada (Inna Granada)
Atrakcja turystyczna Andaluzji – Granada ma też swoje drugie oblicze. S. Maria Dolores SM oprawadza widzów po północnych dzielnicach miasta, najbardziej zaniedbanych, których mieszkańcy uczestniczą w różnych programach inicjowanych przez Siostry Miłosierdzia.

18 kwietnia 2010 – Pedro Opeka, el apóstol de la basura (Ksiądz Opeka – Apostoł Wysypiska Śmieci)
Drugi z serii filmów poświęconych ks. Pero Opeka CM, argentyńskiemu misjonarzowi, który dwadzieścia lat temu na przedmieściach Antanannarivo, stolicy Madagaskaru, na wysypiskach śmieci zaczął organizować pomoc ludziom tam żyjącym. Przez te lata Stowarzyszenie Humanitarne AKAMASOA zamieniło część wysypisk w prawdziwe miasto z podzieloną na 17 dzielnic infrastrukturą.

14 marca 2010 – Cien años cocinando sueños (Sto lat gotowania marzeń)
Opowieść o Kuchni Ekonomicznej Santander (La Cocina Economica Hijas de la Caridad) prowadzonej w Kantabrii od 1908 r. rzez Siostry Miłosierdzia jadłodajni dla ubogich. Pierwotnym celem tego dzieła było dostarczyć zdrowe i kompletne wyżywienie ubogim tamtych czasów. Przez lata nic się w tym względzie nie zmieniło.

14 lutego 2010 – Akamasoa: fiesta en el basurero (Akamasoa – święto na śmietniku)
To pierwszy z dwóch filmów dokumentalnych o projekcie Stowarzyszenia AKAMASOA dzięki któremu ponad 800 rodzin nadal żyje w ludzkich warunkach na wysypiskach śmieci na obrzeżach Antananarivo na Madagaskarze. Dzięki Stowarzyszeniu 17 tysięcy ludzi mogło odzyskać godność.

7 lutego 2010 – Al sur de Madagascar (Południe Madagaskaru)
To drugi z dwóch filmów o pracy hiszpańskich Misjoanrzy św. Wincentego a Paulo najbardziej wysuniętym na południe regionie Madagaskaru – Androy. Film próbuje pokazać jak bardzo ich praca wykracza poza duszpasterstwo na tych zapomnianych i zmarginalizowanych terenach.

17 grudnia 2009 – Por los caminos de El Androy (Na ścieżkach Androy)
Pierwszy z dwóch filmów dokumentalnych pokazujących dzieła hiszpańskich Misjonarzy św. Wincentego a Paulo w regionie Androy na Madagaskarze. Dziesięciu hiszpańskich misjonarzy obsługuje 94 szkoły i 250 kaplic i kościołów na obszarze 22,000 km kw. na których mieszka 600,000 ludności.

Przed całkowicie zapełnioną salą koncertową Filharmonii wystąpił Mieszany Chór Mariański pod dyrekcją dr Jana Rybarskiego działający przy parafii NMP z Lourdes w Krakowie.  Od lat, założony w latach 30-tych i reaktywowany w 1950 r. chór należy do najlepszych chórów mieszanych nie tylko w Krakowie ale i w Polsce, co wielokrotnie uhonorowano nagrodami w festiwalach i konkursach zarówno dla niego samego i dla dyrygenta, który pełni tę funkcję od 1968 r.  Honory gospodarza czynił proboszcz  parafii, ks. dr Paweł Holc CM, jednocześnie Asystent Wizyatatora Prowincji Polski.

Chórowi towarzyszyli soliści: Anna Wielgus-Plewniak (mezzosporan), Małgorzata Plewniak (mezzosopran) i o. Tomasz Jarosz CSRS (baryton) oraz orkiestra szkolna Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II stopnia im F. Chopina w Krakowie.  Na organach zagrali Krzysztof Pawlisz i Kamil Frąś.

