• List - Granty Komisji Zmiany Systemowej na 2012 [PDF, całość] (35)

Możesz też pobrać poszczególne karty

• Granty Zmiany Systemowej - Okólmik Przełożonego Generalnego (30)
• Granty Zmiany Systemowej - List Przewodniczącego Komisji (27)
• Granty Zmiany Systemowej - Kryteria Przyznawania (36)
• Granty Zmiany Systemowej - Procedury i Terminarz (34)
• Granty Zmiany Systemowej - Struktura wniosku (30)

»» otros idiomas/other languages/d’autres langues/altre lingue/outros idiomas ««

„JAK MARYJA. Daj coś więcej!” to tegoroczne motto Stowarzyszenia.  Ten motyw towarzyszy również najnowszemu (86.) wydaniu BIULETYNU MIĘDZYNARODOWEGO Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej, w którym ponownie zapoznajemy się z inicjatywą uzyskania samofinansowanie Stowarzyszenia. Tym razem założenia projektu prezentuje  Ghislain Atemezing, członek rady międzynarodowej JMV.

W sekcji poświęconej działalności Stowarzyszenia na świecie obok wiadomości ze Słowacji, Czech, Filipin, Wietnamu i Wysp Salomona znajdziemy dwie informacje, jedną na temat JMV na Białorusi a druga o wydarzeniach z życia Młodzieży Maryjnej w Polsce.

Białoruś. W październiku 2011 grupy z Brześcia zebrały się w Częstochowie aby uczestniczyć w sesji formacyjnej a następnie w listopadzie wspólnie przyjechali do Warszawy by uczestniczyć w obchodach święta Cudownego Medalika. W grudniu, w czasie Bożego Narodzenia przedstawiciele Stowarzyszenia sprzedawali starocie, a zebrane środki zostały przeznaczone na sprzątanie kościoła i inne działania.

Polska. Członkowie JMV w Polsce uczestniczyli w sesji formacyjnej w Warszawie od 24 do 26 lutego… w spotkaniu, w którego tematem było „Odpowiadam za siebie, za innych, za Kościół, za Stowarzyszenie uczestniczyli także moderatorzy, Siostry, Księża Misjonarze, klerycy. Rada Krajowa zebrała się w Warszawie w dniach 2 i 3 marca 2012.

Słowacka JMV w aktualnym numerze prezentuje akcję ogólnokrajowej kwesty organizowanej przez słowacką Rodzinę Wincentyńską pod hasłem „Walka z głodem – pomoc dla Haiti i Hondurasu”. Na przełomie września (od uroczystośći św.Wincentego a Paulo) i października (do wspomnienia św. Tersey z Lisieux) prowadzoną zbiórkę przeznaczoną dla potrzebujących na Haiti i dla Misjonarzy w Hondurasie (Prowincja Słowacka CM jest zaangazowana w tym kraju). Więcej przeczytacie na stronie internetowej akcji: „Boj proti hladu”

Oczywiśćie, w skrócie dowiadujemy się także o działaniach Sekretariatu Międzynarodowego. Jak zawsze biuletyn dostepny jest w czterech językach: angielskim, francuskim, hiszpańskim i portugalskim do pobrania poniżej:

• Bulletin International VMY - February 2012 [English] (5)
• Boletin JMV Internacional - Abril 2012 [Español] (4)
• Bulletin JMV Internationale - Avril 2012 [Française] (4)
• Boletim IMV Internacional - Abril 2012 [Português] (4)

Awaria powstała w piątek (27.05) pod wieczór, ok. godziny 17:30. Serwis został przywrócony dzisiaj, w sobotę (28.05) przed godziną 16:00. Po tym czasie zdarzają się jeszcze przerwy dłuższe lub krótsze. Wierzymy jednak, że po ostatniej przerwie niemal dwugodzinnej dzisiaj po północy wszystko wróci do normy. Bardzo przepraszamy, za tą niedogodność i trudności. Awarią zostaliśmy zaskoczeni tak samo jak Wy. Mimo zapewnień techników serwisy nie zostały przywrócone szybko.

Z naszej strony jest nam bardzo przykro, że zniknęliśmy z waszych monitorów na prawie całą dobę. Wierzymy, że więcej taka sytuacja nie będzie miała miejsca i nie zawiedziemy Waszego zaufania. Wierzymy, że nadal będziecie z Nami na codzień.

Operatorem hostingowym platformy Famvin.org jest amerykańska firma HOSTGATOR.COM LLC z siedzibą w Houston, USA. Na swojej stronie internetowej firma reklamuje się jako wiodący, światowy dostawca usług hostingowych obsługujący ponad 8 milionów domen internetowych. Nasze ostatnie doświadczenie pokazało, że reklama to często pobożne życzenia, a chcieć to nie znaczy móc.

Według wyjaśnień pracowników firmy HostGator.com w piątek uległ awarii główny dysk serwera. Konieczna była wymiana dysku i całkowity reset serwera. Następnie przywracano kolejne witryny po wgraniu na serwer kopii zapasowej. To czasochłonna czynność.
Okazało się, że świtowy lider hostingu nie jest przygotowany na takie okoliczności. Firma nie ma usług redundalnych, tzn. nie ma serwera równoległego, który mógłby przejąć obsługe stron w czasie awarii podstawowego serwera. Amerykanie powinni się uczyć od konstruktorów radzieckich, którzy „na wszelki wypadek” w limuzynach rządowych ZIŁ instalowali podwójną instalację elektryczną i hamulcową – „bo nie wiadomo, czy jedna się nie zepsuje”.

