Za pośrednictwem serwisu SCRIBD.COM dokument można nie tylko czytać bezpośrednio na ekranie komputera ale można go ściągnąć i wydrukować w formacie: PDF (najwygodniejszy dla drukarek), RTF (plik tekstowy formatowany). Poniżej osadziliśmy List na Adwent we wszystkich dostępnych w tej wersji językach.

Aby ściagnąć dokument w wybranym formacie należy przejść do strony w scribd.com – klikając na ikonę „A” w osadzonym obiekcie. A następnie wybrać opcję DOWNLOAD i zaznaczyć wybrany format. Można też kliknąć na ikonę „C” i wówczas dokument zostanie ściągnięty w formacie PDF. Klikając na ikonę „B” można przejść do tryby pełnoekranowego.

Z myślą o rosnącej liczbie użytkowników urządzeń przenośnych – smartfonów, tabletów i czytników ebooków przygotowaliśmy, dzięki Prowincji Nowej Anglii CM, list na Adwent Księdza Gregory’ego w formacie ePub wykorzystywanym w tych urządzeniach. w niektórych urządzeniach może być potrzebne zainstalowanie osobnej wtyczki lub aplikacji. Dokument można pobrać klikając odpowiedni link poniżej.

POBIERZ PLIK ePUB

❦  [Polski] Przełożony Generalny: List na Adwent 2011 (17)
❦  [English] Superior General: Advent Letter 2011 (7)
❦  [Español] Superior General: Carta para el Adviento 2011 (7)
❦  [Française] Supérieur général: Lettre pour l'Avent 2011 (8)
❦  [Italiano] Superiore Generale: Lettera per l'Avvento 2011 (8)
❦  [Português] Superior Geral: Carta para o Advento 2011 (7)
❦  [Deutsch] Superior General: Letter für Advent 2011 (7)
❦  [Slovenčina] Superior Generalny: List pre Advent 2011 (7)

Zobacz List Przełożonego Generalnego
w innych językach za pośrednictwem SCRIBD.COM:
angielskim, hiszpańskim, francuskim, włoskim,
portugalskim, słowackim i niemieckim

English

Español

Française

Italiano

Português

Slovenčina

Deutsch

Polski

❈ WERSJA PDF: „List Przełożonego Generalnego - Adwent 2011 (77)„
❈ LIST NA ADWENT online po polsku (scribd.com)
❈ LIST NA ADWENT online siedmiu innych językach (scribd.com)

Adwent 2011

„Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” (J 1,5)

Do wszystkich członków Rodziny Wincentyńskiej

Łaska i Pokój naszego Pana Jezusa Chrystusa, niech wypełniają Wasze serca teraz i na zawsze!

Przytoczenie słów Pisma Świętego z Ewangelii według Świętego Jana to dobry sposób, by rozpocząć naszą medytację na czas Adwentu. O tej porze roku, w większości świata przechodzimy od długich jasnych dni, do krótkich i ciemniejszych. Zbliżający się koniec roku daje nam okazję, by zatrzymać się i pomyśleć nie tylko nad tym, co minęło, ale również i nad tym, co nas czeka. Rzeczywistość tej zmiany widoczna jest w pogodzie, w kalendarzu, jak również w tym, co dzieje się w głębi nas, w naszym sercu.

Wierzę, że to dlatego właśnie, Kościół proponuje nam Adwent. W tym czasie, gdy wszystko się zmienia Kościół przypomina o wiernej miłości Boga. Poprzez wcielenie Jezusa, Bóg zapewnia nas o Swojej stałej obecności w świecie. W Jezusie mamy Boga, który zawsze jest z nami, w czasie jasności i czasie ciemności, w pewnym wnętrzu i na niepewnych krawędziach życia. Jednakże, to właśnie na krawędzi, ma „krańcach” życia Pan Jezus objawia się nam najczęściej.

Opisy Adwentu przedstawiają nam życie, przeżywane na granicy: zdumiewające zwiastowanie Maryi, aby została Matką Pana; szlachetna walka Józefa, aby zaakceptować tę zadziwiającą rzeczywistość; narodziny Jezusa w prostej szopie; pokorny hołd pasterzy; niespodziewana ucieczka Świętej Rodziny przed nienawiścią Heroda. Wszystkie te opisy Adwentu ukazują nam Boga, który, choć ukierunkowany na miłość trynitarną, „ogołocił samego siebie” (Flp 2, 7), stawszy się człowiekiem. Wybierając życie na krawędzi, Jezus zapoczątkował Królestwo Boże i paradoksalnie przybliżył nas do centrum Bożej miłości.

Jako Przełożony Generalny, mam ten przywilej i odpowiedzialność odwiedzania moich konfratrów Misjonarzy, Siostry Miłosierdzia i członków Rodziny Wincentyńskiej na całym świecie, aby rozszerzać charyzmat Świętego Wincentego a Paulo. Czyniąc to ofiaruję moje wsparcie i zachętę tym, którzy zostawili bezpieczny i stabilny świat, aby iść do granic i krańców świata i służyć Ubogim. Jestem zbudowany postawą tylu moich konfratrów, postawą Sióstr Miłosierdzia i członków Rodziny Wincentyńskiej, którzy odważnie docierają do ciemnych zakątków naszego świata, aby oświetlić je światłem Chrystusa. Pozwólcie, że podzielę się z Wami kilkoma przykładami ich przeżywania adwentowej podróży światła i nadziei.

W Republice Czadu, w jednym z najbiedniejszych krajów Afryki, Siostry Miłosierdzia z Hiszpanii służąc wraz z Misjonarzami z Kamerunu, Madagaskaru i Kenii, pracują na odległym obszarze wiejskim, gdzie jakikolwiek Kościół jest nieobecny. Ich „misyjnym kościołem” jest drewniane podium, nad którym znajduje się prowizoryczny namiot, osłaniany wielkimi drzewami mango. Do tego opuszczonego regionu, przynoszą oni Jezusa i nasz charyzmat ludziom, których głód i pragnienie są zaspakajane Słowem Bożym i miłością Chrystusa.

W Zjednoczonym Królestwie, spotkałem się z organizacją: „Partnerstwo Wincentyńskie” (Vincentians in Partnership), jest to koalicja instytucji pomagających ubogim, składające się z dziesięciu głównych organizacji i trzynastu zrzeszonych grup. Modliliśmy się, podejmowaliśmy refleksję i dyskutowaliśmy o sposobach przystosowania i przekazywania wincentyńskiego charyzmatu wincentyńskiego Bożej miłości i posługi ubogim. Pracują oni z ubogimi w miastach, bezdomną młodzieżą, chorymi umysłowo i uzależnionymi; krótko mówiąc z tymi na marginesie społeczeństwa. Rozmiar ich opieki i współczucia poza ich granice po Irlandię, Europę Wschodnią i Stany Zjednoczone. Pełna opisów storna internetowa – http://www.vip-gb.org opowiada o ich historii.

Po ośmiogodzinnej podróży samolotem, z Moskwy przybyłem do Magadanu w Rosji, do miejsca, które z geograficznego punktu widzenia, wydaje się być na końcu świata. Tamtejszą misję tworzą Siostry Miłosierdzia ze Stanów Zjednoczonych i Polski. Po przebyciu do Magadanu, przeniosłem się jakby do zapomnianego świata zamkniętych obozów karnych. Spotkałem tam ludzi, którzy przez dziesiątki lat byli nieludzko traktowani. W epoce Stalina, Magadan był ostatecznym przeznaczeniem dla tysięcy obywateli sowieckich uważanych za „wrogów narodu”.

Siostry Miłosierdzia pomagają tym, którzy przetrwali sowieckie łagry (zwanym „represjonowanymi”), towarzyszą w ich uzdrowieniu przez pomoc w „opowiedzeniu ich historii”. Wraz z obecnością jedynego kościoła Katolickiego w tym regionie, ci byli więźniowie teraz mają przyjazną wspólnotę wiary. Piękno kościoła Narodzenia Pańskiego wraz Kaplicą Męczenników poświęconą nieznanej liczbie ludzi, którzy zginęli w obozach pracy oraz aktualne świadectwa ocalałych więźniów można poznać na stronie internetowej (po angielsku): http://magadancatholic.org

Gdy przeżywamy okres Adwentu, każde z tych trzech doświadczeń – Czad, „Partnerstwo Wincentyńskie” i Magadan – ma swoje miejsce w moim sercu . Doświadczenia te przypominają nam, że Światło Chrystusa zwyciężyło ciemności świata wypełnionego grzechem i cierpieniem. Wszystkie Ewangelie na cztery niedziele Adwentu pomagają nam wszystkim skoncentrować na tym, co jest istotne dla ucznia Chrystusa, czyli: „czuwać czekając na przyjście Chrystusa” (por. Mk 13, 33), „przygotować drogę Panu” (Mk 1, 2); ufni, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37) i „zaświadczyć o światłości” (J 1, 7). Te opisy ewangeliczne wzięte razem, dają nam pewną receptę, w jaki sposób wprowadzać naszą wiarę w czyn w ciągu całego roku.