Program koncertu przygotowany przez ks. dr Wojciecha Kałamarza CM, który w trakcie wygłosił  referat na temat „Księża Misjonarze w Filharmonii Krakowskiej”, złożyły się utwory kompozytorów współpracujących ze Zgromadzeniem Księży Misjonarzy oraz muzyków, członków Zgromadzenia.  Były to:

• Modlitwa za Ojczyznę – słowa ks. Piotr Skarga SJ, muzyka ks. Wojciech Kałamarz CM;
• Nadbałtycka, piękna ziemia – słowa S. Józefa Podstawka SM, muzyka ks. Wojciech Kałamarz CM;
• Przyjdź Królestwo Twoje – ks. Marian Michalec CM,
• Kantata ku czci św. Wincentego a Paulo – ks. Ludwik Sieńko CM, muzyka Henryk Nawotka;
• Preludium b-moll na organy – Bolesław Wallek-Walewski (na organach grał Krzysztof Pawlisz)
• Laetatus sum – ks. Grzegorz Gerwazy Gorczycki
• Sonata d-moll na organy – Hieronim Feicht

Utworom tym towarzyszyły inne znane i lubiane kompozycje organowe i chóralne wśró których znaleźć można było: Chwytajcie liry – fragment z oratorium Józefa Haydna – Stworzenie świata; Laudate Dominum – Charles Gounod; Credo – Antonio Vivaldi; Te Deum – Józef Haydn; Alleluja – z oratorium Mesjasz Jerzego Fryderyka Haendla.

Zobacz: „Pueblo de Dios”: Pedro Opeka, Apostoł wysypiska śmieci (18.04.2010)

Ostatni wyemitowany film to właściwie wywiad z ks. Pedro. Wstąpił do Zgromadzenia Misji w Prowincji Argentyny. Tam, w San Miguel odbył Seminarium Internum (nowicjat) a nastepnie wyjechał na studia filozoficzne do Słowenii i teologiczne do Francji. Po sięceniach kapłańskich przyjechał na Madagaskar. Niemal 20 lat temu na wysypisku śmieci stolicy kraju Antananarivo zainicjował działąlność Stowarzyszenia Akamasoa (czyt. Akamasu), które próbuje pomóc wyjśc ze skrajnej biedy zyjącym na wysypisku. Jak zobaczymy na filmach, wysypisko smieci żyje swoim życiem. To co mieszkańcy miasta wyrzucają jest drogocenną zdobyczą dla ubogich koczujących na wysypisku. Obecnie to niemal nowe miasto, dobrze zorganizowane z pięcioma centrami urbanistycznymi i podzielone na 17 dzielnic. Powstają tu domy, szkoły i miejsca pracy. Wszystko, aby wyrwać ubogich z pętli skrajnej nędzy.

Zobacz: Pueblo de Dios. Akamasoa – święto na wyspisku śmieci (14.02.2010)

Wcześniejszy film, wyemitowany w lutym, którego narratorem i przewodnikiem także jest ks. Pedro Opeka poswięcony jest życiu na wysypisku śmieci stolicy Madagaskaru. Stowarzyszenie Humanitarne „Akamasoa”, założone w latach 90-tych przy wsparciu organizacji Manos Unidas (Połączone Ręce) pomogło niemal 17 tysiącom ludzi wyrwac sie z tego piekła. Mimo to, na wysypisku nadal żyje 800 rodzin.

Zobacz: Pueblo de Dios – Na Madagaskarze (7.02.2010)

Pierwszy z omawianych filmów poświęcony jest przedstawieniu Madagaskaru, biednego kraju na Wyspie zwanej często Czerwoną. W założeniu reprtaż miał być poświęcony hiszpańskim Lazarystom, którzy od dziesiatków lat pracują na południu kraju, w prowincji Lándroy. Ale w praktyce dowiadujemy się z niego wiele o samej Wyspie o jej mieszkańcach i ich sytuacji a także o pracy Sióstr Miłosierdzia (również hiszpańskich) wśród ubogich.

Na Madagaskarze pracują także polscy Misjonarze św. Wincetego a Paulo. Przybyli na Wyspę dokładnie 40 lat temu. Przez lata było ich kilkunastu. Z czasem ich pracę przejmowali kapłani miejscowi. Obecnie pozostało ich sześciu.