Firma HostGator.com przeprasza za awarię, ale nie czuję się winna, że nie są przygotowani na takie sytuacje awaryjne. To dziwi, bo „światowy lider” powinien przewidywać, że dysk może „paść”, a jego wymiana to nie wymiana żarówki w żyrandolu.
Z powodu awarii nie można było zrealizować wydarzeń internetowych zaplanowanych na sobotnie popołudnie przez Famvin.org. Przewidziany dzisiaj czat został przesunięty na następny weekend.

A lekcja dla każdgo z nas?

• Nie ma takiej technologii, która by nie mogła zawieść. Im bardziej zaawansowana tym bardziej narażona na usterki.
• Zawartość dysku waszego komputera jest bezcenna. Trzeba o nią dbać jak o skarb.
• Regularne wykonywanie kopii zapasowej twardego dysku pozwoli uchronić nasze dane, czesto nie do odtworzenia, przed ich całkowitą utratą.

ORĘDZIE BENEDYKTA XVI
NA 49. ŚWIATOWY DZIEŃ MODLITW O POWOŁANIA

29 KWIETNIA 2012 – IV NIEDZIELA WIELKANOCNA

Temat: Powołania darem miłości Boga

Drodzy Bracia i Siostry!

Czterdziesty dziewiąty Światowy Dzień Modlitw o Powołania, który będzie obchodzony 29 kwietnia 2012 roku, w czwartą Niedzielę Wielkanocną, to zaproszenie do refleksji na temat: Powołania darem miłości Boga.

Źródłem każdego doskonałego daru jest Bóg-Miłość. Bóg jest miłością: „kto trwa w miłości, ten trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim (1 J 4, 16). Pismo Święte opowiada historię tego pierwotnego związku między Bogiem a ludzkością, który poprzedza samo dzieło stworzenia. W Liście do Efezjan św. Paweł zawarł hymn wdzięczności i chwały wobec Ojca, który na przestrzeni wieków z nieskończoną dobrocią realizuje swój powszechny plan zbawienia. To plan miłości. Apostoł podkreśla, że w swoim Synu-Jezusie, Ojciec „wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem w miłości” (Ef 1, 4). Bóg ukochał nas zanim jeszcze zaczęliśmy istnieć. Poruszony wyłącznie swoją bezwarunkową miłością, Bóg stworzył nas z niczego (por. 2 Mch 7, 28), aby doprowadzić nas do pełnej jedności ze Sobą.

Psalmista, zdumiony dziełem opatrzności Bożej, woła: „Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził: czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym – syn człowieczy, że się nim zajmujesz?” (Ps 8, 4-5). Głęboka prawda o naszym życiu jest więc zamknięta w tej zaskakującej tajemnicy: każde stworzenie, a w szczególności każda osoba ludzka, jest owocem myśli i aktu miłości Boga, miłości nieskończonej, wiernej, wiecznej (por. Jer 31, 3). Odkrycie tej rzeczywistości jest tym, co dogłębnie przemienia nasze życie. Na znanej stronie Wyznań św. Augustyn z wielką intensywnością opisuje swoje odkrycie Boga jako najwyższego Piękna i największej Miłości, Boga, który pozostawał mu zawsze bliski i na którego wreszcie otworzył swój umysł i swoje serce, aby zostać przemienionym: „Późno Cię pokochałem. Piękności tak dawna a tak nowa, późno Cię pokochałem! A oto Ty byłaś wewnątrz, a ja byłem zewnątrz, tam Cię szukałem i lgnąłem w mej brzydocie ku pięknym rzeczom stworzonym przez Ciebie. Byłaś ze mną, a ja nie byłem z Tobą. Z dala od Ciebie trzymały mnie te rzeczy, które nie istniałyby, gdyby nie były w Tobie. Zawołałaś, wezwałaś – i przerwałaś moją głuchotę, zabłysnęłaś, zajaśniałaś i usunęłaś moją ślepotę; rozlałaś woń, odetchnąłem nią i oto wzdycham ku Tobie, skosztowałem i oto łaknę i pragnę, dotknęłaś mnie i zapłonąłem tęsknotą za Twoim pokojem” (X, 27.38). Za pomocą tych obrazów św. Augustyn próbuje opisać tajemnicę spotkania z Bogiem, z Jego miłością, która przemienia całą egzystencję.

Chodzi tu o miłość bez żadnych zastrzeżeń, o miłość, która nas wyprzedza, wspiera i powołuje na drodze życia, a swoje źródło ma w zupełnej bezinteresowności Boga. Odnosząc się szczególnie do posługi kapłańskiej, mój poprzednik, bł. Jan Paweł II stwierdził, że „każdy znak posługi kapłańskiej, prowadząc ku miłości i służbie Kościołowi, pobudza jednocześnie do ciągłego wzrastania w miłości i służbie Jezusowi Chrystusowi – Głowie, Pasterzowi i Oblubieńcowi Kościoła, w miłości, która zawsze jest odpowiedzią na wyprzedzającą, wolną i darmo daną miłość Boga w Chrystusie” (Pastores dabo vobis, 25). Każde specyficzne powołanie rodzi się z inicjatywy Boga i jest dziełem miłości Boga. To On czyni „pierwszy krok” i to nie ze względu na szczególną dobroć odkrytą w nas, lecz ze względu na obecność swojej miłości „rozlanej w sercach naszych przez Ducha Świętego” (Rz 5,5).