Droga Adwentu, czujna, ochocza, ufna, świadcząca o wierze ewangelicznej była osią życia Świętego Wincentego a Paulo, który znajdował Chrystusa tam, gdzie sam najmniej się tego spodziewał: na granicy, na „krańcach” życia. Dwa kluczowe doświadczenia nawrócenia: wysłuchanie spowiedzi chorego człowieka i skuteczne przekonanie swej trzody do dostarczenia żywności i lekarstw krytycznie chorej rodziny, te dwa doświadczenia zaprowadziły Wincentego do Chrystusa w Ubogich. Gdy tylko wszedł w świat Ubogich, ten zmienił jego życie. Od tego momentu, organizował i inspirował swoich uczniów, by postępowali podobnie:

„Nie zatrzymujcie swojego spojrzenia na tym, kim jesteście, lecz patrzcie na Naszego Pana, który jest blisko was i w was, który jest gotowy pomóc wam natychmiast, gdy tylko zwrócicie się do Niego, a zobaczycie, że wszystko będzie dobrze..” (SV, III, 906, do Louis Rivet, kapłana Zgromadzenia Misji w Richelieu, 19 grudnia 1646)

Przygotowując serca i nasz dom na przyjście Pana w Boże Narodzenie, pozwólmy, aby słowa Jezusa i charyzmat Świętego Wincentego, rozbrzmiały głębiej w naszych sercach i w naszym życiu. Opowieści na Adwent i na Boże Narodzenie, w przejmujący sposób przypominają nam Tego, który urodził się, żył i umarł na „granicy”. Ewangelia Świętego Jana w sposób bardzo wzruszający, przypomina nam, że Jezus „przyszedł do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1, 11). Tak było w przypadku Świętej Rodziny. Na obrazach i na małych pobożnych obrazkach, Rodzina Święta przedstawiana jest często w atmosferze spokoju i beztroski. W rzeczywistości jednak kroczyła drogą ubogich, wędrownych uchodźców.

Ta smutna rzeczywistość ma miejsce również dzisiaj. Chrystus, który był ubogi żyje w ubogich, którzy częstokroć nie posiadają nic oprócz tego, w co są ubrani; nie mają co jeść, nie mają schronienia i nie mają ludzkiej godności. Jednak, jak powiedział Święty Wincenty, ubodzy posiadają „prawdziwą wiarę”, którą zauważamy w ich niezachwianej i trwałej ufności pokładanej w Bogu. Ich życie a także życie towarzyszących im członków Rodziny Wincentyńskiej, każdego dnia mówi nam o Adwencie nadziei.

Proponuję, aby każdy z nas z napiętych programów tych tygodni Adwentu wykroił czas na medytację Pisma Świętego i życia Świętego Wincentego a Paulo, byśmy byli „czujnymi, ochoczymi i dającymi świadectwo” uczniami Jezusa; wiernymi naszemu członków Rodziny Wincentyńskiej. Gdy poświęcimy czas na spotkanie z Panem w modlitwie, lekturze Pisma Świętego i na Eucharystii, zdobędziemy odwagę, podobne jak Święty Wincenty, do tego, by prosić Pana, aby nas prowadził w stronę ubogich, którzy często niezauważanych i na marginesie naszego życia. Tak postępując będziemy z nimi solidarni, jak z naszymi braćmi i siostrami w Chrystusie.

Pragnę zakończyć wymownym i odpowiednim na Adwent obrazem. Jak już wcześniej wspominałem, Kościół Narodzenia Pańskiego w Magadanie, jest wspólnotą uzdrowienia i nadziei dla byłych więźniów sowieckich obozów pracy i dla Ubogich. Ten niewielki kościół raduje oczy wraz ze swoją symboliczną Kaplicą Męczenników, stacjami Drogi Krzyżowej, swoimi robiącymi wrażenie witrażami i ikonografią tak wymowną, że nie można jej zapomnieć. Jednak, tym, co najbardziej przyciąga wzrok, gdy wchodzi się do Kościoła, jest ikona Narodzenia Pańskiego (która znajduje się na początku tego listu) umieszczona nad ołtarzem. Z liturgicznego punktu widzenia znajduje się ona w odpowiednim dla niej miejscu.

Dla mnie, ikona ta przedstawia o wiele więcej. Pokazuje nam ona, w jaki sposób nasze bycie uczniem Jezusa i przeżywanie charyzmatu wincentyńskiego staje się świadectwem mocy i obecności Boga w dzisiejszym świecie. Pomimo bolesnej, związanej ze śmiercią przeszłości Magadanu, zarówno ikona jak i kościół Narodzenia Pańskiego potwierdzają, że Chrystus rodzi się na nowo. Kościół Narodzenia Pańskiego i wszystkie dzieła Międzynarodowej Rodziny Wincentyńskiej są dla nas na co dzień żywym przypomnieniem, że „Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.”

Niech w to Boże Narodzenie, Pan na nowo narodzi się w Waszych sercach i niech Wam błogosławi w nadchodzącym Roku!

Wasz brat w Świętym Wincentym,

[--] G. Gregory Gay CM
Przełożony Generalny

ikona zwieńczająca ołtarz w kościele narodzenia Pańskiego w Magadanie

Atrakcją tegorocznej edycji Laboratorium będą wykłady ks. Luigiego Mezzadriego CM i ks. Luigiego Nuovo CM przybliżające m.in. duchowość św. Ludwiki i sytuację społeczną we Francji w czasach naszych Założycieli. Zajęcia przewidują nie tylko wykłady ale także dyskusje w grupach na zadane tematy, dzielenie się projektami swoich dzieł przez uczestniczące w Laboratorium stowarzyszenia z Rodziny Wincentyńskiej.

Program spotkania

14.10. – piątek

• godz.15.00 ➾ inauguracja III Laboratorium w Izbie Zgromadzenia
• godz.15.45 ➾ wykład (w Izbie Zgromadzenia) – Ks. Luigi Nuovo CM „Św. Ludwika de Marillac, historia i portret duchowy”
• godz.17.00 ➾ Nieszpory i Msza św. w Kaplicy – przewodniczenie i homilia – Ks. Wizytator Arkadiusz Zakręta CM
• … kolacja
• godz.19.00 ➾ spotkanie w kręgu Rodziny Wincentyńskiej… (Izba Zgromadzenia)
  ➣ autoprezentacja uczestników (max do 4 minut)
  ➣ Ks. Luigi Mezzadri CM, Medytacja dramatyczna o męczeństwie Siostry Małgorzaty Rutan
  ➣ Apel Jasnogórski

15.10. – sobota

• godz.6.30 ➾ Modlitwy poranne i medytacja
• godz.7.00 ➾ Msza św. z Jutrznią – przewodniczenie i homilia – Ks. Paweł Holc CM
• … śniadanie
• godz.9.00 ➾ wykład - Ks. Luigi Mezzadri CM „Kobiety we Francji XVII wieku”
• … przerwa – zaproszenie do krużganków
• godz.10.15 ➾ wykład – Ks. Luigi Nuovo CM „Fundamenty duchowości św. Ludwiki”
• … przerwa – zaproszenie do krużganków
• godz.11.45 ➾ wykład – Ks. Kazimierz Małżeński CM „Jubileusz Sióstr Miłosierdzia – wieczernik nadziei i «nowej wyobraźni miłosierdzia»”
• godz.12.30 ➾ modlitwa Anioł Pański
• … obiad
• godz.14.00 ➾ „Nuty symfonii wincentyńskiej” (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ prezentacje projektu przez stowarzyszenia (max 10 minut), osoby indywidualne (max 8 minut); do dyspozycji środki audiowizualne
  ➣ projekty w formie pisemnej /audiowizualnej składamy w sekretariacie w dniu rozpoczęcia Laboratorium
  ➣ wprowadzenie do pracy w grupach; prezentacja animatorów

• … przerwa – zaproszenie na krużganki
• godz.15.30 ➾ praca w grupach
• godz.17.30 ➾ nabożeństwo różańcowe z Nowenną do MB od Cudownego Medalika
• …kolacja
• godz.19.30 ➾ spotkanie w kręgu Rodziny Wincentyńskiej…
  ➣ Nieszpory (Kaplica)
  ➣ niespodzianki rodzinne (Izba Zgromadzenia)
  ➣ Apel Jasnogórski (Kaplica)

16.10. – niedziela

• godz.6.30 ➾ Modlitwy poranne i medytacja
• godz.7.00 ➾ Msza św. z Jutrznią – przewodniczenie i homilia – Ks. Kryspin Banko CM
• … śniadanie
• godz.9.00 ➾ wykład – Ks. Luigi Nuovo CM „Św. Ludwika, tajemnica życia przemienionego”
• … przerwa – zaproszenie na krużganki
• godz.10.30 ➾ dyskusja panelowa (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ sprawozdanie z pracy w grupach, dyskusja

• godz.12.00 ➾ Zakończenie Laboratorium (w Izbie Zgromadzenia)
  ➣ słowo zaproszonych Gości
  ➣ słowo S. Wizytatorki
  ➣ chwila dla kronikarza

• godz.12.30 ➾ modlitwa Anioł Pański
• …obiad

Tematy pracy w grupach:

1. Aktualna sytuacja społeczno-religijna w Polsce – cechy/zjawiska najbardziej charakterystyczne.
2. Kondycja Rodziny Wincentyńskiej, jej obecność w życiu religijno-społecznym w Polsce.
3. Jakie elementy prezentowanych projektów zasługują na szczególną uwagę w aktualnej sytuacji w Polsce.
4. Drogowskazy nadziei i współpracy.

Na placu św. Piotra zgromdziło się ok. 40 tysięcy wiernych w tym wiele młodzieży z diecezji rzymskiej, bowiem tradycyjnie Niedziela Palmowa jest obchodzona jako światowy Dzień Młodzieży na poziomie diecezjalnym. Obchody międzynarodowe tego Dnia będą miały miejsce w sierpniu w Madrycie.

Drodzy bracia i siostry, droga młodzieży!

Wciąż na nowo, co roku, wzrusza nas w Niedzielę Palmową wstępowanie wraz z Jezusem na górę, ku sanktuarium, towarzyszenie Mu w drodze na szczyt. W tym dniu, na całym obliczu ziemi i na przestrzeni wieków, młodzi i ludzie w każdym wieku pozdrawiają Go, wykrzykując: „Hosanna synowi Dawidowemu! Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie!”.