]]> http://famvin.org/pl/2010/04/19/pueblo-de-dios-pedro-opeka-cm-apostol-wysypiska-smieci/feed/ 1 http://famvin.org/pl/2010/04/12/pomagac-innym-w-sposob-przemyslany/ http://famvin.org/pl/2010/04/12/pomagac-innym-w-sposob-przemyslany/#comments Mon, 12 Apr 2010 15:45:15 +0000 toma http://famvin.org/pl/?p=2318 „Pomagać innym należy w sposób przemyślany. Potrzebna jest do tego wrażliwość matki czuwającej nad niemowlęciem, która usłyszy każdy szmer i zrozumie każdy sygnał. Ale równie nieodzowny jest rozsądek lekarza, który leczenie poprzedzi diagnozą i nie przepisze wszystkim aspiryny. Pomagać trzeba w sposób zorganizowany…” pisze ks. Andrzej Augustyński CM, prezes Stowarzyszenia „U Siemachy” oraz Pełnomocnik Prezydenta Krakowa ds. Młodzieży w artykule „Targowisko dobroczynności” opublikowanym w „Dzienniku Polskim”. Autor podejmuje w nim ważny, zwłaszcza teraz, kiedy jesteśmy w trakcie rozliczania podatków za 2009, temat darowizn – odpisów 1% podatku – dla organizacji pożytku publicznego. A dokładniej sposobu pozyskiwania przez organizacje NGO darowizn od ofiarodawców (podatników).

„Pomagać trzeba blisko i daleko od siebie. Blisko – to znaczy rodzinie, sąsiadom i przyjaciołom. Daleko – czyli za pośrednictwem organizacji, które w naszym imieniu i za nasze pieniądze pomogą wskazanym przez nas środowiskom. Szczególnie strzec się trzeba „pomagania” anonimowym osobom na ulicy. Takie pomaganie jest nieskuteczne, przynosi poważne i długotrwałe szkody. Darowane pieniądze są wydawane niezgodnie z deklarowanym przeznaczeniem. Obdarowany uczy się żyć na rachunek innych i pielęgnuje swoje słabości. Rośnie liczba oszukanych darczyńców, a w ślad za tym spada społeczne zaufanie. W pomaganiu innym należy skoncentrować się na efektach działania, a nie na swoim dobrym samopoczuciu. Liczy się głównie to, czy odbiorca naszej pomocy dokona oczekiwanej i trwałej zmiany w życiu.” – czytamy dalej w artykule.

„Presja skuteczności w pozyskiwaniu środków skłania do sięgania po „ekstremalne” narzędzia. Aby zaszokować, eksponuje się prawdziwe i spreparowane dysfunkcje, poluje na poczucie winy, tropi tych, którzy hojnym gestem postanowią poprawić swój wizerunek, uwodzi salonową uprzejmością lub szermuje poczuciem przyzwoitości. Z etycznego punktu widzenia to nic innego, jak przedmiotowe traktowanie drugiego człowieka. W natłoku różnorodnych apeli, wezwań i roszczeń czujemy się jak zwierzyna, na którą urządzono nagonkę. W codziennej praktyce działania organizacji pozarządowych przybywa socjotechniki i dogmatycznie stosowanych narzędzi marketingowych. W istocie trudno uwierzyć, że przekazany w blasku fleszy w połowie kwietnia (gdy większość podatników wypełnia PIT-y) wózek dla niepełnosprawnego nie jest zwyczajnie elementem tej kampanii. Tak dalece wyreżyserowana dobroczynność nasuwa podejrzenia o manipulację i wywołuje zwątpienie w szczerość intencji osób działających pro publico bono.

„Organizacje społeczne w celu realizacji zadań statutowych powinny doskonalić swój warsztat, rozwijać współpracę z przedsiębiorcami i administracją publiczną. Nie mogą natomiast działać na wzór agencji reklamowych, których głównym zadaniem jest produkcja komunikatów medialnych na masową skalę. Wówczas bowiem na plan dalszy schodzi działalność statutowa organizacji, a nawet jej beneficjenci. W to miejsce pojawiają się zaś rozliczne działania marketingowe. Duże zespoły ludzkie sondują preferencje społeczne i rozpowszechniają promocyjne treści, skrojone na miarę masowych gustów. Skomplikowane i kosztowne struktury ds. PR zajmują się konstruowaniem jałowych intelektualnie sloganów i emocjonalnym szpikowaniem ich odbiorców.”

Przeczytaj cały artykuł „TARGOWISKO DOBROCZYNNOŚCI” w Dzienniku Polskim.