W każdym czasie u źródła Bożego powołania jest inicjatywa nieskończonej miłości Boga, która w pełni odsłania się w Jezusie Chrystusie. Jak to napisałem w mojej pierwszej encyklice - Deus caritas est - „w rzeczywistości istnieje wiele możliwości widzenia Boga. W historii miłości, którą opowiada nam Biblia, Bóg wychodzi nam naprzeciw, próbuje nas zdobyć – aż do Ostatniej Wieczerzy, aż do Serca przebitego na krzyżu, aż do objawień Zmartwychwstałego i wielkich dzieł, za pośrednictwem których poprzez działanie Apostołów przewodził rodzącemu się Kościołowi. Również w późniejszej historii Kościoła Pan nie był nieobecny: zawsze na nowo wychodzi nam naprzeciw – poprzez ludzi, w których objawia swą obecność; poprzez Słowo, w Sakramentach, w sposób szczególny w Eucharystii” (nr 17). Miłość Boga trwa na wieki. Bóg jest wierny samemu sobie, „słowu, które dał dla tysiąca pokoleń” (Ps 105, 8). Należy na nowo głosić, zwłaszcza nowym pokoleniom, pociągające piękno tej Bożej miłości, która nas wyprzedza i która nam towarzyszy. To piękno jest tajemniczą sprężyną, jest motywacją, której nie zabraknie nawet w najtrudniejszych okolicznościach.

Drodzy bracia i siostry, to na tę właśnie miłość mamy otworzyć nasze życie. Każdego dnia Jezus Chrystus wzywa nas do stawania się doskonałymi w miłości Ojca (por. Mt 5, 48). Wysoką miarą życia chrześcijańskiego jest bowiem kochanie „jak” Bóg. Chodzi tu o miłość, która przejawia się jako całkowity dar z siebie: wierny i płodny. Przełożonej klasztoru w Segowii, zatroskanej dramatyczną sytuacją “zawieszenia”, w jakiej znajdował się w tamtym czasie Jan od Krzyża,  święty zalecał, by działała zgodnie z wolą Boga: „Nie myśl o niczym innym, jak tylko o tym, że wszystko zostało zaplanowane przez Boga; tam, gdzie nie ma miłości, wnoś miłość, a owocem stanie się miłość” (Listy, 26).

W tej przestrzeni daru, w otwarciu na miłość Boga i jako owoc tej miłości, rodzą się i rozwijają wszystkie powołania. Gdy dotykamy tego źródła w modlitwie oraz wytrwale korzystamy ze Słowa i Sakramentów, zwłaszcza z Eucharystii, wtedy staje się możliwe życie miłością bliźniego, w której uczymy się dostrzegać oblicze Chrystusa Pana (por. Mt 25, 31-46). Aby wyrazić nierozerwalną więź, która istnieje między tymi „dwoma miłościami” – między miłością do Boga i miłością do człowieka, które wypływają z tego samego źródła Bożego i od tego źródła są zależne, Papież św. Grzegorz Wielki posługuje się przykładem roślinki: „Na glebie naszego serca (Bóg) posadził najpierw korzeń miłości do Niego, a później rozwinęła się z tego korzenia, jak korona drzewa, miłość braterska” (Moralium Libri, sive expositio in Librum B. Job, Lib. VII, cap. 24, 28; PL 75, 780D).

Te dwa przejawy jedynej miłości Bożej powinny być przeżywane ze szczególną intensywnością i czystością serca przez tych, którzy postanowili podjąć drogę rozpoznawania powołaniowego w kierunku posługi kapłańskiej czy życia konsekrowanego. One stanowią jakościowy znak powołania. Rzeczywiście, miłość do Boga, którego kapłani i osoby zakonne stają się widzialnymi, chociaż ciągle niedoskonałymi obrazami, jest motywem odpowiedzi na powołanie do specjalnego oddania się Panu poprzez święcenia kapłańskie czy ślubowanie rad ewangelicznych. Stanowczość odpowiedzi św. Piotra wobec Boskiego Mistrza: „Ty wiesz, że Cię kocham” (J 21, 15), stanowi tajemnicę życia ofiarowanego i przeżytego w pełni, a przez to wypełnionego radością. Innym konkretnym wyrazem miłości wobec bliźnich, zwłaszcza wobec tych najbardziej potrzebujących i cierpiących, jest stanowczość, która z kapłana czy osoby konsekrowanej czyni inspiratora jedności między ludźmi i siewcę nadziei. Więź osób konsekrowanych, a zwłaszcza więź kapłana ze wspólnotą chrześcijan ma życiowe znaczenie i staje się istotną częścią ich horyzontu uczuciowego. Na ten temat święty Proboszcz z Ars lubił powtarzać: “Kapłan nie jest kapłanem dla siebie, jest kapłanem dla was” (Le curé d’Ars. Sa pensée – Son cœur, Foi Vivante, 1966, p. 100).