Ale co właściwie czynimy, gdy włączamy się do tej procesji – w zastęp tych, którzy wraz z Jezusem wstępowali do Jerozolimy i ogłaszali Go królem Izraela? Czy jest tu coś więcej niż tylko ceremonia, piękny zwyczaj? Czy to ma może coś wspólnego z prawdziwymi realiami naszego życia, naszego świata? Aby odnaleźć odpowiedź, musimy przede wszystkim wyjaśnić, co sam Jezus w rzeczywistości zamierzał uczynić i uczynił. Po wyznaniu wiary, które uczynił Piotr w Cezarei Filipowej, daleko na północy Ziemi Świętej, Jezus udał się w podróż jako pielgrzym, zdążając do Jerozolimy na święto Paschy. Zmierza ku świątyni w Świętym Mieście, ku temu miejscu, które gwarantowało Izraelowi doświadczenie bliskości Boga ze swoim ludem. Zmierza na wspólne święto Paschy, które jest wspomnieniem uwolnienia z Egiptu i znakiem nadziei na ostateczne wyzwolenie. On wie, że czeka Go nowa Pascha i że to On sam zajmie miejsce niewinnych baranków, ofiarując samego siebie na krzyżu. Wie, że w tajemniczych darach chleba i wina ofiaruje siebie samego swoim uczniom, otworzy im bramę wiodącą ku nowej drodze wyzwolenia, do komunii z Bogiem żywym. Jest w drodze na wysokości krzyża, ku chwili miłości, która oddaje siebie. Ostatecznym kresem jego pielgrzymki są wysokości samego Boga, na które pragnie On wydźwignąć człowieka.

Nasza dzisiejsza procesja pragnie zatem być obrazem czegoś głębszego, obrazem tego, że wraz z Jezusem wyruszamy w pielgrzymkę: stromą drogą ku Bogu żywemu. To o tym wstępowaniu jest mowa. To jest wędrówka, do której Jezus nas zaprasza. Ale w jaki sposób możemy dotrzymać mu kroku w tym wstępowaniu? Czy to przypadkiem nie przekracza naszych sił? Tak, to jest ponad nasze własne możliwości. Od zawsze ludzi przepełniało pragnienie – a dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek – „by być jak Bóg”, osiągnąć o własnych siłach wysokości Boga. We wszystkich dążeniach ducha ludzkiego poszukuje się ostatecznie możliwości otrzymania skrzydeł, aby wzbić się na wysokości Tego, który Jest, by stać się niezależnymi, całkowicie wolnymi jak Bóg. Wiele rzeczy ludzkość zdołała zrealizować: potrafimy latać. Możemy się widzieć, słyszeć i rozmawiać od jednego do drugiego krańca świata. A jednak siła grawitacji, która nas ściąga w dół, jest przepotężna. Wraz z naszymi zdolnościami nie wzrastało jedynie dobro. Także możliwości pełnienia zła wzrastały i ciążą jak groźne burze nad historią. Pozostały także nasze ograniczenia: wystarczy pomyśleć o katastrofach, które w tych miesiącach dotknęły ludzkość i nie przestają jej dotykać.

Ojcowie powiadali, że człowiek znajduje się w punkcie przecięcia dwóch pól grawitacyjnych. Istnieje przede wszystkim siła grawitacji, która ściąga w dół – ku egoizmowi, ku kłamstwu i złu; jest to siła ciążenia, która nas obniża i oddala od wyżyn Boga. Z drugiej strony jest siła grawitacyjna miłości Boga: bycie kochanymi przez Boga i odpowiedź naszej miłości pociągają nas w górę. Człowiek znajduje się w środku tych dwóch sił grawitacyjnych i wszystko zależy od ucieczki z pola grawitacji zła i od stawania się wolnymi, by pozwolić się całkowicie porwać sile grawitacji Boga, która czyni nas prawdziwymi, podnosi nas, daje nam prawdziwą wolność.

Po Liturgii Słowa, na początku Modlitwy Eucharystycznej, w czasie której Pan przechodzi pośród nas, Kościół zwraca się do nas z zaproszeniem: Sursum corda – w górę serca. W pojęciu biblijnym i w myśli Ojców (Kościoła) serce stanowi centrum człowieka, w którym łączą się ze sobą intelekt, wola, uczucie, ciało i dusza. To centrum, w którym duch staje się ciałem, a ciało staje się duchem; w którym wola, uczucie i intelekt łączą się w poznawaniu Boga i w miłości do Niego. To serce powinno być wywyższone. Ale raz jeszcze powtarzam, że my sami jesteśmy zbyt słabi, aby móc wynieść nasze serce na wysokości samego Boga. Nie jesteśmy w stanie tego uczynić. To właśnie pycha, która mówi, że możemy sami to uczynić, ściąga nas ku niskości i oddala nas od Boga. Sam Pan Bóg musi nas pociągnąć ku górze i początek tego procesu rozpoczął Chrystus na krzyżu. On zstąpił aż do samego dna ludzkiej egzystencji, aby nas pociągnąć ku górze do siebie, do Boga żywego. On, jak mówi drugie czytanie, stał się pokornym. Tylko w taki sposób mogła zostać przezwyciężona nasza pycha; pokora Boga jest najwyższą formą jego miłości i ta pokorna miłość przyciąga ku górze.

Psalm procesyjny 24, który Kościół proponuje nam jako „pieśń wejścia” w dzisiejszej Liturgii, wskazuje na niektóre konkretne elementy, które są częścią naszego wstępowania i bez których nie możemy być wyniesieni „na górę”: są nimi ręce nieskalane, czyste serce, porzucenie kłamstwa, szukanie Bożego oblicza. Wielkie osiągnięcia techniki czynią nas wolnymi i są częścią postępu ludzkości tylko wtedy, gdy złączone są z tymi wymienionymi postawami: jeśli nasze ręce pozostają nieskalane, a nasze serce czyste, jeżeli poszukujemy prawdy, poszukujemy Boga samego i jeśli pozwolimy się dotknąć i przemieniać przez Jego miłość. Wszystkie te elementy wstępowania będą skuteczne tylko wtedy, gdy z pokorą uznamy, że ku górze trzeba być pociągniętym; jeśli porzucimy pychę pragnienia stania się samemu jak Bóg. My potrzebujemy Pana Boga. To On nas pociąga ku górze, wspierając nas swoimi rękoma, tzn. w wierze, nadając słuszne ukierunkowanie i wewnętrzną siłę, która nas podnosi ku górze. Potrzebujemy pokory wiary, która szuka Bożego Oblicza i pozwala zaufać prawdzie Jego miłości.

Pytanie, w jaki sposób człowiek może dotrzeć ku górze, jak całkowicie może być sobą i w pełni stać się podobnym do Boga, od zawsze intrygowało ludzkość. Było ono z wielką pasją dyskutowane przez platońskich filozofów III i IV wieku. Ich głównym pytaniem było: jak zdobyć środki tego oczyszczenia, dzięki którym człowiek mógłby się uwolnić od wielkiego ciężaru, który ściąga go w dół, aby wznieść się na wysokość swego prawdziwego bytu, na wysokość bóstwa. Święty Augustyn w swoim poszukiwaniu właściwej drogi przez pewien czas w tych filozofiach szukał wsparcia. Ale w końcu musiał przyznać, że nie dawały one wystarczającej odpowiedzi i że przy ich pomocy nie byłby w stanie prawdziwie spotkać Boga. Powiedział do przedstawicieli tych filozofii: Uznajcie więc, że siła człowieka i wszystkie próby jego oczyszczenia nie wystarczą, aby być wyniesionym na wysokość Boga, na wysokość Jemu właściwą. I dodał, że popadłby całkowicie w rozpacz nad sobą i nad ludzką egzystencją, gdyby nie spotkał Tego, który mocen jest uczynić wszystko, a czego my sami nie możemy uczynić. Tego, który nas wynosi na wysokość Boga pomimo naszej słabości: Jezusa Chrystusa, który zstąpił od Boga do nas i w swojej miłości ukrzyżowanej bierze nas za rękę i prowadzi ku górze.

My (razem) z Panem idziemy w pielgrzymce ku górze. Wciąż poszukujemy serca czystego i rąk nieskalanych, wciąż poszukujemy prawdy, szukamy Bożego oblicza. Przedstawmy Panu nasze pragnienie bycia sprawiedliwymi i módlmy się do Niego: Boże! Pociągnij nas ku górze! Uczyń nas czystymi! Spraw, aby nas dotyczyło słowo, które wyśpiewujemy w Psalmie na wejście, że możemy przynależeć do pokolenia, które szuka Boga, „które szuka Twojego oblicza, oblicza Boga Jakubowego” (Psalm 24, 6).

Amen.

[tekst polski homilii Radio Maryja , zdjęcia: REUTERS, CTV]
[To read the homily in English go to: Vatican website]

„W okresie Wielkiego Postu, jako uczniowie Jezusa Chrystusa, jesteśmy wezwani do głębokiej refleksji nad postawami, które często nas dzielą”

Po raz pierwszy List Przełożonego Generalnego jest dostępny nie tylko on-line i w wersji PDF (jak zawsze). W tym roku przygotowaliśmy także wersję „e-Book” (format *.epub), przeznaczoną do czytników ebooków typu iPad, iPhone, Kindle i inne. Wierzymy, że ten nowy format umożliwi lekturę w innych niż dotąd miejscach i sposób.   List jest również dostępny w portalu SCRIBD.COM co również zwiększa i ułatwia zapoznanie się z jego treścią i dzielenie się nim z innymi (można go pobrać w innych formatach niż PDF:

List na Wielki Post 2011:

❍ List Przełożonego Generalnego - Wielki Post 2011 (32) (PDF)

❍ wersja  ”eBook” (epub)

❍ wersja SCRIBD.COM

Środa Popielcowa, 9 marca 2011

Do wszystkich członków Rodziny Wincentyńskiej

Drodzy Bracia i Siostry,

Niech łaska i pokój Naszego Pana Jezusa Chrystusa wypełnią Wasze serca teraz i zawsze

Pisząc ten List na Wielki Post 2011 jestem świadom owoców Roku Jubileuszowego 350 rocznicy śmierci Świętego Wincentego i Świętej Ludwiki, który obchodziliśmy. Mam nadzieję, że był to rok, w którym udało nam się pogłębić nasze relacje z Bogiem, z sobą nawzajem jako Rodzina Wincentyńska, a w szczególności z naszymi panami i mistrzami, ubogimi.