Drodzy Bracia w episkopacie, drodzy kapłani, diakoni, osoby konsekrowane, katecheci, współpracownicy w duszpasterstwie i wy wszyscy zaangażowani w dzieło wychowania nowych pokoleń, wzywam was serdecznie, byście z uwagą wsłuchiwali się w tych, którzy w waszych wspólnotach parafialnych, w stowarzyszeniach i ruchach formacyjnych odkrywają w sobie znaki powołania do kapłaństwa czy życia konsekrowanego. To ważne, by w Kościele tworzyć warunki sprzyjające licznym „tak”, jako wielkodusznym odpowiedziom na powołanie ze strony Boga, który kocha.

Zadaniem duszpasterstwa powołań jest dawanie osobom powołanym punktów orientacji na drogach życia. Centralnym elementem jest tu miłość do Słowa Bożego i kultywowanie rosnącej zażyłości z Pismem Świętym, a także modlitwa osobista i wspólnotowa, uważna i stała. Wtedy staje się możliwe usłyszenie Bożego wezwania pośród wielu głosów, które wypełniają codzienne życie. Przede wszystkim Eucharystia niech będzie „życiowym centrum” każdej drogi powołaniowej. To tutaj miłość Boga dotyka nas w ofierze Chrystusa, która jest doskonałym wyrazem miłości. To w Eucharystii uczymy się ciągle na nowo życia „wysoką miarą” miłości Boga. Słowo, modlitwa i Eucharystia to cenne skarby, dzięki którym możemy zrozumieć piękno życia całkowicie oddanego na służbę Królestwa.

Życzę, by Kościoły lokalne, w ich różnych wymiarach, stały się „miejscem” uważnego rozeznania i głębokiej weryfikacji powołania, oferując młodym ludziom mądre i mocne towarzyszenie duchowe. W ten sposób wspólnota chrześcijańska  stanie się wyrazem miłości Boga, która chroni w sobie każde powołanie. Ta dynamika, która jest zgodna z nowym przykazaniem miłości Jezusa, może znaleźć wymowną i szczególną realizację w rodzinach chrześcijańskich. Ich miłość jest przejawem miłości Chrystusa, który wydał samego siebie za Kościół (por. Ef 5, 32). W rodzinach, „wspólnotach życia i miłości” (Gaudium et spes, 48), nowe pokolenia mogą we wspaniały sposób doświadczyć tej ofiarnej miłości. Rodziny są bowiem nie tylko uprzywilejowanym miejscem formacji ludzkiej i chrześcijańskiej, ale mogą reprezentować „pierwsze i najlepsze seminarium powołaniowe do życia ofiarowanego na służbę Królestwa Bożego” (Familiaris consortio, 53). Najpierw w rodzinach trzeba na nowo odkryć piękno i znaczenie kapłaństwa oraz życia konsekrowanego. Duszpasterze oraz wszyscy wierni świeccy powinni współpracować, aby w Kościele mnożyły się „domy i szkoły wspólnoty” na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu, która stała się harmonijnym odbiciem na ziemi życia Trójcy Świętej.

Wraz z tymi życzeniami udzielam z serca Apostolskiego Błogosławieństwa Wam, Czcigodni Bracia w episkopacie, kapłanom, diakonom, osobom zakonnym i wszystkim wiernym świeckim, a w szczególności ludziom młodym, którzy wrażliwym sercem nasłuchują głosu Boga, gotowi do jego przyjęcia w sposób wielkoduszny i wierny.

Watykan, 18 października 2011 roku

BENEDETTO XVI P.P.

© Copyright 2011 – Libreria Editrice Vaticana

List Episkopatu Polski na Niedzielę Biblijną
OBJAWIENIE BOŻE A OBJAWIENIA PRYWATNE

Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu!

Przed chwilą wybrzmiały słowa Jezusa: Pokój wam! To Ja jestem! Pan skierował je do uczniów, którzy przeżywali rozczarowanie i bali się o swoją przyszłość. Ten, któremu zaufali umarł na krzyżu. Jezus znając ich myśli przywołał słowa Mojżesza, Proroków i Psalmów, a nade wszystko przypomniał im swoją naukę. Tak stanął pośród nich jako ostateczny Objawiciel Boga. Nam zaś daje istotne wskazanie, aby w kształtowaniu życia chrześcijańskiego odnosić się do Pisma Świętego, a zwłaszcza do Jego Ewangelii i nauczania Apostołów, wiernie przekazywanego i wyjaśnianego przez ich następców. Chodzi o to, aby swoją chrześcijańską tożsamość i egzystencję budować na mocnym fundamencie apostolskiego depozytu wiary i nie przeceniać wartości objawień prywatnych, a tym bardziej nie opierać swej wiary na bliżej nieokreślonych wizjach. Jezus odsyła nas wyraźnie do Objawienia Bożego danego całemu ludowi. Przypomnijmy zatem jego wartość i zapytajmy o znaczenie objawień prywatnych.

1. Bóg objawia się w stworzeniach i w historii

Autor Księgi Mądrości uczy, że z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę (Mdr 13,5). Św. Paweł, w Liście do Rzymian, dodaje: Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty — wiekuista Jego potęga oraz bóstwo — stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła (Rz 1,20). Jeszcze bardziej objawia się Bóg w człowieku, którego stworzył na swój obraz (Rdz 1,27). Daje poznać, jak wielka jest Jego moc, mądrość i miłość, skoro jako Stwórca obdarzył człowieka tak cennymi darami jak: wartość własnego ciała, dar rozumu, dar wolności, sumienie i „prawo naturalne” (por. Verbum Domini, 9).