Jak wiemy, Wielki Post to czas wzmożonej analizy naszych osobistych związków, ze świadomością własnych ograniczeń i błędów. Przede wszystkim zaś jest to czas dla nas, abyśmy sięgnęli po uzdrowienie, włączając w to Boga, aby nasze serca na nowo napełniły się aż po brzegi Jego współczuciem.

Ostatnio uczestniczyłem w  warsztatach prowadzonych przez Wspólnotę Sant’Egidio dla biskupów i przyjaciół Sant’Egidio. Założyciel tego wspaniałego ruchu świeckich, Andrea Riccardi, rozpoczął spotkanie przemówieniem skierowanym do wszystkich uczestników, ale szczególnie do biskupów, jako pasterzy Kościoła. Podał osobę Jana Pawła II, jako wzór dla biskupów. Istotnym punktem jego wystąpienia było podkreślenie przykładu Jana Pawła II, jako człowieka spotkań, szczególnie w jego spotkaniu z Bogiem i Ubogimi. Osobiście, również byłem tym zbudowany, jednak zastanawiałem się nad faktem, że w istocie nie było to coś, czego wcześniej byśmy nie wiedzieli. To jest coś, czego sam Jezus Chrystus nas uczył. Jako Jego uczniowie jesteśmy wezwani do naśladowania Jego wyjątkowej relacji z Ojcem a także naśladowania Jego sposobu wychodzenia na spotkanie ze zmarginalizowanymi w społeczeństwie.

Oczywiście, nasz Założyciel, św. Wincenty a Paulo wzywa nas do tego spotkania z Bogiem mówiąc: “dajcie mi człowieka modlitwy, a będzie on zdolny do wszystkiego” (Coste XI, 67). Wzywa na do tej samej głębokiej relacji z Ojcem jaką sam Jezus posiadał. Święty Wincenty mówi również, że “prawdziwą religię odnajdziemy wśród ubogich” (Coste XII, 171), inaczej mówiąc, głębokiego spotkania z Bogiem możemy doświadczyć w naszym spotkaniu z ubogimi. Proszę więc, abyśmy jako członkowie Rodziny Wincentyńskiej podczas obecnego Wielkiego Postu przyjrzeli się tej dwojakiej relacji z Bogiem i ubogimi.

Ostatnio słuchałem piosenki, popularnej wśród dzisiejszej młodzieży, która wyraża potrzebę pochylenia naszych głów na modlitwie szczególnie, gdy rozglądamy się wokół I widzimy świat obecnie cierpiących. Jest również inna piosenka,  najnowszy single Lady Gagi – “Born This Way” (por. Taka się urodziłam), który stał się hymnem dla zmarginalizowanych. W jednej ze zwrotek czytamy: “czy jesteś niepełnosprawna, czy odrzucona, prześladowana lub kpią z ciebie, to ciesz się dzisiaj i kochaj samą siebie, ponieważ baby, taka się urodziłaś”. Wzrusza mnie, szczególnie gdy widzę, jak wiele młodych skupia swoją uwagę bardziej na potrzebach ubogich niż na sobie samych,  podobnie jak my, gdy przyglądamy się naszemu światu i tym wszystkim cierpieniom w różnych sytuacjach.

Skoncentrujmy się uważniej na naszych relacjach z ubogimi. Chciałbym opowiedzieć o różnych sytuacjach, które obserwowałem w czasie moich wizyt jako Przełożony Generalny w różnych miejscach, w których Rodzina Wincentyńska pełni posługę i prowadzi ewangelizację. Uderzyło mnie, o czym mówiłem przy licznych okazjach, że w każdym społeczeństwie znajduje się szczególna grupa, wyodrębniona jako, jak to nazywamy, “kozły ofiarne”. Są to osoby najbardziej pogardzane i wykluczone ze swoich społeczeństw. Tego, że to prawda doświadczyłem na wszystkich kontynentach. W czasie mojej niedawnej wizyty w Etiopii, nasz konfrater biskup Markos mówił mi o grupie ludzi, którym posługują Misjonarze I Siostry Miłosierdzia. W społeczeństwie etiopskim ci ludzie uważani są za wyrzutków; od lat pogardzani I dyskryminowani nie tylko przez tych wśród których na codzień żyją, ale często również przez władze społeczności. Doświadczyłem tego w Wietnamie, Indiach, Kongo, a nawet w krajach wysoko rozwiniętych, jak tutaj we Włoszech. Całkiem niedawno, całe społeczeństwo włoskie otworzyło oczy na straszną sytuację Romów, żyjących w Rzymie w nieludzkich warunkach. Czworo dzieci spaliło się z powodu nędznych warunków, w jakich zmuszeni byli żyć.

Podczas okolicznościowego nabożeństwa, jakie odbyło się dla upamiętnienia śmierci tych czworga dzieci, Kardynał – Wikariusz Agostino Vallini w sposób zdecydowany mówił o sytuacji ubogich oraz pot naszej potrzebie otwarcia oczu na ich rzeczywistość, zwłaszcza na rzeczywistość ubogich imigrantów. Wszystkich obecnych wezwał do rachunku sumienia, zarówno osobistego jak też wspólnotowego, jako chrześcijanie. Wielokrotnie, imigranci w oczywisty sposób nie chcą opuszczać swoich ojczyzn, ale robią to uciekając od wojny, przemocy, której doświadczają, od głodu rozpaczliwie szukając życia w pokoju i godności. Obecność imigrantów w społeczeństwie, bez wątpienia, stwarza nowe problemy, często są one złożone i nie da się ich prosto rozstrzygnąć. Ale, jak mówił Kardynał, jesteśmy chrześcijanami i nie możemy nie kochać i nie interesować się życiem żyjących w ubóstwie, którzy są uważani jako najmniejsi z naszych braci i którzy są zepchnięci na margines społeczny.

Kardynał mówił o nich, że są rzeczywistą obecnością Jezusa Chrystusa. Słuchając tego, jakże jasno mogłem wyobrazić sobie Świętego Wincentego, który mówi nam, członkom Rodziny Wincentyńskiej, to samo: widzieć Chrystusa w ubogich a zwłaszcza w tych najbardziej opuszczonych. Dzisiaj, moi Bracia I Siostry, jesteśmy wezwani do tego, aby zobaczyć i odpowiedzieć tym ubogim: bezdomnym, dzieciom ulicy, więźniom, imigrantom, cierpiącym z powodu nierówności płci, nierówności, dyskryminacji kobiet, handlu kobietami i dziećmi zarówno z powodów seksualnych jak i wykorzystywanych do pracy, dzieci-żołnierzy, Ten temat chciałbym  szerzej rozwinąć innym razem. Dla mnie jest to niesamowite, że nasze społeczeństwo wykorzystuje dzieci do noszenia broni, do kontynuowania walk ludzi szukających jedynie swoich interesów politycznych I pragnień. Co robimy aby obronić życie tych niewinnych dzieci? To okropne widzieć jak dźwigają broń, która waży niemal tyle samo co oni i która może odebrać życie innym, tak niewinnym jak oni sami. W swojej homilii Kardynał powiedział także, wobec wszystkich form ubóstwa otaczających nas w miastach, niezależnie od tego czy to będą jego nowe formy czy dawne formy ubóstwa, powinniśmy zgiąć kolana i prosić Boga o przebaczenie, przebaczenie Boże i przebaczenie od ubogich za wszystko, czego nie zdołaliśmy dla nich zrobić.

Wielokrotnie, widząc sytuację zmarginalizowanych, wyrzutków, o których pisałem w poprzednich listach, odczuwam radość w swoim sercu, kiedy widzę, że Rodzina Wincentyńska w taki czy inny sposób służy ich potrzebom i wychodzi do nich z miłością do ubogich, którą Bóg umieścił w ich sercach. W tym okresie Wielkiego Postu musimy postawić pytanie – czy robimy wszystko co możliwe dla wykluczonych z naszego społeczeństwa?

W Dokumencie końcowym Konwentu Generalnego Zgromadzenia Misji stwierdza się, że „widząc to, co Pan uczynił i nadal czyni dla nas, pragniemy na wzór Świętego Wincentego, czynić więcej i bardziej być dla Ubogich”. Czy nie może to być wezwanie, jakie my, członkowie Rodziny Wincentyńskiej, podejmiemy w czasie obecnego Wielkiego Postu – czynić więcej i być bardziej dla Ubogich i razem z nimi?

Proszę także, abyśmy skupili się na ubogich znajdujących się w rozpaczliwych sytuacjach jako ofiary przemocy w masowych demonstracjach, których świadkami ostatnio jesteśmy w różnych miejscach północnej Afryki w: Tunezji, Algierii, Libii i Egipcie, wymieniając tylko te najbardziej znaczące. To ubodzy krzyczeli, aby ich potrzeby wysłuchano. Wobec głuchoty odpowiedzialnych za troskę o wspólne dobro, cierpienie i frustracja, podobnie jak złość, nie mogą być dłużej zamknięte, a tą “rozrywająca mową” przemawia Bóg.  Jak odpowiemy? Jak możemy odpowiedzieć?

Kolejne miejsce, gdzie często znajdują się ubodzy to konflikty rodzące się pomiędzy religiami, szczególnie gdy religia wyraża się w swojej najniższej fundamentalistycznej formie. Myślę, o wielu tak zwanych wojnach “religijnych” oraz o tym jakże często dochodzi do przemocy i zniszczenia w imię Boże. Często dzieje się tak z powodu niezdolności ludzi zaangażowanych w te konflikty do tego by siąść i podjąć otwarty dialog w poszukiwaniu pokojowych rozwiązań zamiast odwoływać się do konfliktu, przemocy i wojny.

Podczas spotkania przygotowanego przez Sant’Egidio miałem okazję posłuchać przywódcy muzułmańskiego, który mówił o wadze życia nie tylko w kulturze wzajemnej tolerancji, ale potrzebie wykraczania poza nią w stronę rozwoju kultury akceptacji, wzajemnego szacunku do tego kim jesteśmy, do religii, którą wyznajemy, próbując jasno zrozumieć naszą własną wiarę i wiarę innych. To jest to, co powinno się dokonywać po obu stronach sytuacji konfliktowych.

Chodzi o to, aby stworzyć autentyczne relacje oparte na zaufaniu, które mogą powstać poprzez dialog. W okresie Wielkiego Postu, jako uczniowie Jezusa Chrystusa, jesteśmy wezwani do głębokiej refleksji nad postawami, które często nas dzielą. Ignorancja jest jedną z pierwszych przyczyn postaw fundamentalistycznych, gdzie często bardziej szuka się własnych interesów niż dobra wspólnego wszystkich. Wobec tej niewiedzy, świat chrześcijański ma do zaofiarowania edukację, jako rozwiązanie. Ów mówca muzułmański bardzo jasno powiedział, że tam, gdzie chrześcijanie udostępniają dobrą, humanistyczną, zorientowaną na wartościach edukację, tam stosunki międzyludzkie, muzułmanami I chrześcijanami są o wiele lepsze. Edukacja jest kluczem a ci, którzy w Rodzinie Wincentyńskiej są zaangażowani w edukację, powinni głęboko zastanowić się nad posługą, którą świadczymy a tym okresie Wielkiego Postu dostrzec czy jest to edukacja całkowicie skierowana na formację integralną, formację, która pomaga ludziom budować wartości, wartości zbliżające ludzi do siebie w relacjach wzajemnego zrozumienia i szacunku.

Oprócz niewiedzy wyzwaniem jest także lęk, który często paraliżuje ludzi powstrzymując ich przed ruszeniem się w stronę innych w dobrych zdrowych i harmonijnych relacjach. Ofiara Jezusa Chrystusa poprzez Jego Śmierć i Zmartwychwstanie, będące sednem Wielkiego Postu, jest dla nas nie tylko znakiem, ale przede wszystkim daje nam łaskę mocy do przezwyciężenia wszelkich obaw. To miłość Boga do Jego własnego Syna mogła zwyciężyć śmierć I przełamać paraliżujący stosunek do strachu pozwalając Synowi powstać do nowego życia w Zmartwychwstaniu. To ten sam dar Zmartwychwstania, ten sam dar miłości Boga, która została wylana na Jego Syna i którą Jego Syn przelał na cały świat dodając nam odwagi, by iść do przodu i budować autentyczne relacje.

Moi Bracia i Siostry, pozwólcie, że podsumuję mówiąc, że Pan dobitnie mówi do nas przez krzyk Ubogich. Czy możemy uczynić coś więcej? Czy możemy bardziej być? Przyjrzyjmy się naszym aktom solidarności z tymi, którzy żyją w ubóstwie. Odświeżmy i bądźmy kreatywni w pogłębianiu naszych relacji z Ubogimi, szli z nimi  jako adwokaci tego co dobre i słuszne. Podobnie, jak jesteśmy wezwani do tego, aby tworzyć jedno z Ubogimi i żyć w solidarności z całą ludzkością pracując na rzecz budowy świata pokoju, jesteśmy jednocześnie wezwani do życia w jedności z Bogiem, źródłem wszelkiego życia i miłości. Zawsze pamiętajmy o tym, że jesteśmy powołani do działania na rzecz sprawiedliwości i pokoju oraz integralności całego stworzenia przynaglani tym co stanowi sedno naszego Wincentyńskiego powołania – miłością Jezusa Ukrzyżowanego. Niech dar, jaki otrzymaliśmy wraz z naszym wincentyńskim powołaniem, dar, który jest konkretnym wyrazem Bożej miłości do nas, będzie istotą tego, co nas oczyszcza i pojednywa, odnawia nas w czasie przeżywania obecnego Wielkiego Postu, którego punktem kulminacyjnym jest ogromny dar nowego życia przez Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Niech „Alleluja” pozostanie zawsze naszą pieśnią, gdyż jesteśmy ludem Zmartwychwstania.

Wasz brat w św. Wincentym,

[--]  G. Gregory Gay CM

Przełożony Generalny

„Z Chrystusem jesteście pogrzebani w Chrzcie,
z Nim jesteście także wskrzeszeni”
(por. Kol 2,12)

Drodzy bracia i siostry,

Wielki Post, który prowadzi nas do świętowania Wielkiej Nocy, jest dla Kościoła drogocennym i ważnym okresem liturgicznym, dlatego z radością kieruję do was słowo, aby był on przeżywany z należnym zaangażowaniem. Wspólnota Kościoła, gorliwie trwająca w modlitwie i w czynnej miłości, wypatruje ostatecznego spotkania ze swym Oblubieńcem, gdy nadejdzie czas wiekuistej Paschy, intensyfikuje swoją drogę oczyszczenia w Duchu, aby z większą obfitością dostąpić w tajemnicy odkupienia nowego życia w Chrystusie Panu (por. I Prefacja Wielkopostna).

1. To właśnie życie zostało nam już przekazane w dniu naszego Chrztu, gdy „stając się uczestnikami śmierci i zmartwychwstania Chrystusa”, zaczęła się dla nas „radosna i zdumiewająca przygoda ucznia” (Homilia z dnia Chrztu Pańskiego, 10 stycznia 2010). Święty Paweł w swoich listach wielokrotnie kładzie nacisk na wyjątkową wspólnotę z Synem Bożym, która realizuje się w tym obmyciu. Fakt, że w większości przypadków Chrzest otrzymuje się w dzieciństwie, ukazuje, że chodzi o dar Boga: nikt poprzez własne siły nie zasługuje na życie wieczne. Miłosierdzie Boga, które gładzi grzech i pozwala przeżywać we własnej egzystencji „te same dążenia Chrystusa Jezusa” (Flp 2,5), darowane jest człowiekowi z czystej łaski.

Apostoł Narodów wyraża w Liście do Filipian sens transformacji, która dokonuje się wraz z udziałem w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, wskazując na jej cel: „abym mógł poznać Jego, moc Jego zmartwychwstania, udział w Jego cierpieniach, upodabniając się do Jego śmierci, w nadziei na osiągnięcie zmartwychwstania umarłych” (Flp 3,10-11). Chrzest nie jest więc rytem z przeszłości, ale spotkaniem z Chrystusem, które kształtuje całe istnienie ochrzczonego, daje mu życie Boże i wzywa go do szczerego nawrócenia, sprawionego i podtrzymanego przez Łaskę, które prowadzi go do osiągnięcia dojrzałej postawy Chrystusa.

Szczególny związek łączy Chrzest z Wielkim Postem, jako czasem dobrym do przeżycia zbawiającej Łaski. Ojcowie Soboru Watykańskiego II wezwali wszystkich Pasterzy Kościoła do używania „obficiej elementów chrzcielnych właściwych dla liturgii wielkopostnej” (Konstytucja Sacrosanctum Concilium, 109). W istocie, Kościół od zawsze łączy Wigilię Paschalną z celebracją Chrztu: w tym sakramencie realizuje się owa wielka tajemnica, przez którą człowiek umiera dla grzechu, uzyskuje udział w nowym życiu w Zmartwychwstałym Chrystusie i otrzymuje tego samego Ducha Bożego, który wskrzesił Chrystusa z martwych (por. Rz 8,11). Ten darmowy dar powinien być zawsze w nas ożywiany, a Wielki Post daje nam drogę analogiczną do katechumenatu, który dla chrześcijan starożytnego Kościoła, podobnie jak dla katechumenów dzisiejszych, jest niezastąpioną szkołą wiary i życia chrześcijańskiego: oni naprawdę przeżywają Chrzest jako akt decydujący dla całej ich egzystencji.

2. Aby wejść na poważnie na drogę wiodącą do Wielkiej Nocy i przygotować się do świętowania Zmartwychwstania Pańskiego – najradośniejszego i najuroczystszego święta całego roku liturgicznego – cóż może być bardziej stosowne, niż pozwolić się prowadzić Słowu Bożemu? Dlatego Kościół, w tekstach ewangelicznych kolejnych niedziel Wielkiego Postu, prowadzi nas do szczególnie intensywnego spotkania z Panem, zapraszając nas do przebiegnięcia na nowo etapów chrześcijańskiego wtajemniczenia: dla katechumenów w perspektywie otrzymania sakramentu odrodzenia, dla ochrzczonych w perspektywie nowych i decydujących kroków w naśladowaniu Chrystusa i w jeszcze głębszym darze dla Niego.