Podobnie w wydarzeniach, które tworzą historię zbawienia, Bóg objawia się jako Jedyny Pan życia, troskliwy Ojciec i sprawiedliwy Sędzia (por. Konstytucja o Objawieniu Bożym, 2-3). Pierwszych rodziców nie zostawił w mocy kusiciela i grzechu, ale przywrócił im nadzieję i zapowiedział zwycięstwo (por. Rdz 3,15-21). Gdy nieprawość ludzi sprowadziła na ziemię potop, ocalił sprawiedliwego Noego i błogosławił jego potomkom (por. Rdz 6,13-22; 9,1-17). Abrahama prowadził nowymi drogami i poprzysiągł mu, że uczyni z niego wielki naród (por. Rz 12,2). Mojżeszowi objawił swoje imię: JESTEM (por. Wj 3,13-15) i był przy nim z całą swoją Mocą, gdy wyprowadzał Izraela z Egiptu i zawierał Przymierze na Synaju. Salomonowi dał Mądrość do odróżniania dobra od zła. Prorocy słuchali Jego Głosu, który napominał lud i budził nadzieję na przyjście Mesjasza. A ostatecznie, w wydarzeniach i słowach składających się na dzieje Chrystusa, doprowadził objawienie swe do końca.

2. Pełnia Objawienia Bożego w Chrystusie

Z dzisiejszej Ewangelii wynika, że zmartwychwstały Jezus objawia nam Boga, który JEST w Nim, a przez Niego jest pośród uczniów! Do zatrwożonych i wylękłych apostołów, którym wydaje się, że widzą ducha, mówi: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: To ja jestem (Łk 24,38-39). W ten sposób wyznaniem: Ja jestem, Jezus zwiastuje uczniom swą Boską tożsamość. Oni zaś poznają, że jest odwiecznym Synem Boga, który stał się człowiekiem i pojmują Jego świadectwo: Ja i Ojciec jedno jesteśmy (J 10,30).

Tak, w Jezusie z Nazaretu Bóg objawił w sposób pełny i definitywny swoją obecność w dziejach świata. Dał się poznać w swoim Synu, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty (Hbr 1,3). Dlatego apostoł Filip usłyszał od Jezusa: Kto mnie widzi, widzi także i Ojca (J 14,9). Żydom oznajmił: Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień — ujrzał go i ucieszył się (J 8,56). A wstępując do nieba zapewnił uczniów: Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28,20).

Apostołowie objawioną im prawdę o świętej Obecności Boga w Jezusie Chrystusie przekazali wszystkim, którzy ich słuchali: To wam oznajmiamy, co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie Życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce — bo Życie objawiło się. Myśmy Je widzieli i o Nim świadczymy. Głosimy wam Życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione — zapewnia święty Jan pisząc do pierwszych chrześcijan (1J 1,1-3).

Dlatego Kościół naucza, że pełnię swej Obecności, która jest Życiem i Miłością, Bóg objawił w osobie Chrystusa (por. Hbr 1,1-2). On jest jedynym, doskonałym i ostatecznym Słowem Ojca. W Nim Bóg otworzył przed ludźmi całą swoją Tajemnicę. I nie będzie już innego Objawiciela (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 65).

3. Ewangelia Chrystusa objawia całą Prawdę Boga i Jego Miłość

Przez Chrystusa i w Chrystusie Bóg „przemówił” do wszystkich narodów (por. Hbr 1,1-2). Głosząc Ewangelię, Jezus dał ludziom poznać Prawdę, która wyzwala z niewoli bałwochwalstwa i ateizmu (por. J 8,31). Oznajmił wszystkim, że Bóg umiłował świat (J 3,16). Słowami pełnymi dobroci i przyjaźni zaprosił każdego człowieka do dialogu z Bogiem (por. J 15,15). Zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi (por. Bar 3,38). Więcej, stwarza im możliwość takiego przystępu do Ojca (por. Ef 2,18), że stają się uczestnikami boskiej natury (por. 2P 1,4).

Na takiej podstawie Kościół od samego początku naucza, że cała wola Boga względem każdego człowieka objawiona jest w Ewangelii Jezusa i w nauczaniu Apostołów. Mamy więc dostęp do orędzia Tego, który nas miłuje (por. Ap 1,5), a słuchanie Ewangelii prowadzi nas do komunii z Ojcem i Jego Synem (por. 1 J 1,2).

Dlatego Kościół, poprzez ustanowienie Niedzieli Biblijnej, zaprasza nas do codziennego — osobistego i wspólnotowego — czytania Pisma Świętego w rodzinach. Mogą nam w tym również pomóc telewizyjne i radiowe programy biblijne. Sięgajmy po dobre komentarze do czytań mszalnych w tygodnikach katolickich! Twórzmy w parafiach kręgi biblijne a w diecezjach Szkoły Słowa Bożego jako żywe Domy Słowa, aby Ewangelia nie była bezdomna! Oby Pismo Święte nie było jedną z wielu książek porzuconych na półce!