Pierwsza niedziela wielkopostnej drogi ukazuje naszą sytuację człowieka na tej ziemi. Zwycięska walka z pokusami, która rozpoczyna misję Jezusa, jest zaproszeniem do uświadomienia sobie własnej ułomności, aby przyjąć Łaskę, która uwalnia z grzechu i wlewa nową siłę w Chrystusie jako drodze, prawdzie i życiu (por. Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych, n. 25). Jest stanowczym wezwaniem by przypomnieć, jak wiara chrześcijańska implikuje, na wzór Chrystusa i w jedności z Nim, walkę „z władcami tego świata pogrążonego w ciemnościach” (Ef 6,12), w którym diabeł działa i nie ustaje, także i dzisiaj, w kuszeniu człowieka, który chce zbliżyć się do Pana: Chrystus wychodzi z niej zwycięski, aby otworzyć nasze serce na nadzieję i prowadzić nas do zwyciężania pokus zła.

Ewangelia o Przemienieniu Pańskim stawia przed naszymi oczami chwałę Chrystusa, która antycypuje zmartwychwstanie i która zwiastuje przebóstwienie człowieka. Wspólnota chrześcijańska uświadamia sobie, że jest prowadzona, jak apostołowie Piotr, Jakub i Jan, „osobno, na wysoką górę” (Mt 17,1), aby przyjąć na nowo w Chrystusie, jako synowie w Synu, dar Łaski Bożej: „To jest mój Syn umiłowany, w którym sobie upodobałem. Słuchajcie Go” (w. 5). Jest to zaproszenie do oddalenia się od codziennego szumu, aby zanurzyć się w obecności Boga: On chce przekazać nam każdego dnia słowo, które przenika do głębin naszego ducha, gdzie rozróżnia dobro od zła (por. Hbr 4,12) i umacnia wolę pójścia za Panem.

Prośba Jezusa do Samarytanki: „Daj mi pić” (J 4,7), która przekazana zostaje w liturgii trzeciej niedzieli, wyraża uczucie Boga do każdego człowieka i pragnie wzbudzić w naszym sercu pragnienie daru „wody, który tryska ku życiu wiecznemu” (w. 14): jest to dar Ducha Świętego, który czyni z chrześcijan „prawdziwych czcicieli”, którzy modlą się do Ojca „w duchu i prawdzie” (w. 23). Tylko ta woda może ugasić nasze pragnienie dobra, prawdy i piękna! Tylko ta woda, dana nam przez Syna, nawadnia pustynie niespokojnej i nienasyconej duszy, dopóki ta „nie spocznie w Bogu”, zgodnie ze słynnymi słowami świętego Augustyna.

„Niedziela niewidomego od urodzenia” ukazuje Chrystusa jako światłość świata. Ewangelia stawia każdemu z nas pytanie: „Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?” „Wierzę, Panie!” (J 9,35.38), stwierdza z radością niewidomy od urodzenia, stając się głosem każdego wierzącego. Cud uzdrowienia jest znakiem, że Chrystus, razem ze wzrokiem, pragnie otworzyć nasze spojrzenie wewnętrzne, aby nasza wiara stawała się coraz głębsza i abyśmy mogli rozpoznać w Nim naszego jedynego Zbawiciela. On rozświetla wszystkie ciemności życia i prowadzi człowieka do życia jako „syn światłości”.

Gdy piątej niedzieli zostaje nam ogłoszone wskrzeszenie Łazarza, jesteśmy postawieni przed ostatnią tajemnicą naszej egzystencji: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem… Wierzysz w to?” (J 11,25-26). Dla wspólnoty chrześcijańskiej jest to moment szczerego złożenia, wraz z Martą, całej nadziei w Jezusie z Nazaretu: „Tak, Panie, ja wierzę, że Ty jesteś Chrystus, Syn Boży, który przychodzi na świat” (w. 27). Współudział z Chrystusem w tym życiu przygotowuje nas do pokonania granicy śmierci, aby żyć bez końca w Nim. Wiara w zmartwychwstanie umarłych i nadzieja na życie wieczne otwierają nasze spojrzenie na ostateczny sens naszej egzystencji: Bóg stworzył człowieka dla zmartwychwstania i dla życia, i ta prawda nadaje autentyczny i definitywny wymiar ludzkiej historii, ich życiu osobistemu i ich życiu społecznemu, kulturze, polityce, ekonomii. Pozbawiony światła wiary cały wszechświat zostaje zamknięty w grobie bez przyszłości, bez nadziei.

Wielkopostna droga znajduje swoje spełnienie w Triduum Paschalnym, szczególnie w Wielkiej Wigilii Świętej Nocy: odnawiając przyrzeczenia chrzcielne, ponownie wyznajemy, że Chrystus jest Panem naszego życia, tego życia, które Bóg nam podarował, gdy zostaliśmy odrodzeni „z wody i z Ducha Świętego”, i potwierdzamy nasze mocne postanowienie, by odpowiadać działaniu Łaski, aby stawać się Jego uczniami.

3. Nasze zanurzenie w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa przez Sakrament Chrztu każdego dnia nas pobudza, by uwolnić nasze serce od ciężaru rzeczy materialnych, od egoistycznego przywiązania do „ziemi”, które nas zubaża i które przeszkadza nam w byciu dyspozycyjnymi i otwartymi na Boga i na bliźniego. W Chrystusie Bóg objawił się jako Miłość (por. 1 J 4,7-10). Krzyż Chrystusa, „słowo Krzyża” objawia zbawczą moc Boga (por. 1 Kor 1,18), która się daje, aby wywyższyć człowieka i przynieść mu zbawienie: miłość w jej najbardziej radykalnej formie (por. Enc. Deus caritas est, 12). Poprzez tradycyjne praktyki postu, jałmużny i modlitwy, wyrazy zaangażowania w nawrócenie, Wielki Post uczy żyć w świecie coraz bardziej radykalną miłością Chrystusa. Post, który może mieć różne motywacje, nabiera dla chrześcijanina znaczenia głęboko religijnego: czyniąc nasz stół uboższym, uczymy się pokonywać egoizm, aby żyć w logice daru i miłości; znosząc pozbawienie czegoś – i to nie tylko zbytecznego – uczymy się odwracać spojrzenie od naszego „ja”, aby odkryć Kogoś obok nas i rozpoznać Boga w obliczach tylu naszych braci. Dla chrześcijanina post nie powoduje zamknięcia się, ale otwiera bardziej na Boga i na potrzeby ludzi, a także sprawia, że miłość do Boga staje się także miłością do bliźniego (por. Mk 12,31).

Na naszej drodze znajdujemy się przed pokusą posiadania, chciwością pieniędzy, która usidla prymat Boga w naszym życiu. Żądza posiadania prowokuje przemoc, nadużycia władzy i śmierć; dlatego Kościół, szczególnie w czasie wielkopostnym, wzywa do praktykowania jałmużny, to znaczy zdolności do dzielenia się. Natomiast bałwochwalcze służenie dobrom materialnym nie tylko oddala od drugiej osoby, ale odziera człowieka, czyni go nieszczęśliwym, łudzi go, nie urzeczywistniając tego, co obiecuje, ponieważ umieszcza rzeczy materialne na miejscu Boga, jedynego źródła życia. Jak pojąć ojcowską dobroć Boga, jeśli serce jest pełne siebie samego i swoich własnych projektów, którymi łudzimy się, że możemy zapewnić sobie bezpieczną przyszłość? Pokusa polega na myśleniu tak, jak bogacz w przypowieści: „Duszo moja, do twej dyspozycji masz wiele dóbr na wiele lat…” Znamy osąd Pana: „Głupcze, tej właśnie nocy zażądają od ciebie twojego życia…” (Łk 12,19-20).

Praktykowanie jałmużny jest wezwaniem do prymatu Boga i do uwagi skierowanej na bliźniego, aby na nowo odkryć naszego dobrego Ojca i przyjąć Jego miłosierdzie. W całym okresie wielkopostnym Kościół daje nam ze szczególną obfitością Słowo Boże. Rozważając i przyjmując je, aby żyć nim na co dzień, uczymy się drogocennej i niezastąpionej formy modlitwy, ponieważ uważne słuchanie Boga, który stale mówi do naszego serca, karmi drogę wiary, którą rozpoczęliśmy w dniu Chrztu. Modlitwa pozwala nam również zdobyć nowe pojęcie czasu: w istocie, bez perspektywy wieczności i transcendencji, odmierza on po prostu nasze kroki w stronę horyzontu, który nie ma przyszłości. W modlitwie znajdujemy natomiast czas dla Boga, by poznać, że „Jego słowa nie przeminą” (por. Mk 13,31), by wejść w tę intymną wspólnotę z Nim, „której nikt nie będzie mógł nam odebrać” (por. J 16,22) i która otwiera nas na nadzieję, która nie zwodzi, na życie wieczne.

Podsumowując, wielkopostna droga, na której jesteśmy zaproszeni do kontemplowania Tajemnicy Krzyża, polega na „upodobnieniu się do śmierci Chrystusa” (Flp 3,10), aby przeżyć głębokie nawrócenie naszego życia: pozwolić się przemienić przez działanie Ducha Świętego, jak święty Paweł na drodze do Damaszku; ukierunkować w zdecydowany sposób naszą egzystencję według woli Boga; uwolnić się od naszego egoizmu, pokonując instynkt panowania nad innymi i otwierając się na miłość Chrystusa. Okres wielkopostny jest dogodnym momentem, aby na nowo uznać naszą słabość, przyjąć, ze szczerą rewizją życia, odnawiającą Łaskę Sakramentu Pokuty i podążać w zdecydowany sposób w stronę Chrystusa.

Drodzy bracia i siostry, poprzez osobowe spotkanie z naszym Odkupicielem oraz przez post, modlitwę i jałmużnę, droga nawrócenia w kierunku Wielkiej Nocy prowadzi nas do odkrycia na nowo naszego Chrztu. Odnawiamy w tym Wielkim Poście przyjmowanie Łaski, którą Bóg dał nam w owym momencie, aby oświecała i prowadziła wszystkie nasze działania. Jesteśmy powołani, by przeżywać każdego dnia to, co ten Sakrament oznacza i realizuje, w coraz hojniejszym i autentycznym naśladowaniu Chrystusa. W tej naszej drodze zawierzamy nas samych Dziewicy Maryi, która zrodziła Słowo Boże w wierze i w ciele, aby zanurzyć się jak Ona w śmierci i zmartwychwstaniu jej Syn Jezusa i aby mieć żyć wieczne.

Z Watykanu, 4 listopada 2010 r.

BENEDICTUS PP. XVI

Rozpoczęcie rekolekcji w piątek 18 marca kolacją o godzinie 18.00 
a zakończenie w niedzielę 20 marca obiadem ok. 13.00. Całkowity koszt pobytu z wyżywieniem 150zł od osoby.

ZOBACZ ZAPROSZENIE NA REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE (pdf)

Sanktuarium Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie to jedno z najważniejszych miejsc kultu w diecezji gorzowsko-zielonogórskiej i zachodniej Polsce za sprawą Cudownego Obrazu Matki Bożej, który z XVII wieku przywieźli tutaj Cystersi z klasztoru w Bledzewie. Wśród wiernych rozeszła się wiadomość o cudownych właściwościach ikony, gdy bledzewski opat cudownie wyzdrowiał po modłach do Matki Boskiej Cierpliwie Słuchającej. W 1670 r. biskup poznański wydał dekret uznający obraz za cudowny. W 1989 r. w Rzymie Jan Paweł II poświęcił koronę dla Madonny z Rokitna, a w 2001 r. podniósł kościół pw. Matki Bożej Królowej Rokitniańskiej do godności bazyliki mniejszej. Więcej o sanktuarium można przeczytać na stronie www.rokitno.org lub sanctus.pl.

Ośrodek rekolekcyjny posiada dwa budynki: DOM REKOLEKCYJNY na 80 osób (pokoje 2,3,4-osobowe złazienkami) oraz DOM PIELGRZYMA na 40 osób (pokoje 3,4-osobowe. Do miejscowości oddalonej od Skwierzyny o 10km jest bardzo dogodny dojazd drogą E-65 od Zielonej Góry (ok. 55km) przez Międzychód. Z Gorzowa Wlkp. dojedziemy również drogą E-65 (35km) przez Skwierzynę. Pociągiem (linia Międzychód – Gorzów), trzeba wysiąść na stacji Rokitno i stąd przejść 3 km pieszo. (zobacz na mapie)

ZOBACZ PROGRAM REKOLEKCJI (pdf)

Piątek 18 marca

• 17.00 – Spotkanie organizacyjne – Różaniec /kaplica/
• 18.00 – Kolacja
• 18.45 – Przygotowanie liturgii – schola
• 19.00 – Msza św. z Konferencją I
• 20.30 – Apel Maryjny w Bazylice –prowadzenie Siostry Miłosierdzia i JMV

Sobota 19 marca

• 7.30 – Modlitwy poranne
• 8.00 – Śniadanie
• 9.00 – Konferencja II
• 10.30 – Przygotowanie liturgii – śpiew
• 11.00 – Msza św. w Sanktuarium, przewodniczy Ks. Bp Paweł Socha CM
• 12.30 – Obiad
• 13.30 – Rodzina Wincentyńska w diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej – spotkanie z biskupem Pawłem
• 16.00 – Droga Krzyżowa
• 17.30 – Konferencja III
• 18.15 – Kolacja
• 19.00 – Spotkania w ramach Stowarzyszeń
• 20.30 – Apel Maryjny w Bazylice–prowadzenie Siostry Miłosierdzia i JMV

Niedziela 20 marca

• 7.30 – Modlitwa poranna
• 8.00 – Śniadanie
• 9.00 – Konferencja IV
• 11.00 – Msza św. z bł. na zakończenie rekolekcji
• 12.30 – Obiad

Niedziela, 17 października

Tak jak w sobotę, dzień rozpoczęły modlitwy poranne z rozmyślaniem, a następnie koncelebrowana Msza św. połączona z Jutrznią. Eucharystii przewodniczył i wygłosił homilie ks. Abp Tadeusz Gocłowski CM, arcybiskup – senior archidiecezji gdańskiej. Wspólnie z nim Mszę św. odprawiali ks. Dyrektor Kazimierz Małżeński CM, ks. Luigi Mezzadri CM, ks. Eugeniusz Dobkowski CM z parafii św. Krzyża w Warszawie, ks. Stanisław Wypych CM, wykładowca w ITKM, ks. Stanisław Deszcz CM, Dyrektor Sekretariatu Misyjnego Prowincji Polski oraz ks. Zygmunt Berdychowski CM, Dyrektor Seminarium Wyższego na Stradomiu.

POSŁUCHAJ HOMILII KSIĘDZA ARCYBISKUPA

Po Mszy św. i śniadaniu, o godz. 9:00, wszyscy po raz kolejny zgromadzili się w Izbie Zgromadzenia by wysłuchać wykładu ks. Abp Tadeusza Goclowskiego CM na temat „Aktualność charyzmatu wincentyńskiego w posłudze Kościoła w Polsce”. W swoim wystąpieniu Arcybiskup podkreślił, że charyzmat ożywia wiara, wierność i głęboki wincentyński humanizm, ale zawsze zakorzeniony w Bogu.

Krótka przerwa… i ok. godz. 10:00 przystąpiono do dyskusji panelowej w ramach której przedstawiciele poszczególnych grup zdali relacje z pracy, która odbyła się w dniu poprzednim, tzn. na temat prezentowanych projektów dzieł oraz póżniejszej dyskusji w grupach. A po nich nadszedł czas pożegnania. Z jednej strony to smutny moment,bo to zakończenie wspaniałego spotkania, a z drugiej moment radosny, bo to okazja to okazania wdzięczności i radości z tych trzech dni spędzonych w otoczeniu dziedzictwa naszych Założycieli.

Wszyscy uczestnicy poczuli się jeszcze bardziej jak jedna wielka rodzina, wzajemnie życzliwa i szczęśliwa. Słowa podziękowań i wdzięczności każdy składał każdemu. Ale i tak najwięcej podziękowań odebrał gość honorowy – ks. Luigi Mezzadri, który uczestniczył niemal we wszystkich wydarzeniach laboratorium, także jako słuchacz i widz. W tej części także skorzystał z okazji to zabrania głosu. Czicigodnemu gościowi specjalne podziękowanie, w imieniu wszystkich Sióstr i uczestników złożyła Siostra Wizytatorka, wręczając pamiątkowy obraz. Zaś najmłodsi uczestnicy dziękowali ks. Profesorowi z Włoch. W poczuciu odpowiedzialności za misję niesienia charyzmatu wincentyńskiego w przyszłość, wyrazili pragnienie twórczego naśladowania prostoty, realizmu i miłosierdzia Założyciela w posłudze współczesnym Ubogim.

Po jego wystąpieniu grupa młodzieży z pewnym zaskoczeniem wyszła na scenę i „uwolniła” trzy wiszące nad nią w Izbie Zgromadzenia białe gołębie w locie. Ten gest miał zilustrować słowa wypowiedziane wcześniej przez ks. Mezzadriego, że to młodzi ludzie w Rodzinie Wincentyńskiej są jak te gołąbki frunące ku przyszłości.

Na zakończenie S. Stanisława Kokosza SM, Wizytatorka Prowincji Warszawskiej i Ks. Kazimierz Małżeński CM, Dyrektor Prowincji, którzy animowali dni Laboratorium i byli obecni na wszystkich spotkaniach, serdecznie podziękowali gościom za wspólne tworzenie czasu Laboratorium, za atmosferę i zaangażowanie.

Siostra Wizytatorka w swoim słowie kończącym II Laboratorium Wincentyńskie podziękowała w szczególny sposób prelegentom i zaprosiła wszystkich na III Laboratorium Wincentyńskie, które zaplanowano na rok 2011.

Po moditwach porannych i rozmyślaniu, o godz. 7:00 rozpoczęła się połączona z Jutrznią koncelebrowana Msza św. , której przewodniczył oraz wygłosił homilię ks. Paweł Holc CM, Asystent Wizytatora i proboszcz parafii NMP z Lourdes, wykładowca teologii dogmatycznej w ITKM i Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. Eucharystia połączona była z Jutrznią. Koncelebrowali ks. dyrektor Kazimierz Małżeński CM, ks. Luigi Mezzadri CM,  ks. Stanisław Deszcz CM, ks. Zygmunt Berdychowski CM, ks. Eugeniusz Dobkowski CM i ks. Władysław Piotrowski CM.

POSŁUCHAJ HOMILII KSIĘDZA PAWA HOLCA CM

O godz. 9:00 nastąpiło oczekiwane przez wszystkich pierwsze dzisiaj spotkanie z Ks. Luigim Mezzadrim CM. Należący do Prowincji Rzymskiej Zgromadzenia, ks. Luigi jest uznanym profesorem historii Kościoła Papieskiego Uniwersytetu Gregorianum w Rzymie, autorem (wspólnie z nieżyjacym już, ks. Jose Maria Romanem CM) najnowszej biografii św. Wincentego a Paulo tłumaczonej na wiele języków, ekspertem w dziedzinie duchowości św. Wincentego i sw. Ludwiki oraz historii Zgromadzenia.