4. Objawienia prywatne

Objawienie Boże dokonane w Osobie Chrystusa, a także w Jego czynach i słowach — jak uczy Sobór Watykański II — nigdy nie przeminie, bo nie przemija zmartwychwstały Jezus i Jego Ewangelia. Dlatego Bóg objawia się nam także dzisiaj, gdy wraz z Kościołem otwieramy Pismo Święte, aby w duchu wiary je czytać i wyjaśniać metodami, którymi posługuje się ludzki rozum. Natomiast nie należy się już spodziewać żadnego nowego objawienia Boga przed chwalebnym ukazaniem się Pana naszego Jezusa Chrystusa (por. 1Tm 6,14 i Tt 2,13) (Konstytucja o Objawieniu Bożym, 4). Jeżeli więc ktoś chciałby jeszcze dzisiaj pytać Boga albo pragnąłby jakichś wizji lub objawień, nie tylko postępowałby błędnie, stwierdza św. Jan od Krzyża, ale także obrażałby Boga, nie mając oczu utkwionych jedynie w Chrystusie, szukając innych rzeczy lub nowości (Katechizm Kościoła Katolickiego, 65).

Dane ludziom objawienia prywatne nie dodają nic nowego do Objawienia Bożego, które jest przekazywane w Piśmie świętym i w żywej Tradycji Kościoła. Niczego też w nim nie przekreślają i nie poprawiają. Pełnią wobec niego służebną rolę. Udzielane są przez Boga pojedynczym osobom, aby Kościołowi powszechnemu lub wspólnotom lokalnym czy określonym grupom mocniej przypomnieć prawdę już obecną w Piśmie świętym i Tradycji. W ten sposób mogą pomóc w pełniejszym przeżywaniu tej prawdy w konkretnym czasie (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, 67). Przez świętą Faustynę — na przykład — Pan Jezus przypomniał całemu Kościołowi prawdę o miłosierdziu Boga, objawioną już w Starym i Nowym Testamencie, aby wybrzmiała na nowo i owocowała w życiu współczesnego świata. Podobnie liczne objawienia maryjne niczego nie dodają do Ewangelii. Zalecana w nich modlitwa różańcowa — jak uczy bł. Jan Paweł II — jest „modlitwą ewangeliczną”, a wezwania do nawrócenia i pokuty aktualizują pierwsze zdanie Dobrej Nowiny głoszonej przez Jezusa: Przybliżyło się do was Królestwo Boże! Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (Mk 1,15). Z kolei, objawienia prywatne, dawane ludziom w postaci wizji czy głębokich przeżyć religijnych, służą najczęściej temu, aby ich nawrócić, pogłębić ich więź z Bogiem bądź umocnić na drodze dawania świadectwa Chrystusowej Ewangelii. Nieraz pomagają one odkryć nowe powołanie czy charyzmat. Jest to pomoc, którą otrzymujemy, ale nie mamy obowiązku z niej korzystać (Verbum Domini, 14).

Należy więc pamiętać, że wartość objawień prywatnych różni się zasadniczo od jedynego Objawienia publicznego: to ostatnie wymaga naszej wiary; w nim bowiem ludzkimi słowami i za pośrednictwem żywej wspólnoty Kościoła przemawia do nas sam Bóg (Verbum Domini, 14). Natomiast każde objawienie prywatne, aby mogło być użyteczne dla innych osób, a nawet dla ogółu wiernych, musi być uznane przez Urząd Nauczycielski Kościoła. Dlatego trzeba zachować wielką ostrożność w przyjmowaniu treści dotyczących wiary i moralności zawartych w objawieniach prywatnych. Pamiętajmy o mocnych słowach Świętego Pawła z Listu do Galatów: Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy — niech będzie przeklęty! Już to przedtem powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam kto głosił Ewangelię różną od tej, którą [od nas] otrzymaliście — niech będzie przeklęty! (Ga 1,8-9). Teksty zgodne z nauką Kościoła są potwierdzone opinią upoważnionego teologa i mają tzw. „imprimatur”, czyli aprobatę Biskupa lub Wyższego Przełożonego Zakonnego. I tylko takie pisma powinny kształtować naszą wiarę, poglądy i postawy.

Umiłowani w Chrystusie Panu!

Obchodzona dziś po raz czwarty Niedziela Biblijna, która otwiera Tydzień Biblijny, to doskonała okazja, aby w naszych sercach i rodzinach odnowić przymierze z Bogiem. Poruszeni Jego miłością, dokonajmy intronizacji księgi Pisma Świętego w naszych domach i kościołach. Wyłóżmy ją w najważniejszym miejscu mieszkania, zapalmy świece, odczytajmy stosowny fragment, który nam podpowiada rozum i serce. Niech słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: Pokój wam! (…) Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? (…) Ja Jestem! (Łk 24,36.38-39) zapadną w nasze serca jako zapewnienie, że Bóg jest z nami, że wprowadza ład w nasze życie i nim kieruje.

Na owocne przeżywanie spotkania z Jezusem Chrystusem, żywym Słowem Boga, zawierzając wszystkich Maryi, Matce Słowa Wcielonego, z serca Wam błogosławimy.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 357. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie,
w dniach 13-14 marca 2012 r.

[English below]

Zdecydowana większość naszych czytelników nie poznała jej nigdy, nie wiedziała o jej istnieniu. Dlaczego ją wspominamy? Chociaż bliższa jej była duchowość Pasjonistów niż Rodziny Wincentyńskiej to przez kilka lat była członkiem zespołu redakcyjnego Famvin.org. Dużo pracy i czasu włożyła w budowanie i porządkowanie VincentWiki – Vincentian Encyclopedia. Kiedy w 2008 powstawała najpierw Encyklopedia Wincentyńska, a następnie serwis FAMVIN Polska Patricia od początku trzymała kciuki za nasz pomyślny rozwój, służyła pomocą i wsparciem, była dobrym duchem, mimo, że po polsku nie mówiła ani słowa. Nigdy nie była w Polsce, ale też nie zaprzestała planować wizyty . Zwierzałą się, że zazdrościła swojemu mężowi jego pobytów w Katowicach i Krakowie, mimo, że to były jedynie wyjazdy służbowe.

Jej dziełem są dwie, cieszące się dość dużym zaintersowaniem widzów YouTube, wideo prezentacje : „Cudowny Medalik i św. Katarzyna Laboure” oraz „Mądrość Wincentyńska” Jak sama wspominała, praca z tekstami w języku, którego nie znała była dla niej dużym wyzwaniem.

Wychowała się w rodzinie protestanckiego pastora w otoczeniu lasów i jezior Oregonu (Lake Oswego i Portland). Ostatnie lata życia spędziła na pogórzu Gór Skalistych, dwie godziny drogi od Denver (Longmont). Osoba i nauczanie Jana Pawła II, jak często podkreślała, sprawiły, że jej rodzina przeszła do Kościoła Katolickiego. W związku małżeńskim z Chuckiem przez ponad 30 lat. Radością jej życia i oczkiem w głowie zawsze była córka Alys. Mając 57 lat z determinacją ukończyła studia na Marylhurst University uzyskując bakalaureat (B.A.) na wydziale nauk interdyscyplinarnych. Na codzień zajmowała się projektowaniem i zarządzaniem stron internetowych, projektowaniem materiałów graficznych, np. obrazków religijnych. Jej pasją była fotografia i grafika. Tą pasją dzieliła się na kilku prowadzonych rzez siebie blogach. Regularną współpracę z Famvin.org zakończyła z początkiem 2009 co spowodowane było m.in. jej działalnością zawodową, i prowadzonymi projektami.

Prace Patrycji można zobaczyć na jej blogach:
Picturing Plants - fotoblog botaniczny
Picturing Birds - fotoblog ornitologiczny
Picturing Angels - fotoblog z aniołami
Out of the Frying Pan (Typepad.com), Out of the Frying Pan (Blogspot.com)- blog osobisty

Piękno świadectwo o Patrycji po jej śmierci przekazuje O. Victor Hoagland C.P., jej przyjaciel i długoletni współpracownik. Jak sama powiedziała jednego dnia: „Kiedy ukończyłam 57 lat on skończył 78. To dobry wiek, żeby mógł być moim ojcem”: Vhoagland.wordpress.com

Patricia! Będzie nam ciebie brakować. Twojego usmiechu, twojej opieki,
zaangażowania, twojej przyjaźni.
Odpoczywaj w pokoju, a aniołowie niech zawiodą cie do raju.

Alys i Chuck Tryon informują, że Msza św. pogrzebowa w intencji ś.p. Patrycji Tryon zostanie odprawiona w piątek 20 kwietnia 2012, o godz. 10:00 czasu lokalnego (GMT-6) w kościele parafialnym pw. Aniołow Stróżów w Mead, Kolorado (15179 Weld County Road 7). Następnie w południe odbędzie się prywatny pochówek w obecności jedynie rodziny. Dla uczestników ceremonii przewidziany jest poczęstunek w sali parafialnej przy kościele Aniołów Stróżów o 14:30 miejscowego czasu. W czwartek popołudniu (16:30 – 18:30) ciało będzie wystawione na widok w Ahlberg Funeral Chapel and Crematory przy 326 Terry St.w Longmont.

It is the first time in the history of Polish edition of Famvin.org news site when a post is bilingual. This is because Patricia, you were so close to our editorial hearts. When death message of a sibling, relative, friend, coworker comes automatically our face gets astonished, surprised and shows disbelief. How so? Why? It’s impossible! Such news reached us at night on Monday. It read, that Patricia Ann Tryon, wife, mother, friend died suddenly in her sleep on Saturday night, April 14.

Some of the readers of this service can wonder why do we remember a person whom most of them did not know, and most probably, have never met in their lives. I did. And I’m grateful, I had opportunity to meet her on my pathway, when Famvin.org publications started to speak Polish. She was devoted to Passionist spirituality for long time. But for many years she was involved in Vincentian traditon as well being a teammate of Famvin.org, where she did a lot developing and managing VincentWiki – Vincentian Encyclopedia project. She backed WincentyWiki – Encyklopedia Wincentyńska when it started to grow at the beginning of 2008. And she supported the project when Famvin Polska news site was established in October 2008. Always, she was helpful, opened and supporting, even besides she didn’t know a word in Polish.

To help us build the audience she reedited and made Polish language version of her videos „St. Catherine Labouré and the Miraculous Medal – Grace Notes” [Polish version] and „Vincentian Wisdom – A Reflection at Christmas” [Polish version]. As mentioned, it was a challenge for her to produce a video with texts in the language she didn’t know a word.

She never visited Poland and envied Chuck, her beloved husband, that he spent some time in Krakow and Southern Poland doing his business. When she lived in London, she often said how much she would be eager to walk John Paul II steps in Krakow. Poland took an important place in her heart as much as she has been in our hearts. Even when she finished collaboration with the Vincentian Family in 2009 because of her other commitments and projects she continued to support growth of both Famvin.org Polish projects. She followed other Polish Vincentian websites regularly.