Ks. Mezzadri wygłosił dwa wykłady: „Świeccy u źródeł Misji i Miłosierdzia” (Laici all’origine della MISSIONE e della CARITÀ) oraz drugi – „Chrzest i miłosierdzie w duchowości świeckiego członka Rodziny Wincentyńskiej” (Battesimo e carità nella spiritualità del laico vincenziano). W rolę tłumacza wcielił się Ksiądz Dyrektor.

POSŁUCHAJ WYKŁADU:
ŚWIECCY U ŻRÓDEŁ MISJI I MIŁOSIERDZIA
(Laici all’origine della MISSIONE e della CARITÀ)

POSŁUCHAJ FRAGMENTU WYKŁADU:
ŚW. WINCENTY O SPOWIEDZI GENERALNEJ

POSŁUCHAJ FRAGMENTU WYKŁADU:
REGULAMIN BRACTWA MIŁOSIERDZIA

POSŁUCHAJ WYKŁADU:
CHRZEST I MIŁOSIERDZIE W DUCHOWOŚCI
ŚWIECKIEGO CZŁONKA RODZINY WINCENTYNSKIEJ
(Battesimo e carità nella spiritualità del laico vincenziano)

POSŁUCHAJ PYTAŃ I ODPOWIEDZI PO WYKŁADZIE
(Ascolti le domande e risposte dopo l’intervento)

Modlitwa Anioł Pański zakończyła część wykładową. Po tak bogatej uczcie intelektualnej posiłek dla ciała i chwila odpoczynku były i zasłużone i wskazane. Swoje podwoje przed uczestnikami otworzyła Biblioteka i Archiwum Domu Prowincjalnego umożliwiając spojrzenie na najcenniejsze archiwalia przedstawiające początki Zgromadzenia w Warszawie i Polsce takie jak strony Kroniki Domu z roku 1712, wspomnienia spisane przez Siostry w czasie wojny, zwyczajnik i trochę cennych pamiątek po zmarłej w opinii świętości S. Róży Okęckiej SM, Wizytatorce Prowincji Warszawskiej. W krużgankach wyeksponowano pieczołowicie wykonana tablice, jedną upamiętniającą dzień kanonizacji św. Ludwiki (11 marca 1934) a drugą wykonaną przez Wolontariat Wincentyńskich, która pokazuje pełne dynamiki życie Wolontariatu i niektóre z realizowanych przez nich projekty.

Popołudnie przybrało charakter warsztatowo-dysusyjny. Najpierw w Izbie Zgromadzenia, po 14:00, rozpoczęła się „Debata Rodzinna”. W jej ramach przedstawiciele poszczególnych gałęzi Rodziny Wincentyńskiej przedstawili wszystkim zgromadzonym opracowane przez ich organizacje projekty, które mogłyby stać się wspólną misją Rodziny Wincentyńskiej w Polsce na rzecz Ubogich. Te prezentacje ukazały nieograniczoną pomysłowość. Referujący swoje projekty wyrażali pragnienie i potrzebę coraz większej współpracy pomiędzy grupami Rodziny Wincentyńskiej.

W drugiej części popołudniowych zajęć znalazło się miejsce dla dyskusji w grupach na temat przedstawionych projektów oraz na inne związane z rozwijaniem charyzmatu Wincentyńskiego. Same projekty oraz wypracowane w grupach wnioski i sugestie zostaną przekazane liderom i Przełożonym Rodziny Wincentyńskiej w Polsce celem dalszego rozpoznania oraz przedstawienia do zatwierdzenia jednego projektu na rzecz Ubogich, który jako Wspólnota duchowa św. Wincentego i św. Ludwiki moglibyśmy wspólnie realizować.

Po wieczornej modlitwie Koscioła – Nieszporach, po raz kolejny uczestnicy Laboratorium spotkali się z ks. Luigim Mezzadrim CM. Tym razem było to spotkanie autorskie, bowiem ks. Luigi jest cenionym autorem ponad trzystu różnych publikacji na temat historii Zgromadzenia Misji, Sióstr Miłosierdzia ale przede wszystkim naszych Założycieli i przekazanego przez nich charyzmatu. W czasie spotkania włoski Misjonarz podzielił się, na tyle , na ile w takim krótkim spotkaniu to możliwe, swoją ogromną miłością i wiedzą na temat naszego Ojca Założyciela. Część z jego dzieł, niektóre także przetłumaczone na polski, można było zobaczyć podczas dzisiejszego wieczoru. Uczestnicy mieli także możliwość otrzymania autografu z dedykacją Ks. Luigiego.  Ks. Stanisław Deszcz jako tłumacz pomagał w komunikacji. Podobnie jak wczoraj odśpiewanie Apelu Jasnogórskiego zakończyło ten jakże bogaty w wydarzenia dzień.

Piątek, 15 października

Wśród przybyłych znajdują sie Księża Misjonarze z Abp Tadeuszem GOCŁOWSKIM CM, emerytowanym Metropolitą Gdańskim, ks. Arkadiuszem ZAKRĘTĄ CM, Wizytatorem Prowincji Polski i ks. Luigim MEZZADRIM CM, z Prowincji Rzymskiej Zgromadzenia na czele. Ksiądz Arcybiskup i ks. Mezzadri będą prelegentami na warsztatach. Przybywają też ks. Stanisław ROSPOND CM, ks. Paweł HOLC CM, których wykładów uczestnicy wysłuchają w trakcie Laboratorium oraz goście, ks. Stanisław WYPYCH CM, ks. Stanisław DESZCZ CM, Dyrektor Sekretariatu Misyjnego Prowincji Polski, ks. Zygmunt BERDYCHOWSKI CM, Dyrektor kleryków Seminarium Misjonarskiego.

Przybywa także delegacja Sióstr Miłosierdzia z Prowincji Chełmińsko-Poznańskiej i Prowincji Krakowskiej. Obecnych będzie wiele Sióstr z Prowincji Warszawskiej z Radą Prowincjalną na czele. Obok nich podwoje domu na Tamce otwierają się dla reprezentantów gałęzi Rodziny Wincentynskiej obecnych w Polsce: Stowarzyszenia Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo (AIC Polska), Stowarzyszenia Konferencji św. Wincentego a Paulo (SSVP), Stowarzyszenia Cudownego Medalika (AMM), Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej (JMV), Wolontariatu Wincentynskiego i Współpracowników, którzy wspomagają Siostry z posłudze ubogim zgodnie z charyzmatem Wincentyńskim.

Otwarcie Laboratorium nastapiło o godz. 15:00 w Izbie Zgromadzenia Domu Prowincjalnego. Otwarcia dokonała Siostra Wizytatorka Stanisława Kokosza SM. W słowie wstepnym nakreśliła cel trzydniowego spotkania formacyjnego oraz historię Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w Polsce. Kończąc Siostra Wizytatorka życzyła uczestnikom owocnego przeżycia sesji poświęconej pogłębianiu charyzmatu. Życzyła aby wszyscy, a szczególnie obecni po raz pierwszy, poczuli się tutaj jak w domu. Swoje życzenia na czas dialogu charyzmatu z czasem wyraziła staropolskim pozdrowieniem – Szczęść Boże.

Po niej głos zabrał ks. Kazimierz Małżeński CM, Dyrektor Prowincji Warszawskiej. Wskazał na okolicznościową dekorację: kalendarz laboratorium i drzewo. „Drzewo” – powiedział – „jest znakiem jedności, harmonii, pięknie, solidarności różnych Gałęzi Rodziny Wincentyńskiej w Polsce.” „Dekoracja wskazuje na korzenie, z których wyrastamy” – brzmiały dalsze słowa ks. Dyrektora – „zadanie laboratorium, to pielęgnować pamięć o korzeniach, które tworzą komunię posługi rodziny Wincentyńskiej dzisiaj”.

Po powitaniu przez Gospodarzy „Laboratorium” rozpocząła się pierwsza z zaplanowanych prelekcji. Był to wykład historyczny na temat „Sytuacja polityczna, społeczna i religijna w Polsce XVII wieku” wygłoszony przez ks. Stanisława Rosponda CM, wykładowcę Historii Kościoła w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy oraz Dyrektora Instytutu Wydawniczego „Nasza Przeszłość”.

POSŁUCHAJ WYKŁADU KS. ROSPONDA

POSŁUCHAJ PYTAŃ I ODPOWIEDZI PO WYKŁADZIE

POSŁUCHAJ SŁOWA KSIĘDZA DYREKTORA
PO WYKŁADZIE

POSŁUCHAJ ZACHĘTY KSIĘDZA DYREKTORA
DO WPISANIA SIĘ DO KRONIKI

O godz. 17:00 wszyscy spotkali się na koncelebrowanej Mszy św. której przewodniczył Ks. Wizytator Arkadiusz Zakręta. Koncelebrowali wcześniej wymienieni księża-goście, z wyjątkiem ks. abp Gocłowskiego i ks. Wypycha, oraz księżą pracujący w parafii Św. Krzyża – Ks. Edward Batko CM i  ks. Piotr Rutkowski CM. Homilię wygłosił Ks. Wizytator Arkadiusz Zakręta.

POSŁUCHAJ HOMILII KSIĘDZA WIZYTATORA

Spotkanie wspólnotowe pod hasłem „w kręgu Rodziny Wincentyńskiej” było ostatnim punktem pierwszego dnia warsztatów. W jego trakcie przybyli uczestnicy po krótce przedstawili się. Rozstrzygnięto również pierwsza edycję konkursu dla Wolontariatu Wincentyńskiego „Malowanie nadzieją”. Zwycięzcami zostały grupy wolontariatu z Kielc, Kobylan, Ostrołęki, Przasnysza oraz Świetlicy Środowiskowej w Warszawie. Laureatom serdecznie gratulujemy.

[opracowanie i zdjęcia napodstawie: www.szarytki.waw.pl]