She was raised in protestant preacher’s family somewhere in the background of forests and lakes in Oregon. She recalled that whenever she spoke of modesty, expenditures, unnecessary shopping, etc. Her last years Patricia and Chuck, a marriage since more than 30 years, spent on plain foothills of Rocky Mountains in Colorado. The personality and teachings of Pope John Paul II lead her and her family to Catholic Church. Her only daughter Alys, was a center of her thoughts and feelings. Whenever she talked about her, it was so obvious how much she loved her, worried about her, cared, how much she wanted to be with her in her successes and failures. At the age of 57, when most of us do not even think about, very determined, she graduated from Marylhurst University with B.A. in interdisciplinary sciences. it was so encouraging seeing her joy and enthusiasm when she got her diploma.

She was webdeveloper and website manager, blogger. The family of her photoblogs was growing and growing. You may reach them from the links below. She loved taking beautiful shots of flowers, birds, nature which later shared in her blogs. Let’s believe she would take the place where she has been called into great collection of frames and images. She will capture our lives from above.

Fr. Victor Hoagland, C.P., her long time friend and coworker paid her this beautiful tribute in his blog: Vhoagland.wordpress.com Once, she said about her relation with Fr. Victor: „when I turned 54, six weeks earlier  he has just turned 78. It’s the age he barely could be my father”.

Patricia! We will miss you! We will miss your care,
your smile, your commitment and friendship.
Stay in peace and may the Angels lead you to paradise.

Alys and Chuck Tryon are giving funeral details:
Viewing will be possible on Thursday, April 19 in the evening (4:30 – 6:30 PM) at Ahlberg Funeral Chapel and Crematory, 326 Terry St., Longmont, ColoradoFuneral Mass will be held on Friday, April 20 at Guardian Angels Catholic Church at 10:00 AM MDT (GMT-6). The address is 15179 Weld County Road 7, Mead, Colorado. At noon the family will attend a private burial. At 2:30 pm everyone will be welcome at an afternoon luncheon at the Parish Hall of Guardian Angels. We would be very glad for your company.

Visit Patricia’s blogs and websites:
PatriciaTryon.com – blissfully unique art
Picturing Plants - botanical blog
Picturing Birds - ornithological blog
Picturing Angels - Angels in pictures
Out of the Frying Pan (Typepad.com),
Out of the Frying Pan (Blogspot.com)- personal blog
The Passionist Compassion
Bread on the Water

[pictures: courtesy of Tryon family]

W Polsce dwa sporód OKIEN ŻYCIA utworzone zostały w Domach Sióstr Miłosierdzia:

• od 25 marca 2009 r w Sandomierzu w kompleksie dawnego klasztoru i kościoła św. Ducha (ul. Opatowska 10). Pracują tu trzy Szarytki z Prowincji Warszawskiej.
• od 26 marca 2012 r w Gnieźnie (ul. Lecha 11), gdzie ulokowane jest przedszkole, świetlica dla dzieci i stółowka dla Ubogich. Pracuje tutaj pięć Sióstr z Prowincji Chełmińsko-Poznańskiej.

Zobacz adresy OKIEN ŻYCIA w Polsce

Ostatnio otworzone OKNO ŻYCIA w Gnieźnie jest pierwszych w archidiecezji gnieźnieńskiej i trzecim w Wielkopolsce. Okno poświęcił ordynariusz gnieźnieński, PrymasPolski abp Józef Kowalczyk. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele lokalnych władz, miejscowi parlamentarzyści, kapłani gnieźnieńskich parafii, szefowie i pracownicy PCPR, policji oraz służby zdrowia, a także członkowie organizacji, które wsparły inicjatywę Caritas. Obecne były także Siostry Miłosierdzia oraz mieszkańcy miasta.

Okno umieszczone jest w przyziemiu domu Szarytek, z boku budynku, od strony dworca kolejowego. Miejsce to zapewnia anonimowość osobie, która chciałaby zostawić w nim niemowlę. Z drugiej strony znajduje się w centrum miasta, w niedalekiej odległości od dworca kolejowego i autobusowego.

Jak powiedział ks.Krzystof Stawski, Dyrektor Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej, na uruchomienienie tego Okna Zycia wykorzystano środki „z tacy” zebrane w parafiach archidiecezji gnieźnieńskiej w Boże Narodzenia podczas pasterek. Z tych środków tworzony jest Fundusz Życia.

Wiecej na temat uroczystości przeczytacie w portalu Archidiecezji Gnieżnieńskiej – Archidiecezja.pl

Przez dwanaście lat istnienia Polsce w „Oknie Życia” znaleziono ośmioro dzieci w Warszawie; w Katowicach, Rzeszowie, Ełku, Częstochowie, Legnicy i Gliwicach – po jednym noworodku. Po dwóch w Piotrkowie Trybunalskim, Poznaniu i Łodzi i Szczecinie. W najdłużej działającym krakowskim – piętnaścioro. W 2012 roku oddano już dwójkę dzieci – w poznańskim oknie, w lutym, oddano trzytygodniowego chłopca. Ostatniego noworodka zostawiono 3 marca 2012 roku w Oknie Życia w Szczecinie.

[fotografie: B. Kruszyk; archidiecezja.pl]